Ξανακάθησα διακονάρης της χαράς κι’ απόψε στην ακροθαλασσιά.
Στη μαγεμένη ακροθαλασσιά που το φως του φεγγαριού της δίνει χίλιες χάρες, της βάζει στο στόμα τη φλογέρα του μπάτη κι αρχινά το τραγούδι της ζωής μου.
Δεν κρατιώμαι κι εγώ κι αρχίζω συγαλινό ένα τραγούδι, το τραγούδι κάποιας ανάμνησης, μιας θύμησης, που ποτέ δεν θα μ’ αφήσει μονάχο. Μ’ ακομπανιάρει και το κύμα το γαλανό. Πόσες φορές οι βραδυνοί επισκέπτες του ακρογιαλιού δεν άκουσαν αυτό το θλιμμένο ντουέτο!
Μες το στερνό σου ανάσασμα η συντροφιά σου η θλίψη, μ’ ένα αχνό της φίλημα σου σφράγισε τα χείλια. Κι’ ο θάνατος αργά, σκυφτά με το χλωμό πινέλο, μιας εγκατάλειψης φρικτής ζωγράφισε τον πόνο. Και μέσα εκεί στον ύπνο σου, στον ύπνο που ’ναι αιώνιος, για μια στιγμή ανασάλεψε τ’ ολόγλυκό σου στόμα, κι’ είπε δυο λόγια που κανείς δεν τ’ άκουσε-καυμένε, μήπως και βρέθηκ’ άνθρωπος εκτός από την έγνοια την εδικιά μας δίπλα κει στο νεκρικό κασόνι;
Γεια σας παιδάκια μου χρυσά κι εσύ καλό μου ταίρι που η μαύρη μοίρα η κακιά μας χώρισε για πάντα…
Γεια σου κι εσύ νησάκι μου που γυρισμό μου δεν θα δεις… Κι εσύ κυπαρισσάκι π’ από παιδάκι φύτεψα να είσουν πιο κοντά μου για να μου γίνεις φέρετρο! Το θρήνο σου τ’ αγέρι θε να το φέρνει χαμηλά κοντά στ’ ακροθαλάσσι που συνοδεύει ο φλοίσβος του τον ύπνο του παιδιού μου. Κι’ η θάλασσα στην ξενιτειά που το κορμί θα λυώνει θα μου το λέει νανούρισμα για να παρηγοριέμαι!…
Μ.Γ.Μ.
- Ο Ματθαίος Μουντές γεννήθηκε στη Χίο το 1935. Σπούδασε Θεολογία και από το 1961 εργάστηκε στην Αθήνα, στην ιδιωτική εκπαίδευση. Το 1959, φοιτητής ακόμη, άρχισε να δουλεύει στο ραδιόφωνο. Έκανε πολλές εκπομπές με θέματα βιβλικά, λαογραφικά και λογοτεχνικά. Από τις πιο γνωστές εκπομπές του ήταν αυτή με τον τίτλο «Αιγαίο, ρίζα και διάρκεια», που κράτησε έντεκα σχεδόν χρόνια. Κατά καιρούς συνεργάστηκε και με την τηλεόραση. Δημοσίευσε τις ποιητικές συλλογές: Παρακαταθήκη (1957), Ισόπεδος διάβασις (Φέξης, 1963), Η αντοχή των υλικών (α´ έκδοση Ίκαρος, 1971, και β´ έκδοση Καστανιώτης, 1983), Τα αντίποινα (Εστία, 1982), Νηπιοβαπτισμός (Καστανιώτης, 1992). Το 1963 τιμήθηκε με το βραβείο της Ομάδας των Δώδεκα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Εταιρείας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, καθώς και του Ανοιχτού Θεάτρου του Γιώργου Μιχαηλίδη, και είχε συνεργαστεί με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Πέθανε το 2000.
*Στη φωτογραφία με την αγαπημένη του Σκουριά.
