29.3 C
Athens
Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

Μολενμπέκ. Ξενάγηση στην εξισλαμισμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης

Μολενμπέκ. Η μικρή κοινότητα-προάστιο των Βρυξελλών συγκεντρώνει τα βλέμματα όλου του πλανήτη από την ημέρα που έγινε γνωστό ότι πολλοί ύποπτοι για το μακελειό στο Παρίσι ζούσαν εκεί. Καθώς και πολλοί άλλοι τρομοκράτες πριν από αυτούς.

Στην κεντρική πλατεία του Μολενμπέκ, μπροστά στο δημαρχείο, σταθμεύουν μέρα και νύχτα τα αυτοκίνητα των γειτόνων, εκτός από την Κυριακή που έχει λαϊκή. Αλλά, μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, η πλατεία του Μολενμπέκ έγινε το στρατηγείο εκατοντάδων δημοσιογράφων από ολόκληρο τον κόσμο. Φορτηγά με δορυφόρο, ζωντανές αναμεταδόσεις σε γαλλικά, αμερικανικά ή βρετανικά κανάλια… Η μικρή κοινότητα των Βρυξελλών έγινε το κέντρο του ενδιαφέροντος.

Όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στο κτήριο με τον αριθμό 30. Εκεί, στον πρώτο όροφο, ζει η οικογένεια του Αμπντεσλάμ, της οποίας οι δύο γιοι Ιμπραήμ, 31 ετών και Σαλάχ, 26 ετών, θεωρούνται ύποπτοι για τις επιθέσεις στο Παρίσι. Εδώ όλοι τους γνωρίζουν και λένε ότι ποτέ δεν είδαν πάνω τους σημάδια θρησκευτικής ριζοσπαστικοποίησης.

Δεν είναι οι μόνοι τρομοκράτες του Μολενμπέκ. Πριν από αυτούς, ο Αμπντεσαντάρ Νταχμάν δολοφόνησε τον στρατηγό Μασούντ και έζησε πολύ καιρό στο Μολενμπέκ πριν φύγει για το Αφγανιστάν. Το ίδιο και ο Χασάν Αλ Χασκί, ο οποίος καταδικάστηκε γιατί ήταν ένας από τους εγκεφάλους των επιθέσεων στη Μαδρίτη το 2004. Πιο πρόσφατα, ο Μεχντί Νεμούς έζησε εδώ πριν κάνει τις δολοφονίες στο Εβραϊκό Μουσείο των Βρυξελλών. Χωρίς να ξεχνάμε τον Αμπντελχαμίντ Αμπααούντ, εγκέφαλο των επιθέσεων στο Παρίσι, ο οποίος μεγάλωσε στο Μοντελμπέκ και ο πατέρας του διατηρεί πάντα εδώ το κατάστημα ρούχων. Υπερβολικά πολλοί τρομοκράτες για τους ντόπιους που κάνουν ό,τι μπορούν για να καλυτερέψουν την εικόνα που τους στιγματίζει.

«Παίρνουμε μέτρα για να παλέψουμε εναντίον της κοινωνικής απομόνωσης αλλά τέτοια γεγονότα μας πάνε προς τα πίσω», ομολογεί η αντιδήμαρχος της κοινότητας Sarah Turine.

Τι σημαίνει το Μολενμπέκ για τους Βέλγους

Αλλά πριν η κοινότητα αποκαλυφθεί ότι είναι άντρο τζιχαντιστών, στο μυαλό των Βέλγων ήταν το συνώνυμο της αλητείας, της φτώχειας και της διακίνησης κάθε είδους ουσίας. Ένας τόπος κοινωνικού αποκλεισμού, όπου ζουν στοιβαγμένα κυρίως άτομα που κατάγονται από τη Βόρεια Αφρική (Μαρόκο, Τυνησία, Αλγερία), τα οποία δείχνουν να βυθίζονται κάθε χρόνο όλο και περισσότερο στον δικό τους κόσμο.

«Το Μολενμπέκ ήταν πάντα μια λαϊκή συνοικία και ένας τόπος άφιξης μεταναστών», εξηγεί ένας κάτοικος, ο οποίος γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα εκεί.

«Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι κάτοικοι του Μολενμπέκ είχαν ήδη κακή φήμη. Δεν είναι τυχαίο ότι ακριβώς στην καρδιά του προαστίου υπάρχει πολύ μεγάλο αστυνομικό τμήμα. Όταν είσαι στο κάτω σκαλί και όταν η ζωή είναι δύσκολη, τότε και τα ήθη είναι πιο σκληρά», προσθέτει.

Τους χωρίζει ένα κανάλι

Το αστυνομικό τμήμα είναι ένας μικρός πύργος, ένα τεράστιο κτήριο με τείχος και πυργίσκους το οποίο χρησιμεύει και για κέντρο αιτήσεων προσφύγων. Μπροστά του περνάει το κανάλι, το οποίο διασχίζει ολόκληρη την πόλη των Βρυξελλών από τη μία άκρη ως την άλλη. Είναι ένας συμβολικός τείχος ανάμεσα στο κέντρο της πόλης και τα προάστια στα βόρεια της πόλης. Είναι σύμβολο διαχωρισμού. Δεξιά ο δρόμος με τα μοδάτα μπαρ, τις χλιδάτες μπουτίκ και τα ωραία μαγαζιά. Αριστερά, το Μολενμπέκ. Δύο κόσμοι που συνυπάρχουν χωρίς να βλέπονται ποτέ, παρότι τους χωρίζει ένα κανάλι.

Υπάρχει απομόνωση;

Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στο Παρίσι ή στις μεγάλες πόλεις της Γαλλίας, τα λαϊκά προάστια των Βρυξελλών βρίσκονται στην καρδιά της πόλης. Από την πλατεία του Μολενμπέκ δεν χρειάζονται παρά 10 λεπτά για να φτάσεις στα σινεμά του μπουλβάρ Μπρουκέρ. Σε πέντε λεπτά βρίσκεσαι στην οδό Νεβ, τον βασικό δρόμο της πρωτεύουσας. Είναι λοιπόν δύσκολο να μιλήσει κανείς για κοινωνική απομόνωση όταν οι κάτοικοι του Μολενμπέκ μένουν τόσο κοντά στον αστικό ιστό και στους θεσμούς της πόλης των Βρυξελλών.

«Η γεωγραφική θέση δεν μπορεί να εξηγήσει τα γεγονότα. Ένας νεαρός από το Μολενμπέκ  είναι πολύ πιο κοντά στις Βρυξέλλες απ’ ό,τι ένας νεαρός στο παρισινό προάστιο Σεν Ντενί (έγινε η επίθεση καμικάζι στο Σταντ ντε Φρανς). Ωστόσο, στο Μολενμπέκ, ένας νέος δεν έχει την ίδια πρόσβαση ούτε τις ίδιες ευκαιρίες. Θα δυσκολευτεί περισσότερο να βρει δουλειά. Ο ρατσισμός στην αγορά εργασίας υπάρχει και μεγαλώνει το αίσθημα κοινωνικού αποκλεισμού. Εδώ νομίζω ότι είναι ένα καλό έδαφος για να δουλέψουν οι ισλαμιστές», αναφέρει ένας άλλος κάτοικος της συνοικίας.

Θερμοκήπιο η φτώχεια και η άγνοια

Πολλές μελέτες επιβεβαιώνουν τα λεγόμενά του. «Ένας νεαρός αραβικής ή αφρικανικής καταγωγής έχει τουλάχιστον 3 φορές λιγότερες πιθανότητες να βρει μια εργασία απ’ ό,τι ένας νεαρός Βέλγος», εξηγεί η Corinne Torrekens, ερευνήτρια στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών. Τα καλά σχολεία των Βρυξελλών δεν είναι προσβάσιμα στους νέους από τα φτωχά προάστια. Πηγαίνουν λοιπόν σε σχολεία που αποκαλούνται «σκουπιδαριά» στο Βέλγιο, στα οποία υπάρχουν οξυμένα προβλήματα βίας και τα ποσοστά σχολικής εγκατάλειψης είναι μεγάλα.

Η ανεργία στο Μολενμπέκ βρίσκεται στο 40% και όταν συνδυάζεται με φτωχές σπουδές δεν αφήνει πολλά περιθώρια στην νεολαία του Μολενμπέκ. Ένας νέος χάνει σιγά σιγά τον ορίζοντα και αρχίζει να νιώθει αποκλεισμένος από την κοινωνία. Η κατήχηση των τζιχαντιστών είναι σαν να δίνει σε αυτούς τους νέους ένα στόχο. Πάνω από 50 νέοι του Μολενμπέκ άφησαν το προάστιο για να πάνε προς μια περιπέτεια που μοιάζει ότι υπερασπίζεται τα δικαιώματα των καταπιεσμένων μουσουλμάνων.
Οι περισσότεροι νέοι που πιάνονται στα δίχτυα των τζιχαντιστών έχουν ένα ισχυρό αίσθημα αδικίας βαθιά μέσα τους.
Τα κινήματα των τζιχαντιστών προσφέρουν μια άλλη ανάγνωση του κόσμου. Προσφέρουν επίσης ένα αίσθημα ότι κάποιος υπηρετεί έναν σκοπό που θεωρείται δίκαιος για τους τζιχαντιστές.

Ποια απάντηση να δοθεί

Οι τοπικές αρχές δυσκολεύονται να δώσουν απαντήσεις σε αυτό το φαινόμενο. Ήδη τα τζαμιά ελέγχονται και εδώ και πολλά χρόνια ο δήμος δημιούργησε κέντρα από-ριζοσπαστικοποίησης με εργαζομένους οι οποίοι συνεργάζονται με την αστυνομία για να πολεμήσουν αυτό το φαινόμενο. Αλλά τα μέσα δεν αρκούν.

«Το βασικό μέσο μετάδοσης των φανατικών ιδεών είναι το ίντερνετ», δηλώνει ένας δημοτικός σύμβουλος. «Οι νέοι δεν πάνε στο τζαμί, αλλά βλέπουν ίντερνετ».
Τα δύο αδέλφια τρομοκράτες όπως και πολλοί άλλοι πριν από αυτούς δεν ήταν θρησκευόμενοι. Υπάρχουν άλλοι τρόποι για να πιάσουν οι φανατικοί ισλαμιστές αυτά τα παιδιά στα δίχτυα τους, κυρίως μέσα από φιλανθρωπικούς συλλόγους. Ένας από αυτούς ανήκει στον Jean-Louis Denis, έναν Βέλγο που ασπάστηκε τον ισλαμισμό και έδινε δωρεάν φαγητό στους άστεγους που έμεναν στο σταθμό των τρένων. Ο εν λόγω Βέλγος βρίσκεται στη φυλακή γιατί προσπαθούσε να στείλει νεαρούς για τζιχάντ στη Συρία. Και υπάρχουν και πολλοί άλλοι.

Από την ημέρα της επίθεσης στο Παρίσι ο φόβος είναι κυρίαρχος στο Μολενμπέκ. Ο πρώην δήμαρχος του προαστίου, ο σοσιαλιστής Philippe Moureaux, έγινε στόχος. Τον κατηγορούν ότι έδειξε μεγάλη επιείκεια απέναντι στους εξτρεμιστές ισλαμιστές και τον θεωρούν υπεύθυνο για την παρούσα κατάσταση. Λέγεται ότι ο πρώην δήμαρχος είχε χτίσει ένα ολόκληρο σύστημα που έθρεψε το ριζοσπαστικό ισλάμ στην καρδιά της πόλης.

Αντίθετα, άλλοι ειδικοί δεν πιστεύουν ότι οι πρακτικές του πρώην δημάρχου επηρέασαν το ριζοσπαστικό ισλάμ. «Ο τζιχαντισμός είναι ένα πολιτικό σχέδιο συνολικό και έχει στόχο να πάρει την εξουσία», εξηγούν.

Εξελίσσεται μέσα σε πιο πλατιές σφαίρες και δεν χρειάζεται βοήθεια από τοπικούς άρχοντες για να εξαπλωθεί.
Οι κάτοικοι του Μολενμπέκ φοβούνται για το μέλλον και θέλουν να δείξουν ενωμένοι. Την ίδια εποχή περίπου 2.500 άτομα συγκεντρώθηκαν στην πλατεία της κοινότητας, με ένα κερί στο χέρι, στη μνήμη των θυμάτων του Παρισιού. Στόχος τους ήταν να δείξουν ότι με το φως μπορείς να απαντήσεις στον σκοταδισμό ορισμένων. «Δεν θέλουμε η ζωή μας να χειροτερέψει εξαιτίας της ηλιθιότητας ορισμένων. Δουλεύουμε για να αναπτύξουμε μια πραγματική δυναμική σε αυτή την κοινότητα. Δεν θα αφήσουμε κάποιους εξτρεμιστές να διαλύσουν όλες τις προσπάθειές μας», δηλώνει ένας κάτοικος.

Η εξισλαμισμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης και το Βέλγιο

Ένας Έλληνας πρώην κάτοικος της περιοχής καταθέτει τα εξής: «Από τον Σεπτέμβριο του 2003 ως τις παραμονές των εκλογών του Μαρτίου 2004 και την άνοδο του Κώστα Καραμανλή στην Πρωθυπουργία της Ελλάδας, ζούσα στις Βρυξέλλες, ως φοιτητής Erasmus στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών (ULB). Έμενα σε κεντρική γειτονιά, στο Μαντού, πολύ κοντά στην Επιτροπή. Αλλά επειδή βοηθούσα τη Μητρόπολη Βελγίου ως ψάλτης, πολλές φορές βρέθηκα σε ενορίες οι οποίες είτε βρίσκονταν πλησίον των μουσουλμανικών γκέτο είτε έπρεπε να περάσεις από αυτά για να φθάσεις στον ναό. Θυμάμαι τη χαρακτηριστικότερη περίπτωση, τη φορά που πήγαμε με το αυτοκίνητο του ιερέα για Θεία Λειτουργία στον ναό του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στο Μολενμπέκ, το γνωστό γκέτο δυτικά του κέντρου των Βρυξελλών. Εκεί όπου οι μόνοι ντόπιοι είναι τα πληρώματα των περιπολικών της Βελγικής Αστυνομίας (το ίδιο φυσικά ισχύει και για το Σαρμπέκ, βορειοανατολικά του κέντρου). Μπαίνοντας στο γκέτο αισθανόμουν ότι τηλεμεταφερόμουν σε μια σκληροπυρηνική γειτονιά σε κάποια χώρα του Μαγκρέμπ, αν όχι χειρότερα. Και ίσως αδικώ το Μαγκρέμπ, διότι έχοντας ήδη τότε ταξιδέψει στο Μαρόκο, ήμουν σε θέση να διακρίνω ότι η ποιότητα των μεταναστών που είχαν ήδη από τότε (και πολύ νωρίτερα) γκετοποιήσει τις Βρυξέλλες δεν είχε καμία σχέση με Μαροκινούς, περιοχών τουλάχιστον όπως το Μαρακές, η Καζαμπλάνκα, το Αγκαντίρ, που τους θυμάμαι να αγαπούν και να φροντίζουν τον τόπο τους. Εκεί, λοιπόν, στο Μοντελμπέκ, επρόκειτο για μια αλησμόνητη εμπειρία· θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι όταν ρώτησα τον ιερέα (καλή του ώρα) αν φοβάται που πηγαίνει σχεδόν καθημερινά σε αυτή τη γειτονιά, η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «θα φοβόμουν περισσότερο αν δεν έμοιαζα με δαύτους αρκετά, εξωτερικά εμφανισιακά· τουλάχιστον τώρα οι περισσότεροι νομίζουν ότι βλέπουν έναν δικό τους». (Επρόκειτο για κληρικό με γένια, μαλλιά και ράσα, κοτσωνάτο δηλαδή· όχι για έναν από τα σημερινά τρυφερά φιντάνια που αν και δεν υπηρετούν στην Τουρκία, κυκλοφορούν στην Ευρώπη μόνον με πολιτικά ρούχα, ανύπαρκτο γενάκι, αν όχι φρεσκοξυρισμένοι σαν καθολικοί ιερείς). Κλείνω λέγοντας ότι θυμάμαι επίσης χαρακτηριστικά, ότι κατά την παρουσία μου σε αυτές τις γειτονιές των Βρυξελλών, αλλά και σε σχετικά ερημικά κεντρικότερα σημεία της πόλης, το πνεύμα και το σώμα μου ήταν σε πολύ μεγαλύτερη ετοιμότητα και επαγρύπνιση από ό,τι όσες φορές έχω βρεθεί σε χώρες του Μαγκρέμπ, στην Αίγυπτο, στην Τουρκία και σε περίεργους μαχαλάδες πόλεων όπως οι ανωτέρω, η Αλεξάνδρεια, το Κάιρο, η Κωνσταντινούπολη κ.λπ. Η Ευρώπη λοιπόν έχει μπει στην τελική, τελευταία φάση της, αυτού που εμείς γνωρίζαμε. Απλώς τα χρήματα αμοιβών των συναδέλφων του Marg Schinas είναι τόσο εκτυφλωτικά πολλά που δεν αφήνουν περιθώρια ενδιαφέροντος και έγνοιας θέσπισης πολιτικής ανάσχεσης του επερχόμενου τέλους.

Υ.Γ. Έχω το προνόμιο να είμαι από τους λίγους Έλληνες που μεγάλωσαν μαζί με μουσουλμάνους συμπολίτες, γείτονες, συμμαθητές φίλους, στη Θράκη. Αλλά πλέον δεν πρόκειται «για αυτό» το Ισλάμ».

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -