Cat Is Art

Η ιστορική «Μουριά» της Επιδαύρου

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Είναι κάποια μέρη που ανασαίνουν κι ευωδιάζουν καλοκαίρι. Με την ατμόσφαιρά τους, με τις γεύσεις τους, με τις μυρωδιές τους. Θυμίζουν παιδικά καλοκαίρια, τραγούδι τζιτζικιών, μεσημέρια με μπάνιο στη θάλασσα, γιασεμί. Ένα τέτοιο μέρος είναι και η «Μουριά» στην Επίδαυρο.

Στη «Μουριά» πηγαίνουμε κάθε καλοκαίρι απαραιτήτως. Ειδικά ύστερα από μια παράσταση στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, έχουμε την αίσθηση ότι το τραπέζι μας μάς περιμένει, καθώς και τα φαγητά της κυρίας Δήμητρας.

Το εστιατόριο βρίσκεται σε εκπληκτικό σημείο πάνω στη θάλασσα, στην παραλία της Αρχαίας Επιδαύρου και όποια στιγμή της ημέρας και να πας η θέα είναι πανέμορφη και σε αποζημιώνει. Είναι καλαίσθητο και δροσερό. Έχει μεγάλη ποικιλία σε φαγητό, για όλα τα γούστα και πεντανόστιμα μαγειρευτά. Οι άνθρωποί του πρόθυμα και με ευγένεια σε εξυπηρετούν, σου εξηγούν, και εν μέσω πανδημίας που πήγαμε φέτος ήταν πολύ προσεκτικοί.

Στη «Μουριά» δεν μας νοιάζει αν το φωτισμένο καΐκι στο μόλο, που μοιάζει ζωγραφιστό, πηγαίνει ή έρχεται. Ούτε αν είναι ξημερώματα ή αν νυχτώνει. Αν είμαστε για πρωινό καφέ, γεύμα ή δείπνο.

Ξέρουμε μόνο ότι τα τραπεζάκια είναι πάνω στη θάλασσα και μπροστά μας η καλύτερη θέα που υπάρχει. Ότι τα πιάτα έρχονται πλούσια και οι πρώτες ύλες είναι φρέσκες  και αγνές. Ότι ακριβώς δίπλα έχει γρασίδι με φοίνικες και ξαπλώστρες να πιεις τον καφέ σου και να κάνεις μπάνιο. Ότι αριστερά βρίσκεται η φημισμένη “βυθισμένη πολιτεία”. Ότι μπορείς να απολαύσεις τη θέα της θάλασσας την ώρα που δύει ο ήλιος, τη μαγική στιγμή εκείνη που όλα φαντάζουν πιο πολύχρωμα και ήρεμα.

Το εστιατόριο έχει και μια μακρά ιστορία, που αξίζει να γνωρίζουμε.

Τη δεκαετία του 1950, τότε που τα πάντα ήταν πιο απλά και η ζωή είχε μόλις αρχίσει για τη μεταπολεμική Ελλάδα, παράλληλα είχε ξεκινήσει δυναμικά και η ζωή του Φεστιβάλ Επιδαύρου, με τον «Ιππόλυτο» σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ροντήρη το ’54 και με τα επίσημα εγκαίνια, στις 16 Ιουνίου 1955, από το Εθνικό Θέατρο της «Εκάβης» της Κατίνας Παξινού σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή.

Το catisart.gr στη «Μουριά» ύστερα από παράσταση. Φωτογραφία: Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

Ο τουρισμός στην περιοχή βρισκόταν σε πολύ πρώιμο στάδιο και οι υποδομές ήταν ανύπαρκτες. Στα περιθώρια των προβών, που τότε διαρκούσαν πολλές μέρες, οι ηθοποιοί και οι τεχνικοί του θεάτρου περνούσαν την ώρα τους κοντά στη θάλασσα, περιμένοντας να πέσει ο ήλιος και να δροσίσει για να μπορέσουν να κάνουν την πρόβα τους.

Η πιο κοντινή προς το θέατρο παραλία ήταν η Αρχαία Επίδαυρος. Στον όρμο δίπλα στο μικρό θέατρο οι άνθρωποι του θεάτρου ανακάλυψαν το αγαπημένο τους καταφύγιο σε μια παραλία που τη σκίαζαν μεγάλες μουριές. Στο σημείο αυτό υπήρχε μια μικρή παράγκα που ανήκε στην Ουρανία και στον Νικόλα. Εκεί μένανε με τα τέσσερα παιδιά τους, τον Τάκη, την Ιφιγένεια, τον Γιάννη και τη Δήμητρα. Μια μέρα οι ηθοποιοί μετά το μπάνιο δίψασαν και συγκεκριμένα ο Μινωτής ζήτησε από τον Νικόλα λίγο νερό. Ο Νικόλας και η Ουρανία τους πρόσφεραν όχι μόνο νερό αλλά και φαγητό από το φτωχικό τους τραπέζι. Έτσι σιγά σιγά, από αυτό το κέρασμα στον Μινωτή, ξεκίνησε η ταβέρνα «Μουριά». Η Ουρανία πρόσφερε γάλα από την κατσίκα τους, μαγείρευε αβγά τηγανητά από τις κότες τους, πατάτες στο ελαιόλαδο, νερό από το πηγάδι τους και φρέσκα ψάρια που ψάρευε ο Νικόλας με τη βάρκα του. Και τα τέσσερα παιδιά βοηθούσαν σερβίροντας.

Έτσι δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε η «Μουριά» σαν οικογενειακή επιχείρηση και συνεχίζει να ανθεί μέχρι σήμερα με ιστορίες από τα παλιά. Με το παραδοσιακό φαγητό της γιαγιάς Ουρανίας κληροδοτημένο στις κόρες της με αγάπη και μεράκι και με τη φυσική ομορφιά της μουριάς η οποία μέχρι σήμερα έχει να διηγηθεί πολλές ιστορίες για τις διασημότητες που την έχουν επισκεφτεί. Όπως ο Jean Paul Gaultier, το βασιλικό ζεύγος του Βελγίου, οι Ethan Hawk, Kevin Spacey, Helen Mirer, Sam Mendes, Bob Wilson, Luciano Pavarotti, Deborah Warner, Ειρήνη Παππά, Ρένα Βλαχοπούλου, Μάνος Κατράκης, Μαρία Χορς, Αλέκα Κατσέλη, Άννα Συνοδινού, Νίκος Κούρκουλος, Peter Hall, Αλέκος Αλεξανδράκης, Αλίκη Βουγιουκλάκη λάτρης της σκορδαλιάς, Δημήτρης Ροντήρης, Pina Bausch και τόσοι άλλοι. Άνθρωποι γνωστοί ή άγνωστοι οι οποίοι βοήθησαν τη Μουριά να γίνει αυτό που είναι σήμερα, ακόμα και αν σήμαινε μερικές φορές να σερβίρουν, να μαζέψουν καρέκλες, όπως ο Κώστας Βουτσάς ή και να βοηθήσουν στην κουζίνα σαν τη Ρένα Βλαχοπούλου.

Τα χρόνια περνούν, οι εποχές αλλάζουν. Ο Νικόλας και η Ουρανία έφυγαν. Την επιχείρηση σήμερα την κρατούν τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Τις παλιές διασημότητες τις διαδέχονται καινούργιες και το παλιό κοινό, οι σύγχρονοι θεατές. Παρ’ όλα αυτά η «Μουριά» παραμένει ένα εμβληματικό μέρος για όλους όσοι αγάπησαν και αγαπούν το φεστιβάλ.

Απέχει μόλις μερικά μέτρα από τη Μικρή Επίδαυρο και 15 χιλιόμετρα από το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Επιπλέον στη «Μουριά» μπορεί να περάσει κανείς ευχάριστα όλη την ημέρα του από το πρωί μέχρι το βράδυ, αφού πλέον διαθέτει ξενοδοχείο και διαμερίσματα με θέα τη θάλασσα, που λειτουργούν με υψηλή επαγγελματικότητα, σνακ μπαρ και χώρο με ξαπλώστρες ακριβώς πάνω από το κύμα.

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΗ ιστορική «Μουριά» της Επιδαύρου

Related Posts