23.2 C
Athens
Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2022
 

Hλιάνα Μαυρομάτη, φυσικό κάλλος, άοκνο τάλαντο

Αναρωτιόμουν αν φυτρώνουν παπαρούνες αυτή την εποχή στον Κολωνό. Γιατί εκεί βρισκόμουν. Στο αίθριο ενός από τα αγαπημένα μου αθηναϊκά θέατρα, του Eπί Κολωνώ. Θαύμαζα τις καλοθρεμμένες γάτες. Πανέμορφες. Τότε ακριβώς ήταν που εμφανίστηκε. Ένα μικρό αιλουροειδές. Πλάσμα λεπτοφυές, περιφερόμενο θαύμα. Πρόσωπο όμορφο, ίδιο στραφτάλισμα βροχής, δέρμα όπως το διάφανο κατάλευκο λινό. Χείλη, άγριο βατόμουρο. Υγρά τεράστια μάτια. Tα μαλλιά της βόστρυχοι που ξεχύνονταν πλούσιοι σαν ποταμός από μαργαρίτες. Έμοιαζε με αστέρι που ξεστράτισε και έπεσε στη γη. Ήταν η Ηλιάνα. Είχε έρθει νωρίς. Να ετοιμαστεί για την παράσταση. Ζεστή σαν μεσημέρι. Φυσική και ολόδροση, χυμώδης και θηλυκή. “Είσαι πιο όμορφη αμακιγιάριστη”, της είπα. Και όντως ήταν. Εύθραυστη, ντελικάτη. Αγριολούλουδο. Με τη φρεσκάδα της νεότητάς της. Μα και με την ωριμότητα μιας συνειδητοποιημένης ηθοποιού. Με το που θα τη δεις, η Ηλιάνα Μαυρομάτη ξυπνά αισθήματα τρυφερά μέσα σου. Εξ απαλών ονύχων εξοικειωμένη με την τέχνη αφού μεγάλωσε σε καλλιτεχνική οικογένεια. Σε ξαφνιάζει ευχάριστα με το εύρος των απόψεων, των τοποθετήσεων και της αφηγηματικής ροής του μεστού της λόγου. Συζητήσαμε καθισμένες στο τραπέζι του μπαρ της Τσούνγκα. Σ’ αυτή την παράσταση, τη «Λα Τσούνγκα», κάθε βράδυ μεταμορφωνόταν στην ποθητή και ευάλωτη Μέτσε. Στο άγουρο, προκλητικό κορίτσι που ο ερχομός του και κατόπιν η εξαφάνισή του ταράζουν το τέλμα της ύπουλης θλίψης στην Πιούρα. Μια άθλια παραγκούπολη κάπου στο βόρειο Περού. Όσο μιλούσε για τη ζωή της, τα όνειρά της, την Ελένη Σκότη, την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, τους συναδέλφους της στην παράσταση, τους προβληματισμούς της, την Ομάδα Νάμα, τον Μάριο Βάργκας Λιόσα, εγώ σκεφτόμουν πώς θα ήταν κι αλλιώς. Τη φανταζόμουν Ιφιγένεια και Τρισεύγενη του Παλαμά. Μοσχούλα του Παπαδιαμάντη και Νίνα του Τσέχοφ. Αυτό που σίγουρα κρατάω όμως είναι ότι στην περίπτωση της Ηλιάνας Μαυρομάτη η ομορφιά της υποτάσσεται σ’ ένα άοκνο ταλέντο, σε μια άγρυπνη προσωπικότητα. 

Διαβάστε τη συζήτησή μας.

Photo by Nikos Vardakastanis

 

Ηλιάνα, θέλεις να μου πεις πoύ γεννήθηκες και από πού κατάγεσαι;

* Γεννήθηκα στην Αθήνα, αν και η καταγωγή μου είναι μια πονεμένη ιστορία. Η μητέρα μου γεννήθηκε κι εκείνη στην Αθήνα, η μητέρα της ήταν από την Κωνσταντινούπολη και ο πατέρας της από την Καρδίτσα. Ο πατέρας μου κι αυτός γεννημένος στην Αθήνα, με τη μητέρα του από την Κρήτη και τον πατέρα του από τη Σαντορίνη.

Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια;

* Ήταν όμορφα τα παιδικά μου χρόνια. Είχα πολλή αγάπη, είχα πολλή τρυφερότητα και από τους δύο γονείς μου. Μεγάλωσα στο σπίτι που μέναμε στην Πεντέλη, οπότε μεγάλωσα σε έναν τόπο που είχε δάσος και άπλα για να παίζει κανείς. Πράγμα απαραίτητο όταν είσαι παιδί. Ήταν όμορφα πολύ.

Πότε έγινε αντιληπτό ότι είχες κλίση για το θέατρο;

* Μέχρι μια ηλικία στην εφηβεία μου αρνιόμουνα ότι έχω κλίση για το θέατρο. Έλεγα πως το τελευταίο πράγμα που θα κάνω μεγαλώνοντας είναι να γίνω ηθοποιός. Μάλλον σαν αντίδραση επειδή και οι δύο γονείς μου είναι ηθοποιοί. Σκεφτόμουνα πολλά άλλα πράγματα. Ζωγράφιζα πολύ. Είχα κλίση προς τις θετικές επιστήμες. Ήθελα να γίνω γιατρός, βιολόγος… και κάποια στιγμή στην εφηβεία μου αποφάσισα -πάλι αντιδραστικά- να πάω να παρακολουθήσω κάποια μαθήματα σαν ακροάτρια σε  μια δραματική σχολή για να δω τι είναι αυτό το πράγμα επιτέλους για το οποίο γίνεται τόσος ντόρος στο σπίτι. Κι εκεί ερωτεύτηκα αυτή την τέχνη. Έπιασα τον εαυτό μου να ζηλεύω που δεν είμαι κι εγώ παρούσα επάνω στη σκηνή να συμμετέχω πρακτικά στο μάθημα. Η μητέρα μου δεν ήθελε να γίνω ηθοποιός για να μην ταλαιπωρηθώ από τα δεινά του επαγγέλματος, που ήδη ήξερε εκείνη ότι υπάρχουν. Έτσι αποφάσισα στο τέλος του σχολείου να πάω στην Αγγλία να σπουδάσω Φυσική, που επίσης μου άρεσε πολύ. Πήγα όντως στην Αγγλία και ύστερα…  γύρισα πίσω για να γίνω ηθοποιός.

Είχες μέχρι τότε κάποια επαφή με το θέατρο;

* Ναι. Εν τω μεταξύ είχα κάνει κάποιες παραστάσεις στο σχολείο. Είχα σκηνοθετήσει κάποιες άλλες… Είχα μια τριβή με το θέμα. Είχα καταλάβει ότι μου αρέσει πολύ. Αλλά προσπαθούσα να μην πάω πολύ κόντρα στη μητέρα μου γιατί κι εγώ δεν ήμουν πολύ σίγουρη ακόμη. Αλλά, όταν δοκίμασα να κάνω κάτι άλλο, τότε σιγουρεύτηκα και το διεκδίκησα.

Ποιοι ήταν οι θεατρικοί σου δάσκαλοι και τι σου έδωσαν;

* Ουσιαστικά μέσα από τη δραματική σχολή άρχισα να παίρνω τις βάσεις για το θέατρο. Ο πρώτος μου σημαντικός δάσκαλος ήταν ο Στέλιος Παυλίδης. Με έμαθε ποια είναι η απαιτούμενη σοβαρότητα για να μπορεί να κάνει κανείς θέατρο. Πώς πρέπει να βλέπει κανείς το θέατρο για να μπορεί να είναι σοβαρός καλλιτεχνικά απέναντι σε αυτό που κάνει. Δηλαδή είναι ο πρώτος άνθρωπος που με ενέπνευσε στο θέατρο, πέρα από αυτό που μου άρεσε να ζω και να λειτουργώ πάνω στη σκηνή. Μαζί του έβαλα κάποιες βάσεις πιο σταθερές. Μετά έκανα διάφορα σεμινάρια. Όπως με τον Σωτήρη Χατζάκη, με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, με την Αγγελική Στελλάτου, με διάφορους ανθρώπους του χώρου. Ο καθένας από αυτούς μου έδινε μια διαφορετική κατεύθυνση έμπνευσης. Μετά ήρθα εδώ, στο Θέατρο Επί Κολωνώ και γνώρισα την Ελένη Σκότη, που είναι δασκάλα υποκριτικής. Πέραν των σκηνοθεσιών της, που είναι εκπληκτικές, αυτό που την ενδιαφέρει περισσότερο στις σκηνοθεσίες που κάνει είναι η υποκριτική των ηθοποιών που έχει στα χέρια της. Με αυτήν την έννοια ασχολείται με τη διδασκαλία της υποκριτικής των ηθοποιών και στις πρόβες και στο εργαστήριο που έχει, το Studio Νάμα. Και επειδή έχει στα χέρια της μια μέθοδο που την έχει κατακτήσει πάρα πολύ καλά, τη μεταδίδει στους ηθοποιούς με έναν καταπληκτικό τρόπο και έτσι βγάζει από τον καθένα από μας την καλύτερη δυνατή ερμηνεία δίνοντάς μας έτσι τρομερά εφόδια.

Ο αυτοσχεδιασμός πώς λειτουργεί;

* Ο αυτοσχεδιασμός στην περίπτωση της Ελένης Σκότη είναι η βάση της υποκριτικής. Δηλαδή ο αυτοσχεδιασμός εδώ, στο Θέατρο Επί Κολωνώ, είναι η πρόταση του ηθοποιού. Αυτός είναι πάνω στη σκηνή και προτείνει αυτοσχεδιάζοντας κι εκείνη είναι κάτω και κοντρολάρει την κατάσταση.

Έπαιξες και σε μια τηλεοπτική σειρά με μεγάλη θεαματικότητα.

* Είχα μια συμμετοχή στην τηλεοπτική σειρά «Λίτσα.com». Ήταν μια ξεχωριστή δουλειά με την Όλγα Μαλέα. Ήταν μια διαφορετική σκηνοθετική ματιά. Καθαρά κινηματογραφική. Αυτό ήταν το σημαντικό. Κι εγώ τότε γι’ αυτό είχα αποφασίσει να κάνω τηλεόραση. Μου έδωσε τη σιγουριά της καλλιτεχνικής ποιότητας – όποια καλλιτεχνική ποιότητα μπορεί να υπάρξει σε έναν τηλεοπτικό χώρο με τη βιασύνη που γίνονται τα πράγματα – ότι θα υπάρχει η Όλγα η Μαλέα πίσω από την κάμερα η οποία θα κρατάει σε υψηλό επίπεδο την ποιότητα της δουλειάς.

Μετά έκανες το «Λα Τσούνγκα» του Mάριο Βάργκας Λιόσα, ο οποίος βραβεύτηκε και με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Εσείς είχατε ήδη αρχίσει να παίζετε το έργο και μάλιστα με επιτυχία, όταν του απονεμήθηκε το βραβείο.

* Είχα διαβάσει το έργο πριν μπω στις πρόβες, αλλά όταν διάβασα το λογοτεχνικό έργο του Λιόσα, όπως το «Πράσινο Σπίτι» και κάποια άλλα μυθιστορήματά του που χρησιμοποιεί παρόμοιους χαρακτήρες, εκεί είδα ένα συγγραφέα πολύ σημαντικό, πολύ μεγάλο. Ειδικά το «Πράσινο Σπίτι» το διάβαζα και δεν το πίστευα. Είχα την ίδια αίσθηση όπως όταν διάβαζα Μαρκές. Ο μαγικός ρεαλισμός που χρησιμοποιεί και στο έργο μας έχει αυτή την αίσθηση τού πώς μπλέκεται η αντικειμενική πραγματικότητα με την υποκειμενική πραγματικότητα, και πού τελειώνει η μία και πού αρχίζει η άλλη. Δηλαδή για έναν άνθρωπο ποια είναι η αλήθεια; Είναι η αλήθεια αυτή που βιώνει γύρω του ή είναι ο τρόπος που τη βιώνει και ο τρόπος που την εισπράττει. Ή, τέλος, είναι το φαντασιακό του κομμάτι που είναι η πραγματικότητά του. Και πού μπαίνει το ένα μέσα στο άλλο… Ο συνειρμικός τρόπος με τον οποίο γράφει τα μυθιστορήματά του είναι χαρακτηριστικός αυτής της λογικής, ότι η σκέψη είναι σαν μια παράλληλη διάσταση με την κοινωνική πραγματικότητα που δεν μπορείς να το αμφισβητήσεις, είναι εκεί…

Η Μέτσε που ερμηνεύεις αντιλαμβάνεται πόσο προκαλεί με την ομορφιά της τους άνδρες;

* Νομίζω ότι η Μέτσε, ο χαρακτήρας που υποδύομαι, στο “Λα Τσούνγκα”, αντιλαμβάνεται ότι είναι ποθητή, ότι είναι αρεστή, ότι είναι ερωτική. Όλα αυτά τα αντιλαμβάνεται, απλώς λόγω νεότητας και λόγω κοινωνικής κατάστασης και δικής της θέσης δεν μπορεί να καταλάβει τον σωστό χειρισμό αυτού του χαρίσματος που έχει. Δεν μπορεί να αξιοποιήσει σωστά αυτό της το προσόν και το χρησιμοποιεί προς λάθος κατευθύνσεις. Δηλαδή δεν είναι μόνο παθητικός χαρακτήρας η Μέτσε. Έχει κι εκείνη ευθύνη για τη ζωή της, παρόλο που είναι μικρή, παρόλο που είναι αθώα, παρόλο που είναι αφελής, παρόλο που είναι αγράμματη… Ο καθένας τελικά έχει θέση μέσα στα πράγματα.

Φυσικά δεν είσαι εσύ η Μέτσε ως προσωπικότητα, εκείνη είναι έξω και μακριά από σένα. Όμως καταφέρνεις και την προσεγγίζεις. Πώς γίνεται; Μήπως βρίσκουμε κάποια πράγματα μέσα μας;

* Όλα τα βρίσκουμε μέσα μας. Προσπάθησα με αυτό τον χαρακτήρα, πρώτον να μην τον κρίνω σε σχέση με τη νοημοσύνη του, σε σχέση με την ηθική του, σε σχέση με τον δυναμισμό του. Είναι τελείως κόντρα στοιχεία αυτά με τα δικά μου και προσπάθησα να βρω σε μένα την αφέλεια. Ποια είναι η δικιά μου αφέλεια. Πώς είμαι εγώ όταν είμαι αφελής.  Πώς είμαι εγώ όταν κάνω πως δεν βλέπω πράγματα. Πώς είμαι εγώ όταν είμαι πάρα πολύ ερωτευμένη και δεν βλέπω τίποτα άλλο μπροστά μου. Πώς είμαι εγώ όταν φοβάμαι. Όταν φοβάμαι μη μείνω μόνη μου. Πώς είμαι όταν νιώθω ανασφαλής. Αυτές είναι αλήθειες που όλοι τις έχουμε. Αρκεί λιγάκι να βγάλουμε από πάνω μας τα καλύμματα του δυναμισμού που έχει ο καθένας και της πυγμής. Αυτές τις ασπίδες προστασίας που οπωσδήποτε πρέπει να τις έχουμε στην καθημερινότητά μας. Αλίμονο. Αλλιώς θα είμαστε όλοι έρμαια του καθενός.

Η Μέτσε με την Τσούνγκα τι σχέση έχουν; Ίσως μητέρας – κόρης;

* Εκ των πραγμάτων και λόγω διαφοράς ηλικίας νομίζω ότι υπάρχει αυτό το στοιχείο. Όταν μια γυναίκα ώριμη και έμπειρη από τη ζωή συναντά ένα πλάσμα που τώρα βγαίνει και τώρα ανοίγει τα φτερά του νομίζω ότι είναι σχεδόν αυτονόητο ότι θα το προστατεύσει με μια μητρική στοργή. Πέρα από το ερωτικό κομμάτι που υπάρχει στη ζωή μας. Αλλά τελικά δεν κυριαρχεί, γιατί αν κυριαρχούσε το ερωτικό κομμάτι μάλλον θα την κράταγε κοντά της η Τσούνγκα. Μάλλον λειτουργεί το ανθρώπινο στοιχείο μόνο και γι’ αυτό τη βοηθάει να ξεφύγει και να ανοίξει τα φτερά της…

Εκτός από έναν τόσο ωραίο θίασο, αυτή τη φοβερή ομάδα που είσαστε στη σκηνή, επίσης συνυπάρχεις με μια πρωταγωνίστρια με μεγάλη θεατρική πορεία. Πώς αισθάνεσαι που είσαι δίπλα στην Καρυοφυλλιά Καραμπέτη;

* Είναι καταπληκτική σε όλα τα επίπεδα. Γενναιόδωρη. Κάθε μέρα και εντός και εκτός σκηνής μας δίνει μόνο θετικά μηνύματα. Είναι μια γυναίκα που πρώτα απ’ όλα είναι πρότυπο ήθους. Το ήθος που κουβαλάει αυτή η γυναίκα και την ώρα της παράστασης και πριν και μετά είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μπορεί να πάρει ένας νέος ηθοποιός ξεκινώντας την πορεία του σε αυτή τη δουλειά. Είναι ένας άνθρωπος που δουλεύει σε βάθος πάρα πολύ σκληρά και τον εαυτό της και την υποκριτική της, γι’ αυτό και νομίζω διάλεξε να συνεργαστεί με την Ελένη Σκότη σε αυτή τη φάση της καριέρας της. Δηλαδή και μόνο η επιθυμία της να δουλέψει με την Ελένη σε έναν μικρότερο χώρο με μια εναλλακτική ομάδα και όχι σε μια on Brodway σκηνή, όπως θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει, είναι δείγμα του πόσο την ενδιαφέρει να εξελίσσεται καλλιτεχνικά και πόσο βαθιά έχει ανάγκη να δουλεύει ουσιαστικά. Και με ένα ρόλο που είναι τελείως κόντρα με όσα έχει κάνει μέχρι τώρα.

Υπάρχει ροή συναισθημάτων των θεατών που παρακολουθούν την παράστασή σας;

* Νομίζω ότι αυτή η παράσταση, σε αντιπαραβολή με προηγούμενες δουλειές της Ομάδας Νάμα, είναι ένα έργο που αγγίζει πολύ το συναίσθημα του θεατή. Το «Ροτβάιλερ» για παράδειγμα ήταν ένα πολύ πιο σκληρό έργο που άγγιζε άλλα κομμάτια, άγγιζε κομμάτια ηθικής, άγγιζε κομμάτια λογικής, ανθρωπιάς… Αυτό το έργο αγγίζει ένα βαθύ συναίσθημα του θεατή, αν μπορέσει δηλαδή κανείς να μπει σε αυτόν τον κόσμο των ανίκητων και της Τσούνγκα και να ταξιδέψει στο Περού. Νομίζω ότι αυτό θα είναι ένα ονειρεμένο ταξίδι. Κι αυτό το αισθανόμαστε και μεις στη σκηνή από τους θεατές. Πολλές φορές οι θεατές καθορίζουν την παράσταση. Κάθε βράδυ είναι διαφορετική η σύνθεση των ανθρώπων. Υπάρχουν μέρες που νιώθεις ότι είναι λίγο κουρασμένοι, υπάρχουν φορές που «είναι πολύ μέσα» σχολιάζοντας ακόμα και αυτά που συμβαίνουν και νομίζοντας ότι δεν τους ακούει κανείς… Πιστεύουν τόσο πολύ αυτό που βλέπουν και έχουν ελευθερωθεί και σχολιάζουν ανενόχλητοι. Όχι βέβαια όταν υπάρχουν κακοπροαίρετα σχόλια, όταν όμως μιλούν γι’ αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή στη σκηνή περνάμε όλοι καλά…

Υπάρχουν ρόλοι από το κλασικό ρεπερτόριο που θα ήθελες να ερμηνεύσεις;

* Δεν το έχω σκεφτεί πολύ αυτό γιατί έχω δει ότι ανά πάσα στιγμή – και ξεκίνησε από τη σχολή ακριβώς αυτό – ό, τι μου δινόταν να δουλέψω εύρισκα κάθε φορά ένα μεγάλο ενδιαφέρον σ’ αυτό. Δεν θέλω να κρατάω στο μυαλό μου στεγανά. Στο θέατρο με οτιδήποτε και να ασχοληθείς, όποιον ρόλο και να αγγίξεις, με όποιον τρόπο και να υπάρξεις σε μια παράσταση είναι ένα βήμα σοβαρό καλλιτεχνικά, ό, τι και αν είναι αυτό. Δηλαδή ακόμη και με τα φώτα να ασχολιόμουν σε μια παράσταση και να παρακολουθούσα από ψηλά τους ηθοποιούς να παίζουν – αν και θα ζήλευα – σε ένα βαθμό σίγουρα θα μου ήταν χρήσιμο. Νομίζω βέβαια πως το πιο σημαντικό είναι και με ποιους συνεργάζομαι. Ουσιαστικά το έργο και ο ρόλος είναι μια αφορμή για να βρεθούν ορισμένοι άνθρωποι και να δουλέψουν μεταξύ τους. Και μια αφορμή να επικοινωνήσουν δημιουργικά μέσα σε αυτή την ομάδα και να μεταφέρουν καλλιτεχνικά αυτό που θέλουν στον κόσμο. Δηλαδή ουσιαστικά πρόκειται για μια συνάντηση και μια τριβή για να βγει ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Και αν το έργο εμπνεύσει όλους, τότε είναι μια ευτυχής συγκυρία.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

* Με κάποιους Έλληνες συγγραφείς έχω έρωτα, αλλά περισσότερο με Έλληνες ποιητές. Σίγουρα θα σας πω τον Βιζυηνό, σίγουρα τον Παπαδιαμάντη, μου αρέσει πολύ η γλώσσα που χρησιμοποιούν, η αρχαΐζουσα καθαρεύουσα και το παιχνίδι που κάνουν με την ίδια τη γλώσσα στα έργα τους. Δηλαδή θυμάμαι στο σχολείο όταν διάβαζα Βιζυηνό δεν πίστευα αυτή την καλλιτεχνική και λογοτεχνική ευφυΐα. «Το αμάρτημα της μητρός μου», για παράδειγμα, είναι ένα μοναδικό έργο.

Φαντάζομαι ότι θα αγαπάς και την ποίηση.

* Η ποίηση είναι μεγάλος έρωτας. Αγαπημένος μου ο Καβάφης. Ο Ρίτσος επίσης. Ο Ελύτης φυσικά. Πρώτος από όλους βέβαια ο Καβάφης για τη γλώσσα και την ατμόσφαιρα των ποιημάτων του…

Τι θα χαρακτήριζες αριστούργημα;

* Αριστούργημα θεωρώ αυτό που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι είναι αριστούργημα. Κάτι εξαιρετικό ή πάρα πολύ καλό μπορεί και να είναι υποκειμενικό ανάλογα με την αισθητική του καθενός, με το γούστο του, τις προσλαμβάνουσές του. Το αριστούργημα είναι αυτό που κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν είναι αριστούργημα. Ο Παρθενώνας για παράδειγμα. Ο Ερμής του Πραξιτέλη. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να πει ότι «εμένα δεν μου αρέσει και τόσο πολύ». Είναι κάτι που βλέπεις ότι έχει μια τέτοια αισθητική αρτιότητα, που δεν αμφισβητείται η αξία του. Και αυτό μπορεί να γίνει όχι μόνο στη γλυπτική και στην αρχιτεκτονική αλλά και στο θέατρο και στη λογοτεχνία, σε όλες τις μορφές τέχνης.

Μεγαλώνοντας έχεις αναθεωρήσει κάποια «πιστεύω»;

* Ευτυχώς αναθεωρώ κάποια από τα «πιστεύω» και από τις ιδεολογίες μου γιατί αλλιώς δεν νομίζω ότι θα εξελισσόμουν μεγαλώνοντας. Αν είχα καταλήξει στα 24 μου σε κάποια πράγματα θα ήταν λίγο επικίνδυνο. Ναι, ανά πάσα στιγμή μεγαλώνεις και κοιτάς τη ζωή κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα. Αυτό είναι το ωραίο στην πορεία της ζωής του ανθρώπου. Τα πάντα ρει. Τίποτα δεν μένει σταθερό και ίδιο. Διαφορετικά θα βαριόμαστε.

Είναι πολύτιμη η εμπειρία της προηγούμενης γενιάς;

* Όταν είσαι νέος και βράζει το αίμα σου, είσαι λίγο αντιδραστικός. Έχεις την αλαζονεία της ηλικίας, που δεν σε αφήνει να ακούσεις μερικά σωστά πράγματα. Και δεν είναι τυχαίο το ότι άμα δεν έχεις ζήσει εσύ ο ίδιος κάτι, δεν μπορείς να έχεις την εμπειρία μόνον επειδή κάποιος στην έχει μεταφέρει προφορικά. Παρ’ όλα αυτά πάντα υπάρχει από τους νέους ανθρώπους η ανάγκη για ασφάλεια από τους μεγαλύτερους. Δηλαδή να νιώθεις ότι υπάρχει κάποιος εκεί ο οποίος έχει ζήσει πιο πολλά πράγματα από σένα και μπορείς να γυρίσεις προς το μέρος του τη στιγμή που πολεμάς και να πας μπροστά. Νομίζω ότι αυτή είναι κυρίως η ανάγκη των νέων προς τους μεγαλύτερους. Του να γυρίσεις και να δεις πως κάποιος είναι εκεί. Αν χρειαστεί…

Δακρύζεις;

* Δεν είναι δύσκολο να δακρύσω, η αλήθεια είναι. Όμως είναι αρκετά πράγματα. Μια όμως που μιλάμε για το cat is art μπορώ να πω ότι με συγκινούν πολύ τα ζώα. Για τα ζώα έχω μια λατρεία, και κυρίως για τον Λάμπη, το σκυλάκι μου. Σίγουρα βέβαια αν καθίσω να δω ειδήσεις και κυρίως τα νέα από τον κόσμο, δακρύζω. Ειδικά τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που γεννήθηκα στην Αθήνα και στην Ελλάδα τη στιγμή που θα μπορούσα να έχω γεννηθεί οπουδήποτε αλλού και η ζωή μου να είναι τελείως διαφορετική. Όταν βλέπω τα μάτια των παιδιών στην Αφρική, στην Ιαπωνία πρόσφατα, που υποφέρουν. Υποφέρει ο κόσμος. Κυρίως τα τελευταία χρόνια. Όμως δεν είναι μόνο στην Αφρική. Είναι και στην Κυψέλη, όπου σε ένα υπόγειο ζουν πενήντα μετανάστες μαζί και δεν έχουν να πάρουν ένα depon. Κοιμούνται με βάρδιες οι άνθρωποι αυτοί και είναι δίπλα μας… Ενώ εμείς ζούμε άλλες ζωές. Παράλληλα σύμπαντα.

Κι αυτά τα δυσάρεστα συμβαίνουν σε μια ανεπτυγμένη χώρα, όπως η Ιαπωνία.

* Βέβαια. Συμβαίνουν στην Ιαπωνία.  Μια ανεπτυγμένη χώρα… Ακριβώς επειδή είναι ανεπτυγμένη χώρα. Η υπερανάπτυξη τα προκάλεσε όλα. Αν δεν υπήρχε ο πυρηνικός αντιδραστήρας θα είχε απλώς μια μεγάλη φυσική καταστροφή χωρίς όλα αυτά τα παρεπόμενα.

Τι σε κάνει να γελάς;

* Η παρέα, οι άνθρωποι με κάνουν να γελώ. Αυτό που μου αρέσει στους ανθρώπους είναι το χιούμορ… Αυτό με κάνει να θέλω τη συναναστροφή. Η ανάγκη για σαρκασμό της πραγματικότητας. Πάντα μου αρέσει να βλέπω την αστεία πλευρά των πραγμάτων.

Αυτοσαρκάζεσαι;

* Αυτοσαρκάζομαι ναι. Έτσι νομίζω. Αν δεν το κάνεις κι αυτό, δεν βγαίνει… Αν παίρνεις τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά, μετά αρχίζεις να έχεις άλλη εικόνα για όσα συμβαίνουν γύρω σου…

Στην περίοδο που ζούμε, νομίζεις ότι η τέχνη μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο; Μπορεί να δώσει μια διέξοδο στους ανθρώπους;

* Πιστεύω ότι η τέχνη ειδικά σε περιόδους κρίσης ανθεί, έστω κι αν δεν ανθεί εμπορικά. Ποιοτικά όμως ανθεί. Συγκεντρώνονται καλλιτέχνες, συσπειρώνονται και έχουν πράγματα να πουν. Το κίνητρο του καλλιτέχνη είναι να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους. Όταν λοιπόν υπάρχει σοβαρός λόγος να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους ο καλλιτέχνης, πάντα γίνεται δημιουργικός. Η τέχνη μέσα σε μια κρίση είναι ζωτικός παράγοντας για την ανθρώπινη ύπαρξη. Πρέπει να έχεις κάπου να εκτονωθείς που δεν χρειάζονται ούτε χρήματα, ούτε υλικά αγαθά παρά μονάχα ο άνθρωπος.

Πολιτισμός υπάρχει στη ζωή μας;

* Υπονομεύεται ο πολιτισμός συνέχεια. Μόνο και μόνο η τηλεόραση, που είναι σε αυτό τον βαθμό στις ζωές μας και ειδικά για ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα να το κρίνουν σωστά αυτό το μέσο και να το τοποθετήσουν εκεί που πρέπει να είναι. Γιατί το θέμα δεν είναι να κλείσεις την τηλεόραση ή να την πετάξεις από το σπίτι. Το μέσο δεν είναι κακό από μόνο του. Το θέμα είναι τι χρήση του κάνεις. Γαλουχούνται γενιές ολόκληρες με εκπομπές που παρουσιάζουν ζωές που δεν αντιστοιχούν σε κανέναν. Με ένα ψέμα που δεν αφήνουν τους νέους να έχουν γερές ποιοτικές βάσεις για να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση. Φυσικά εδώ έχουν ευθύνη και οι γονείς. Αλλά μέσα στον κυκεώνα των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις γι’ αυτό. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις έναν γονιό ότι δεν κάνει το καλύτερο για το παιδί του. Απλώς το καλύτερο είναι πάντα βάσει των δυνατοτήτων που έχει ο καθένας. Μέσα από τα προβλήματα που έχει, τις προσλαμβάνουσες που έχει και ο ίδιος, με τους προορισμούς που έχει κι αυτός. Μέσα από την πίεση που τραβάει κάθε μέρα και το άγχος για τον βιοπορισμό… Για τους γονείς είναι πολύ δύσκολα.

Με τον ρόλο σου στην τηλεοπτική σειρά, έγινες κατά κάποιο τρόπο αναγνωρίσιμη, πώς σου φαίνεται αυτό; Ήταν κάτι που όταν ξεκίνησες την πορεία σου στο χώρο το είχες στο βάθος του μυαλού σου;

* Είχα ζήσει το πώς μπορείς να είσαι αναγνωρίσιμος μέσω της μητέρας μου κυρίως αλλά και μέσω του πατέρα μου. Λέω για τη μητέρα μου επειδή έκανε πιο πολλή τηλεόραση. Επειδή λοιπόν το είχα ζήσει αυτό και είχα δει και τη στάση της στο θέμα αλλά και στη ματαιότητα του πράγματος, δηλαδή πως επί της ουσίας δεν σημαίνει τίποτα. Μπορεί να σε αναγνωρίσουν στο δρόμο επειδή εμφανίστηκες για δέκα λεπτά σε μια μεσημεριανή εκπομπή, δεν σημαίνει κάτι για την ποιότητά σου αυτό. Παρόλο που είχα μια κάποια αναγνωρισιμότητα μετά τη σειρά σε όσο βαθμό μπορούσα να την έχω με αυτό το τόσο μικρό που είχα κάνει, δεν με άγγιξε ποτέ παραπάνω από αυτό που ήτανε… Αν σε αναγνωρίζουν δεν έχει να κάνει με την ποιότητά σου ως άνθρωπο και ούτε με την ποιότητά σου ως καλλιτέχνη… Με κάτι που μπορεί ίσως να κάνει είναι με ένα γενικό ήθος που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος και να είναι συμπαθής ή όχι στον κόσμο. Αυτό όμως είναι κάτι άλλο γενικό που έχει να κάνει με το ήθος. Φαντάζομαι ότι χωρίς να μπορεί να το αναλύσει ο θεατής, αυτό το εισπράττει με κάποιο τρόπο. Ότι ο άνθρωπος που έχει απέναντί του είναι τουλάχιστον καθαρός… 

Προηγουμένως μου είπες ότι κάποτε ζωγράφιζες. Τώρα επισκέπτεσαι μουσεία;

* Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια δεν πηγαίνω αρκετά συχνά όσο θα ήθελα σε μουσεία και πινακοθήκες. Παλιότερα, όταν ήμουν πιο μικρή, πήγαινα με τη θεία μου – τη Λένα Καφαντάρη – που είναι ζωγράφος και τρέφει μεγάλη αγάπη για τις εικαστικές τέχνες, τη ζωγραφική, τη γλυπτική. Εκείνη μου έδωσε τα πρώτα ερεθίσματα στη μουσική. Ήταν ο άνθρωπος στην οικογένεια που μου έμαθε τις άλλες τέχνες. Μου έμαθε την κλασική μουσική, μου έμαθε τον Χατζιδάκι. Επίσης έχει έρωτα και με τις γάτες…

Αν βγούμε στο δρόμο υπάρχει τώρα κάτι ασυνήθιστο, κάτι παράξενο που να χαρακτηρίζει αυτό που ζούμε;

* Μια εικόνα που είδα πρόσφατα και με σόκαρε – αν και σχεδόν το περίμενα να συμβεί – όμως με συγκλόνισε που το είδα να συμβαίνει. Ήταν ένας άνθρωπος, μάλλον Έλληνας, γύρω στα 60-65, πολύ καλοβαλμένος, πολύ αξιοπρεπής. Φαινόταν να μην το κάνει καιρό. Τον είδα λοιπόν να ψάχνει στα σκουπίδια αργά το βράδυ για να φάει και συνειδητοποίησα πόσο λεπτή είναι αυτή η διαχωριστική γραμμή από τη μία κατάσταση στην άλλη. Πόσο εύκολο είναι… και πόσο εύκολο είναι για έναν άνθρωπο που κατά τα άλλα στη ζωή του – έτσι όπως έδειχνε – είχε μια καταπληκτική αξιοπρέπεια. Αλλά, όπως φαίνεται, όλοι μπορούμε να φτάσουμε εκεί και πρέπει να το έχουμε στο νου μας ότι δεν είναι μακριά μας. Δεν είναι άλλοι κόσμοι, είναι ο ίδιος κόσμος.

Είναι μόνο αρνητικά τα πράγματα;

* Όχι βεβαίως. Σκέπτομαι πως  είναι σίγουρο ότι για να φτάσουν τα πράγματα ως εδώ έπρεπε να σπάσει μια φούσκα που ήταν ψεύτικη. Όμως με τη μικρή πείρα που έχω ξέρω ότι όλες οι δυσκολίες και όλα τα τέλματα οδηγούν σε μια άνθηση, σε μια καινούρια αρχή, σε μια νέα κατάσταση που είναι πάντα για το καλύτερο. Μπορεί η γενιά μας να περάσει δύσκολα για να είναι καλύτερα για την επόμενη γενιά.

Υπάρχει φως…

* Ασφαλώς, γιατί ο άνθρωπος είναι φως. Κι εγώ πιστεύω πάρα πολύ στον άνθρωπο. Και μπορεί η περίοδος να είναι δύσκολη, όμως δεν σημαίνει ότι είναι και κακή. Γιατί οι δυσκολίες είναι πάντα συνυφασμένες με το κακό ενώ, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι έτσι… Η δυσκολία είναι χρήσιμη κατάσταση. Μαθαίνεις πράγματα…

Ηλιάνα, νιώθεις τυχερή;

* Ναι. Είμαι πάρα πολύ τυχερή που συνεργάζομαι με αυτούς τους ανθρώπους. Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συναδέλφους, τον Στάθη Σταμουλακάτο, τον Δημήτρη Καπετανάκο, τον Δημήτρη Λάλο, την Ελένη Σκότη, την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (φωτογραφία), τον Ισίδωρο Πάτερο, το μουσικό μας και τον Γιάννη τον Λεάκο… Ένας κι ένας… Ξεχωριστά άτομα και εξαιρετικοί ηθοποιοί…

Για τον Λάμπη, το σκύλο σου, θα μας πεις κάτι ακόμα;

* Τον λατρεύω, μου μαθαίνει πάρα πολλά για τη ζωή και για την καλοσύνη των πλασμάτων, για την αλήθεια και την ειλικρίνεια που πρέπει να έχει ένα πλάσμα και τη γενναιοδωρία που μπορεί να έχει στα συναισθήματά του. Πολύ τυχερή νιώθω που έχω τον Λάμπη, που είναι παράλληλα πανέξυπνος αλλά και πολύ ευαίσθητος…

Σε ευχαριστώ Ηλιάνα.

* Κι εγώ ευχαριστώ…

 

 

 

 

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
692ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
- Advertisement -

Τελευταία άρθρα

Cat Is Art