Αντιγράφω από το χρονολόγιο στο f/b του Αναπληρωτή Kαθηγητή Θεατρολογίας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, Γιώργου Σαμπατακάκη:
«Για μένα, η Αντιγόνη του Ράσε θα μνημονεύεται περισσότερο απ’ όλα για αυτή τη στιγμή αλληλεγγύης (που κατατρόπωσε την όποια εμβιο-μηχανική της παράστασης).
Βγαίνοντας από τη συνθήκη του Χορού για να πει τους στίχους του Αγγελιοφόρου, ο ηθοποιός Θανάσης Ραφτόπουλος συνειδητοποιεί πως το μικρόφωνό του έχει μπουκώσει και δεν ακούγεται. Ήταν κάπως σαν να πάγωσε το αίμα μας, νιώθοντας το άγχος της στιγμής.
Τότε όμως, ο Κρέοντας-Γιώργος Γάλλος (ακριβώς επάνω στο άγριο συναίσθημα της σκηνής) αρπάζει τον συνάδελφό του από το κεφάλι και τον κολλάει στο δικό του μικρόφωνο. Με τρυφερότητα. Αγκαλιάστηκαν και έγιναν μια άγρια Ύδρα υπεράνω παραστάσεως. Ευτυχώς απαθανατίστηκαν!».
Συγκινήθηκα πραγματικά!».
Γιατί καμιά φορά, η καλύτερη «χείρα βοηθείας» είναι μια δυνατή αγκαλιά.
