Πέρασαν κιόλας έξι μήνες, από τη μέρα που έφυγες. Έξι μήνες ακριβώς! Ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω!
Όλο αυτό το διάστημα, μου τηλεφωνούν γνωστοί και φίλοι, για να δουν πώς είμαι, τι μου συμβαίνει;
Τους απαντώ δειλά και τρομαγμένα: Εδώ έχουμε βροχή και απουσία…
Ακόμη και ο καιρός αρνείται να αφήσει τον ήλιο να φανεί, ώσπου πάλι να γυρίσεις.
Κι εγώ πάντα θα σε ρωτώ, σαν μικρό παιδί, γεμάτο απορίες:
Θα γυρίσεις;
Εάν πρόκειται να γυρίσεις θα βγω να περπατήσω στη βροχή από χαρά, που θα έρθεις, εάν όμως δεν φανείς ποτέ ξανά, θα ήθελα να το ξέρω, για να μάθω πια κι εγώ να ζω στη λήθη. Να μην κοιτάζω από το παράθυρο, για να σε δω να έρχεσαι ξανά, διασχίζοντας τον κήπο.
Ξέρω σου ζητώ πολλά, πιο πολλά από όσα μπορείς, γιατί οι σκιές δεν επιστρέφουν…
Έτσι εγώ θα ζω στη βροχή και θα με πνίγει η απουσία σου.
Μαρία Νάστου
Photo: Josef Sudek
