Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
Η προσωπικότητα της γυναίκας – θρύλου που «βάφτισε» μία από τις κεντρικές λεωφόρους του Χαλανδρίου και έναν σταθμό μετρό και προαστιακού, είναι η κεντρική ηρωίδα του νέου θεατρικού έργου του Γιώργου Νανούρη. Ήταν όμως και το θέμα της ασπρόμαυρης ελληνικής ταινίας του 1956 με τον τίτλο «Η Δούκισσα της Πλακεντίας και ο Λήσταρχος Μπιμπίσης» σε σενάριο και σκηνοθεσία της Μαρίας Πλυτά.
Ο δραματουργός θα βυθιστεί στις βιογραφικές μελέτες των Δημήτρη Καμπούρογλου, Δημήτρη Γατόπουλου και Richard Voss που φέρουν τον ίδιο τίτλο «Η δούκισσα της Πλακεντίας» και θα γράψει έναν μονόλογο, φανερά γοητευμένος από την αινιγματική Σοφία ντε Μαρμπουά – Λεμπρέν (1785 – 1854), ο οποίος θα εστιάσει τόσο στην αφήγηση του πολυτάραχου βίου της, όσο και στον ευαίσθητο ψυχισμό της, παρά τον δυναμισμό που χαρακτήριζε τις πράξεις και τις επιλογές της.
Ο Γιώργος Νανούρης θα δημιουργήσει έναν μονόλογο που υπακούει στη δομή ενός θεατρικού έργου, με ένταση και ρυθμό. Το κείμενο εστιάζει στη μητρική αγάπη. Η φαντασία συνδιαλέγεται με την πραγματικότητα και οι θρύλοι αποκτούν «φωνή».
Ο ίδιος σκηνοθετεί, επιμελείται τη μουσική και τον φωτισμό της παράστασης. Αυτό συνεπάγεται μία ολοκληρωμένη άποψη για το πώς θέλει ο συγγραφέας να παρουσιαστεί το έργο του επί σκηνής.
Το σκοτάδι και το έντονο κόκκινο του πάθους και του θανάτου, οι σκιές του χθες ζωντανεύουν, οι μελωδίες μέσα από τις χορδές και το δοξάρι του βιολιού, ο αέρας, ο καπνός και ένα κομμάτι σελοφάν είναι τα μέσα που θα μεταφέρουν τον θεατή σε εκείνα τα χρόνια που έζησε η Δούκισσα της Πλακεντίας.
Η Μαρία Κίτσου, ντυμένη στα μαύρα, υποδύεται τη γυναίκα που ήξερε πολύ καλά τι ήθελε να κάνει στη ζωή της. Οικονομικά ανεξάρτητη, ατίθαση, ευγενική ψυχή, αλλά και δυναμικός χαρακτήρας.
Αυτά τα χαρακτηριστικά θα υιοθετήσει ο λόγος και η κίνηση της Κίτσου, η οποία με το εκφραστικό της πρόσωπο, τη μελωδική και καθάρια φωνή της με τους ιδιαίτερους χρωματισμούς της, θα μας αφηγηθεί πότε σε πρώτο και άλλοτε σε τρίτο πρόσωπο, την ιστορία μίας γυναίκας, μα πάνω από όλα, την οδύνη μίας μητέρας που έχασε τη μονάκριβη κόρη της.
Ο θεατής θα γνωρίσει τη φιλελληνική της δράση, την υποστήριξή της προς τον Ιωάννη Καποδίστρια και στη συνέχεια, την ένθερμη αντιπαλότητά της προς το πρόσωπό του, τις πράξεις ευεργεσίας προς τους Έλληνες τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας τους από τον τουρκικό ζυγό, τον θαυμασμό της για την ελληνική γη, την παθολογική αγάπη για το παιδί της που θα την οδηγήσει σε πράξεις μη αποδεκτές για τα χρηστά ανθρώπινα ήθη, τον δύστροπο άνθρωπο στον οποίο μεταμορφώθηκε η ευγενική αρχόντισσα.
Ένας θεατρικός μονόλογος για τη δίνη της ανθρώπινης ύπαρξης που δεν μπορεί να διαχειριστεί το πένθος, για τον βίο μίας γυναίκας που έζησε μία «μυθιστορηματική» ζωή.
Αυτό που μας λύπησε, τη βραδιά που παρακολουθήσαμε την παράσταση, ήταν η αγένεια των θεατών, που παρόλο η ίδια η ηθοποιός, πριν ανέβει στη σκηνή και «ντυθεί» τον ρόλο της, εξέφρασε παράκληση, να «σιγήσουν» τα κινητά, κάποια ήχησαν κανονικά…
***
«Δούκισσα της Πλακεντίας» η Μαρία Κίτσου, σκηνοθετημένη από τον Γιώργο Νανούρη, στο θέατρο «Βεάκη»
