Το Νέο Χόλιγουντ, που αποκαλείται επίσης Αμερικανικό Νέο Κύμα ή μερικές φορές ονομάζεται Αναγέννηση του Χόλιγουντ, αναφέρεται σε ένα κίνημα στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν μια γενιά νέων κινηματογραφιστών ήρθε στο προσκήνιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτοί οι νέοι δημιουργοί επηρέασαν το είδος ταινιών που γυρίζονταν, την παραγωγή και το μάρκετινγκ, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο τα μεγάλα στούντιο προσέγγιζαν τη δημιουργία ταινιών. Στις ταινίες του Νέου Χόλιγουντ, ο σκηνοθέτης, και όχι το στούντιο, αναλάμβανε το βασικό συγγραφικό ρόλο.
Τη δεκαετία του ’60, η Αμερική βρέθηκε εν μέσω αλλαγών και ο κινηματογράφος εν μέσω διασταυρούμενων πυρών. Τα παλιά στούντιο είχαν χάσει τη δύναμή τους, η τηλεόραση εδραιωνόταν και οι κινηματογραφικές αίθουσες πλέον γίνονταν multiplex.
Η σημαντική αλλαγή που έλαβε χώρα στον αμερικανικό κινηματογράφο από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 ως τις αρχές τις δεκαετίας του 1970, μια περίοδος καινοτομίας, είναι γνωστή ως η Αναγέννηση του Χόλιγουντ. Η περίοδος αυτή σηματοδοτεί την κορύφωση μιας δραστικής αναμόρφωσης και αναδιάρθρωσης ολόκληρης της κινηματογραφικής βιομηχανίας εξαιτίας μιας βαθιάς κρίσης που είχε τις ρίζες της στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και δρομολόγησε τη μετάβαση της βιομηχανίας του Χόλιγουντ από την κλασική στη μετα-κλασική εποχή. Πρέπει κανείς να εντοπίσει τις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, τεχνολογικές και πολιτισμικές παραμέτρους της κρίσης αυτής έτσι ώστε να αξιολογήσει τον αντίκτυπο που είχαν στη συγκεκριμένη μετάβαση.
Επομένως, η εξέλιξη της κινηματογραφικής βιομηχανίας εξερευνάται σε σχέση με τις σημαντικές πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, τεχνολογικές και πολιτισμικές αλλαγές στην αμερικανική κοινωνία γενικότερα (προαστικοποίηση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταπολεμική πληθυσμιακή έκρηξη, «ερυθρός τρόμος», πολιτική, κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων κ.λπ.) και τον συγκεκριμένο αντίκτυπο που έφεραν αυτές οι αλλαγές στην κινηματογραφική βιομηχανία (αλλαγές στη σύνθεση του κοινού και αναδιάρθρωση των στούντιο, roadshows, ανεξάρτητες παραγωγές, τηλεόραση, μείωση εισιτηρίων, νέες τεχνολογίες κ.λπ.).
Συνολικά, η Αναγέννηση του Χόλιγουντ γίνεται κατανοητή μέσα από τη θεώρηση των ετών που προηγήθηκαν αυτής, και με τη σειρά της βοηθά να εξηγηθεί η μετέπειτα πορεία της κινηματογραφικής βιομηχανίας από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και έπειτα παρακολουθώντας τη σταδιακή αναγέννηση του αμερικανικού κινηματογράφου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εξηγώντας επίσης μια θεώρηση των χαρακτηριστικών της αμερικανικής κοινωνίας της εποχής, καθώς και τη σύνδεσή τους με τη βιομηχανία του κινηματογράφου.
Ένα χαρακτηριστικό δείγμα του κινήματος είναι η ταινία «Bonnie and Clyde». Μια βιογραφική αστυνομική ταινία παραγωγής 1967 σε σκηνοθεσία Άρθουρ Πεν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Γουόρεν Μπίτι και Φέι Ντάναγουεϊ που υποδύονται το ζευγάρι των εγκληματιών Μπόνι και Κλάιντ.
Η ταινία θεωρείται ως ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους στην ιστορία του κινηματογράφου, εφόσον σηματοδότησε αλλαγή όσον αφορά το ύφος των χολιγουντιανών ταινιών σπάζοντας κινηματογραφικά ταμπού και είχε απήχηση στη νέα γενιά. Για ορισμένα μέλη της αντικουλτούρας, η ταινία θεωρήθηκε «σύνθημα». Η επιτυχία της είχε αποτέλεσμα την έναρξη μιας νέας εποχής για το Χόλιγουντ, καθώς παρακίνησε κι άλλους σκηνοθέτες της περιόδου να καταπιαστούν, μέσω των ταινιών τους, με θέματα όπως το σεξ και η βία. Η ταινία φημίζεται επίσης για τη σεκάνς του τέλους της, η οποία χαρακτηρίζεται ως μία από τις πιο αιματηρές στην ιστορία του κινηματογράφου.
Η ταινία έλαβε δέκα υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, λαμβάνοντας τελικά δύο, ενώ το 1992 επελέγη να φυλαχθεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, με αιτιολόγηση πως είναι πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική. Επίσης το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 27η θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
