36.2 C
Athens
Δευτέρα 22 Ιουλίου 2024

Κινάξιξι (António Agostinho Neto)

Κινάξιξι
Του Αγκοστίνο Νέτο

Χάρηκα που κάθισα
σ’ ένα παγκάκι στο Κινάξιξι
στις έξι ώρα το απόγευμα.
Έκανε ζέστη κι έκατσα εκεί…

κάποιος θα ‘ρχόταν
ίσως
να καθίσει δίπλα μου.

κι εγώ θα ‘βλεπα τα μαύρα πρόσωπα
των ανθρώπων π’ ανέβαιναν την πόλη
χωρίς να βιάζονται
απρόσεκτοι
στ’ ανάμειχτα Κιμπούντου που συνομιλούσαν.

Θα ‘βλεπα το κουρασμένο βήμα
των υπηρετών που κι οι πατέρες τους ήσαν υπηρέτες
να ψάχνουν για έρωτα εδώ, για δόξα εκεί, ζητώντας
κάτι περισσότερο απ’ το μεθύσι
με πιοτό.

Ούτ’ ευτυχία ούτε μίσος.
Μετά το ηλιοβασίλεμα
τα φώτα θα άναβαν κι εγώ
θα ‘φευγα να περιπλανηθώ
σκεπτόμενος πως η ζωή μας στο κάτω κάτω είναι απλή
για όποιον είναι κουρασμένος κι έχει ακόμη να βαδίσει.

* Aπό την ανθολογία της Μαρίας Λαϊνά, Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα,
Μετάφραση Η. Κυζηράκος, εκδόσεις Ελ. Γράμματα

* Το Κινάξιξι είναι πλατεία – ορόσημο της Λουάντα (πρωτεύουσα της Ανγκόλας)

* Ο António Agostinho Neto (17 Σεπτεμβρίου 1922 – 10 Σεπτεμβρίου 1979) υπηρέτησε ως ο πρώτος πρόεδρος της Ανγκόλας (1975-1979), που οδήγησε το Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA) στον πόλεμο για την ανεξαρτησία (1961-1974). Γνωστός επίσης για τις λογοτεχνικές του δραστηριότητες, θεωρείται ένας διαπρεπής ποιητής της χώρας του. Τα γενέθλιά του γιορτάζονται ως Εθνική Ημέρα στην Ανγκόλα.
Γεννήθηκε στο Icolo e Bengo, στην επαρχία Bengo της Ανγκόλας. Παρακολούθησε γυμνάσιο στην πρωτεύουσα της χώρας, Λουάντα. Ο πατέρας του, που ονομαζόταν επίσης Agostinho Neto, ήταν μεθοδιστής πάστορας. Άφησε την Ανγκόλα για την Πορτογαλία όπου σπούδασε Ιατρική στα Πανεπιστήμια της Κοΐμπρα και της Λισαβόνας. Το διδακτορικό καθεστώς της Πορτογαλίας με ηγέτη τον Salazar τον συνέλαβε το 1951 για τον αυτονομιστικό ακτιβισμό του. Επτά χρόνια αργότερα αφέθηκε ελεύθερος και ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Παντρεύτηκε μια 23χρονη Πορτογαλίδα που γεννήθηκε στην Trás-os-Montes, τη Maria Eugenia da Silva, την ίδια ημέρα που αποφοίτησε. Επέστρεψε στην Ανγκόλα το 1959.

Η Σοβιετική Ένωση του απένειμε το Βραβείο Ειρήνης Λένιν για το 1975-1976.

Πέθανε σε νοσοκομείο της Μόσχας, ενώ υποβαλλόταν σε χειρουργική επέμβαση για καρκίνο.
Είναι εν πολλοίς άγνωστη η ιστορία της κουβανικής υποστήριξης των αφρικανικών επαναστάσεων, δεδομένου ότι στην Αφρική διεξαγόταν ένας παράλληλος Ψυχρός Πόλεμος. Στα συμφραζόμενα του ανταγωνισμού μεταξύ καπιταλιστικών και κομμουνιστικών δυνάμεων, οι λαοί της Αφρικής προσπάθησαν για πρώτη φορά να ανακτήσουν τον έλεγχο των χωρών τους.

Από την εκστρατεία του Τσε Γκεβάρα στο Κονγκό το 1965 έως την απελευθέρωση της Γουινέας Μπισάο το 1974 και της Αγκόλας το 1975 και αργότερα τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ναμίμπια το 1988, πάνω απο 450.000 Κουβανοί πολέμησαν δίπλα στους Αφρικανούς επαναστάτες στους απελευθερωτικούς τους αγώνες εναντίον των ευρωπαϊκών αποικιοκρατικών χωρών, των μισθοφόρων τους και των Νοτιο-Αφρικανών του απαρτχάιντ.

Ακόμη και σήμερα τα ονόματα του Τσε Γκεβάρα, του Φιντέλ Κάστρο, του Πατρίς Λουμούμπα, του Αμιλκάρ Καμπράλ και του Αγκοστίνο Νέτο είναι συνώνυμα του αγώνα για ανεξαρτησία.

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -