22.8 C
Athens
Δευτέρα 15 Απριλίου 2024

Δημήτρης Μαραμής, χείμαρρος μουσικής

Κάποτε μια σοπράνο της Λυρικής, ένας μαέστρος κι ένας κουρδιστής πιάνων είχαν διαγνώσει το ιδιαίτερο ταλέντο ενός παιδιού για τη σύνθεση. Πέρασαν χρόνια. Το παιδί δεν τους διέψευσε. Απεναντίας δικαιώθηκαν πανηγυρικά. Σήμερα είναι συνθέτης φέρελπις και διακεκριμένος. Εμένα πάλι από τότε που τον πρωτοάκουσα με γοήτευε η μουσική του. Ορκιζόμουν στο Σκοτεινό του Έρωτα. Στις Σκηνές από Βουβή Ταινία το play λειτουργούσε αδιάκοπα. Χανόμουν στον Κήπο των Ευχών του. Και τι να πω για την Καμπύλη της Γραμμής και την Αιχμή του Λόγου; Αιχμή του δόρατος στη σκέψη. Τον είχα στα υπ’ όψιν μου, λοιπόν. Κι ας μην τον είχα δει ποτέ. Μέχρι που η έξοχη Κατερίνα Σαβράνη με κάλεσε στην παράστασή τους, το “Πάθος”. Εκεί ακριβώς ήταν, μέσα σ’ ένα επιμελώς ημιφωτισμένο υπόγειο από μπετόν, που αναθεώρησα την άποψή μου. Αδίκως είχα γοητευθεί… Γιατί απλώς είχε φτάσει η ώρα να καταγοητευθώ. Η λαχτάρα, η ακατανίκητη επιθυμία για μουσική ρέει στις φλέβες του και η μετάγγιση στους θεατές προκαλεί μέθεξη και ίαση. Ο Δημήτρης Μαραμής διψά για μελωδία, ένταση και απελευθέρωση. Πάθος τον κινεί και τον καθοδηγεί. Πάθος, χιλιάδες φορές το πάθος. Πάθος στο δυνατό ατσελεράντο, πάθος στο λυγμικό ριταρτάντο. Η αίσθηση της μουσικής σαν χείμαρρος κυλά στις φλέβες του. Η Ωραία Κοιμωμένη, ο μαγικός σκοπός σε ποίηση Σωτήρη Τριβιζά, μια μυστική τελετουργία που σου δημιουργεί εθισμό. Επιθυμία του να βυθίζεται στην τέχνη και στη γνώση, να διαπερνά τα όρια και να σπάει τους όρους, να αγγίζει τα άκρα. Ξέσπασμα, ορμητικό ρεύμα, πλήθος λέξεων, αποκορύφωμα νοητικής εγρήγορσης. Θέλω μια Κυριακή μέσα στο χειμώνα, ας είναι μία και μόνον Κυριακή, να κλείσω τα μάτια, στα όνειρα να βυθιστώ, να χαμηλώσω τα φώτα, να κρυφτώ σε μια γωνιά, να ‘χω συντροφιά μου τον καιρό, την ερημιά, μια θάλασσα μνήμης, ένα χορό με τη βροχή, σκιές σ’ ένα σταθμό, νότες πιάνου και βιολιού. Αλλά κυρίως ρολόι δεν θέλω να ‘χω μαζί μου. Για να ακούω ξανά και ξανά τα σονέτα του.

Παρακολουθήστε τη συζήτησή μας.

Πού γεννήθηκες; Ποιες παιδικές αναμνήσεις επιστρέφουν έντονα στο μυαλό σου;

* Γεννήθηκα στην Αθήνα. Παιδικές αναμνήσεις; Χαλούσα ό, τι παιχνίδι μου έφερναν για να το ξαναφτιάξω όπως ήθελα εγώ, το αποτέλεσμα όμως ήταν σχεδόν πάντα φρανκενσταϊνικό. Ήθελα πάντα να τραβώ την προσοχή των άλλων πάνω μου όταν ήμουν παιδί. Κι έπλαθα απόλυτα δικούς μου κόσμους μες στο μυαλό μου, που ουδεμία σχέση είχαν με την πραγματικότητα… (Δεξιά, στην παράσταση “Πάθος” ο Δημήτρης Μαραμής και η Κορίνα Λεγάκη. Φωτογραφία: Σιλένα Τριβιζά).

Ποιοι ήταν οι πρώτοι ήχοι και τα πρώτα σου ακούσματα;

* Το ξύπνημα ήρθε στο Δημοτικό, με ένα πιάνο – παιχνίδι, με παλιές κασέτες και δίσκους με παλιά μελωδικά και κομμάτια κλασικής μουσικής.

Υπήρξαν άνθρωποι που σε ενθάρρυναν να ασχοληθείς με την τέχνη; Ποιοι ήταν αυτοί;

* Οι γονείς μου ήταν θετικοί όταν ήμουν μικρός. Όταν πλησίαζαν οι πανελλήνιες ήταν αρνητικοί, και με το δίκιο τους. Μετά πάλι θυσίασαν τα πάντα για να σπουδάσω στο εξωτερικό, πιάνο και σύνθεση κλασικής μουσικής. Κατά καιρούς είχαν βρεθεί άνθρωποι στο σπίτι, που είχαν εκπλαγεί με το πάθος του μικρού αγοριού για τη μουσική, και είχαν εκφράσει απίστευτα ενθαρρυντικά σχόλια. Κάποιοι από αυτούς ήταν: ο πρώτος κουρδιστής του πιάνου μου, οι περισσότεροι καθηγητές μου, ένας μαέστρος, μία σοπράνο της Λυρικής Σκηνής και άλλοι.

Πότε και πώς αντιλήφθηκες ότι το μέλλον σου βρίσκεται στη μουσική;

* Από πολύ μικρός, στα 11. Είδα τη μουσική σαν ένα παιχνίδι. Τη θεώρησα πιο δυνατή από κάθε άλλη τέχνη. Αυτό μου αρκούσε. Την παιδική μου ηλικία τη θεωρώ την πιο σοβαρή μου περίοδο. Ήμουν δοσμένος χίλια τα εκατό, σε ό, τι έκανα. Είχα χρόνο και απόλυτη αθωότητα. Τώρα ούτε το χρόνο που θέλω έχω, ούτε την αυστηρότατη πειθαρχία.

Σε είδαμε στην παράσταση “Πάθος”, όπου και εντυπωσίασες το φιλότεχνο κοινό ως συνθέτης και πιανίστας. Το πάθος τι θέση έχει στη ζωή σου;

* Το πάθος έχει κυρίαρχη θέση στη ζωή μου. Το πάθος έρχεται στιγμές, δεν μπορεί να έχει διάρκεια. Όμως αφήνει πίσω του τροφή για ενέργεια και δημιουργία. Η μουσική έχει ως βασικό συστατικό το πάθος. Οι μορφές του πάθους στη ζωή μου είναι η μεγάλη ένταση, το πλησίασμα στα άκρα, η απόλυτη αφοσίωση στο σκοπό σου, η έντονη ερωτική διάθεση, το αρχέγονο και πρωτόγονο στοιχείο, όπου μπορεί αυτό να εμφανιστεί, στη σύγχρονη ζωή, το σπάσιμο των ορίων ακόμα και των όρων, η ρίζα της κραυγής… (Φωτογραφία: Σιλένα Τριβιζά)

Μουσική για θέατρο, μουσική για κινηματογράφο. ΄Eχεις ασχοληθεί επιτυχώς και με τα δύο. Πώς κάνεις την προσέγγιση σε κάθε είδος; Ποια είναι η διαφορά;

* Στο θέατρο βασικότερο για μένα είναι ο λόγος. Στον κινηματογράφο είναι εικόνα – λόγος. Το θέατρο είναι πιο δύσκολο γιατί είναι ζωντανό. Ο κινηματογράφος σου δίνει την πολυτέλεια να εργαστείς πάνω σε κάτι που είναι δεδομένο και δε θα αλλάζει σε κάθε προβολή της ταινίας. Ωστόσο, πέραν των τεχνικών διαφορών μεταξύ τους, τα θεωρώ συγγενείς πρώτου βαθμού στον τρόπο προσέγγισης. Τα αντιμετωπίζω με την ίδια μέθοδο εργασίας. Το έργο θα με καθοδηγήσει και ο σκηνοθέτης, όχι το αν είναι θέατρο ή κινηματογράφος. Χρειάζονται πάντως βαθιές λογοτεχνικές γνώσεις και γενική μόρφωση εκτός από μουσικές σπουδές, για να γράψεις καλά και για τα δύο είδη. Φυσικά και λειτουργώ με το ένστικτο, ωστόσο και πάλι επιμένω, το θέατρο θέλει γνώση. Αστοιχείωτοι μουσικοί που θεωρούνται συνθέτες υπάρχουν, αλλά υπάρχουν και σκηνοθέτες που φυσικά και δεν είναι σκηνοθέτες.

Ποιους θεωρείς σταθμούς στη σταδιοδρομία σου;

* Τη συνεργασία μου με το Βρετανό Michael Bogdanov και την English Shakespeare Company το 1998, όπου έπειτα από εκεί έκανα και την πρώτη μου συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο στην Ελλάδα με το «Εμείς, οι άλλοι» και τη Βέρα Ζαβιτσιάνου. Σημαντικές είναι όλες μου οι συνεργασίες με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος περίοδος 2006-2009: Σιρανό ντε Μπερζεράκ, Ματωμένος Γάμος, Πεντάμορφη και το Τέρας κ.α. Όπως επίσης οι πρώτες μου επαφές με τον κινηματογράφο Μαύρο Λιβάδι (Β. Μαρινάκης) και Logicomix (Απ. Δοξιάδης). Δισκογραφικά σταθμοί είναι η έκδοση του πρώτου μου CD, που ήταν το βιβλίο-CD Σονέτα του Σκοτεινού ΄Ερωτα και μετά ολόκληρος ο Σκοτεινός Έρωτας με ερμηνευτή τον Μάριο Φραγκούλη. (Φωτογραφία: Κατερίνα Μαριανού).

Αμφιταλαντεύτηκες ποτέ για το δρόμο που ακολούθησες;

* Όχι. Κάνω λάθη και λάθος κινήσεις, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με την επιλογή μου που είναι η μουσική. Απλώς ζω σε μία χώρα, που ό, τι και να κάνεις σε θέμα τέχνης, ποτέ δεν θα σε αφήσει να νιώσεις ευφορία. Πάντα σε κάνει να νιώθεις μειωτικά για αυτό που κάνεις. Κι όταν μιλώ για χώρα, εδώ εννοώ πιο πολύ την κοινωνία αυτού του τόπου, που είναι απαίδευτη.

Τι είναι αυτό που σε κάνει να αγαπάς τόσο τη δουλειά σου;

* Το χάσιμο μέσα της. Ξεχνώ τα πάντα. Βυθίζομαι, και το αίμα τρέχει στις φλέβες σαν χείμαρρος. Είναι ξεκάθαρη ερωτική πράξη κάποιες φορές. Συνουσία.

Ποιες είναι οι αγαπημένες σου ταινίες;

* Amadeus (όλα του Φόρμαν), Επικίνδυνες Σχέσεις, Ο Κουρέας της Σιβηρίας (όλα του Μιχάλκοφ), Απομεινάρια μιας μέρας, Η Σιωπή των Αμνών, Ψυχώ (όλα του Χίτσκοκ), Νονός Ι (όλα του Κόπολα), Οι ώρες, Billie Elliot και άλλες και άλλες πολλές…

Οι αγαπημένοι σου ποιητές;

* Οι Θεσσαλονικείς ερωτικοί, Νίκος Καρούζος, ο Λόρκα φυσικά, όλοι οι Μεσοπολεμικοί και γενικά όλοι οι σπουδαίοι μας ποιητές από όλες τις γενιές… Απλώς υπογράμμισα εδώ κάποιους…

Αγαπημένοι συνθέτες;

Όλοι οι κλασικοί με ιδιαίτερη αδυναμία στον Μότσαρτ και στον Στραβίνσκι. Η μεγάλη πολωνική σχολή του 20ου αιώνα, Gorecki, Panufnik, Lutoslavski, Kilar, Pnderecki, οι Αμερικανοί μινιμαλιστές συνθέτες, οι μεγάλοι του κινηματογράφου όπως οι Νίνο Ρότα, Μπέρναρντ Χέρμαν.

Ποιο μουσικό κομμάτι μπορεί να σε συγκινήσει τόσο, ώστε να σου φέρει δάκρυα στα μάτια;

* Δάκρυα μπορεί να μου φέρει μόνο κάποια σκηνή όπερας ή κάποιο τραγούδι που έχει συνδεθεί με κάποιο προσωπικό μου γεγονός. Παράδειγμα η Overture από την όπερα Τριστάνος και Ιζόλδη με είχε συγκινήσει φοβερά και το τραγούδι από την παράσταση Το Σκλαβί, Η Αγάπη από τα κουμπάκια ανάμεσα των Κυπουργού – Νικολακοπούλου, με συγκινεί πάρα πολύ…

Υπάρχει πολιτισμός στην καθημερινότητά μας;

* Όχι, καθόλου. Πρέπει να ψάχνεις απεγνωσμένα σε κρυφές γωνίες για να νιώθεις ότι είσαι σε πολιτισμένο περιβάλλον. Υπάρχει ασχήμια, αγένεια, βαρβαρότητα, φτήνια, όλα τα άσχημα της κακής αισθητικής και της απαιδευσιάς. Λυπάμαι, δεν μπορώ να χαϊδέψω αυτιά σε αυτό το θέμα. (Φωτογραφία: Κατερίνα Μαριανού)

Ποιος είναι, κατά τη γνώμη σου, ο ορισμός του αριστουργήματος;

* Η τέλεια ισορροπία σε όλα τα συστατικά που κάνουν ένα έργο βαθύ και ταυτόχρονα συναρπαστικό την ώρα που το εισπράττεις. Ένα αριστούργημα κερδίζει και το τώρα και το μέλλον, την ίδια στιγμή.

Τι σχέση έχεις με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;

* Είχα έναν γάτο, τον Μαρσύα, μουσικόφιλο. Τώρα πια δεν έχω, γιατί δεν προλαβαίνω να φροντίσω ούτε τον εαυτό μου.

Ευχαριστώ πολύ.

* Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -