Του Παναγιώτη Μήλα
Σήμερα είναι η γιορτή του. Ο Αμοργιανός από τα Θολάρια, ήρθε στην Αθήνα στη δεκαετία του ’30 και με την ήρεμη δύναμή του έμαθε το σόι μας πως σε κάθε μάχη το χαμόγελο είναι ένα ανίκητο όπλο. Προφανώς κάτι τέτοιο λέει ο Νίκος Συμιγδαλάς στις κουνιάδες του Βασιλική (αριστερά) και Ποθητή που τον παρακολουθούν με προσοχή. Σωστό φιγουρίνι. Ο πιό ωραίος της οικογένειας. Εδώ βρίσκονται στην οδό Υμηττού, που ήταν τότε χωματόδρομος, πίσω από το Α’ Νεκροταφείο. Ο θείος Νίκος ήταν μοναδικός τεχνίτης επιπλοποιός. Χωρίς αντίπαλο. Τον διεκδικούσαν οι μεγάλοι της εποχής. Και ο Εγγλεζάκης και ο Σαρίδης. Δούλεψε πολλά χρόνια και στους δύο. Εκεί όμως που διέπρεψε ήταν στον Νομικό με τα εκκλησιαστικά έπιπλα.
Ο Θεοφάνης Νομικός έπαιρνε τις πιο μεγάλες και τις πιο δύσκολες δουλειές. Μία από αυτές ήταν και στην Κύπρο. Στον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού της Παναγίας της Παλουριώτισσας, στη Λευκωσία. Η ανοικοδόμηση της εκκλησίας άρχισε την 1η Σεπτεμβρίου του 1960, ενώ η κατάθεση του θεμέλιου λίθου έγινε από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο τον Γ΄ στις 28 Απριλίου 1961. Οι εργασίες της ανέγερσης κράτησαν τρία χρόνια. Τα θυρανοίξια (λέξη που πρέπει χρησιμοποιείται μόνο για ναούς) και η πρώτη ακολουθία που τελέστηκε στο ναό ήταν ο πανηγυρικός Εσπερινός των Εισοδίων της Θεοτόκου στις 20 Νοεμβρίου 1963 χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Η αρχιτεκτονική μορφή του ναού είναι βυζαντινή στον τύπο του σταυροειδούς μετά τρούλου. Σχεδιάστηκε στην Αθήνα από τον Γεώργιο Σ. Νομικό. Το εικονοστάσι, που αποτελεί ένα αριστούργημα ξυλογλυπτικής τέχνης, σχεδιάστηκε επίσης από τον Γεώργιο Σ. Νομικό και κατασκευάστηκε με γαλλική καρυδιά από τον ξυλογλύπτη αδελφό του Θεοφάνη Σ. Νομικό στην Αθήνα. Και σε αυτή τη δύσκολη δουλειά επικεφαλής της ομάδας των ξυλογλυπτών – επιπλοποιών ήταν ο Νίκος Συμιγδαλάς ο οποίος πήγε το 1967 στη Λευκωσία για την τοποθέτηση του τέμπλου. Στο ταξίδι εκείνο με την «Ολυμπιακή» συνέβη κάτι… περίεργο. Όπως έχουμε διαβάσει και στα βιβλία και στα ρεπορτάζ του Δημήτρη Λιμπερόπουλου, ο Αριστοτέλης Ωνάσης εξασφάλιζε για όλους τους επιβάτες της εταιρείας του -ανεξαρτήτως θέσης- την απόλυτη πολυτέλεια. Τότε λοιπόν μετά το γεύμα οι αεροσυνοδοί πρόσφεραν μικρά, ζεστά βρεγμένα πανάκια – πετσέτες. Όμως ήταν τόσο μικροκαμωμένα και καλοφτιαγμένα που έμοιαζαν με… λευκά σοκολατάκια. Ο θείος Νίκος, λοιπόν, στο πρώτον της ζωής του ταξίδιον, έβαλε το πανάκι στο στόμα και παραλίγο να το… Ευτυχώς η αεροσυνοδός εκτός από πολύ όμορφη ήταν και πολύ γρήγορη. Έτσι απέτρεψε το μικρό ατύχημα. Ο Συμιγδαλάς δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα γέλια του κάθε φορά που έκανε αυτή τη διήγηση. Κάθε φορά την έλεγε με διαφορετικό τρόπο και κάθε φορά με διαφορετικό… «περιτύλιγμα». Βέβαια δεν ήταν ο μόνος που κόντεψε να… φάει την πετσέτα. Το ίδιο είχε συμβεί και σε άλλα ταξίδια της εταιρείας σε πολλούς επιβάτες. Μάλιστα το περιοδικό «Γυναίκα» του Ευάγγελου Τερζόπουλου, στη στήλη με τα περίεργα, είχε γράψει για το θέμα και το απόκομμα της δημοσίευσης ο θείος «το έκανε κορνίζα» και το τοποθέτησε σε περίοπτη θέση του καθιστικού. Ο αυτοσαρκασμός ήταν ένα από τα πλεονεκτήματά του. Εξάλλου ο άνθρωπος αυτός που, όπως όλη η γενιά του, έζησε πολέμους, δικτατορίες, εμφύλιο, ανεργία, οικονομική δυσπραγία, αβεβαιότητα για το αύριο, κατάφερε τελικά να στεργιώσει την οικογένειά του και με μοναδικό όπλο το χαμόγελο να κερδίσει όλες τις μάχες δείχνοντας, σε εμάς που ακολουθούσαμε, ότι για όλα τα προβλήματα μπορούμε να πετύχουμε την καλύτερη λύση αρκεί να τη διεκδικήσουμε με το σωστό -σε κάθε περίπτωση- τρόπο.
