Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Συνήθως αρχίζω με έναν πρόλογο. Αυτή τη φορά είπα να κάνω την ανατροπή και να αφιερώσω το χώρο σε μια φωτογραφία. Όχι μόνον γιατί οι Κινέζοι λένε ότι μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις αλλά γιατί θέλω να χαρείτε όσο το δυνατόν περισσότερες φωτογραφίες της Εύας (κατά κόσμον Κατερίνας Λυπηρίδου) που ζει ανάμεσά μας. Κατ’ εξαίρεσιν λοιπόν αυτή τη φορά θα κάνω επίλογο.
Τη φωτογράφιση την οφείλουμε στον Αντώνη Ψαρρά.
Ακολουθεί συνέντευξη και φυσικά περισσότερες φωτογραφίες.
Τραγούδια και αστεία
*Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Μμμμ… Θυμάμαι ότι τραγουδούσαμε πολύ και λέγαμε αστεία.
Το μικρόβιο της υποκριτικής
*Πότε και πώς ανακάλυψα μέσα μου το μικρόβιο της υποκριτικής; Μάλλον ψάχνοντας και απορρίπτοντας, κατέληξα στο θέατρο. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, όταν ήμουν πέντε ετών αποπειράθηκα να μπω σε μια θεατρική ομάδα αλλά δε με δέχτηκαν, επειδή ήμουν πολύ μικρή.
Συνεργάτες
*Δε μου αρέσει να μιλάω για δασκάλους. Θεωρώ τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύω, συνεργάτες μου. Κι εγώ μαθαίνω απ’ αυτούς κι αυτοί από μένα. Αλλιώς δεν υπάρχει καλλιτεχνική δημιουργία.
Το χιούμορ
*Το χιούμορ με βοηθάει να διαλέγω φίλους. Βρίσκεις έναν κώδικα με κάποιους ανθρώπους και καταλαβαίνεις ότι ταιριάζεις μαζί τους. Είναι κι ένας καλός τρόπος να αντιμετωπίζεις τη σοβαροφάνεια της ζωής.
Το πάθος
*Το πάθος κάποτε υπάρχει, κάποτε όχι. Είναι αδύνατον να βρίσκεσαι στα ‘κόκκινα’ συνέχεια και να μην ‘καείς’. Γι’ αυτό η φύση μας χαρίζει περιόδους ξεκούρασης.
Θέατρο
*Το θέατρο μου δίνει τη δυνατότητα να γίνομαι πιο πρακτική και να συγκεντρώνομαι. Είναι μεγάλο δώρο για μένα.
Το αδιαπραγμάτευτο
*Τι είναι αδιαπραγμάτευτο για μένα; Η ελευθερία, ο σεβασμός, η ευγένεια.
Τα σχέδια της ζωής
*Προσπαθούμε να κάνουμε τα πράγματα να συμβούν, αλλά νομίζω ότι η ζωή ξεπερνάει τα σχέδιά μας. Και καλά κάνει, γιατί μας υπενθυμίζει ποια είναι η θέση μας στο σύμπαν.
Το όνειρο
*Ονειρεύομαι να παίξω τη Μάσα από το “Γλάρο” του Τσέχοφ. Αυτός ο ρόλος μου αρέσει πολύ… Αλλά μάλλον δεν έχουν σημασία οι ρόλοι, αλλά οι συνεργασίες.
Σε μια γωνιά
*Λίγο πριν βγω στη σκηνή, ησυχάζω σε μια γωνιά…
Βόλτες με το γιο μου
*Οι μικρές καθημερινές απολαύσεις από καιρό σε καιρό αλλάζουν. Αυτήν την περίοδο κάνω βόλτες με τον γιο μου και τις απολαμβάνω.
Και γάτα και σκύλο
*Συμπαθώ τα ζώα, είχα κάποτε και γάτες. Αν μείνω σε σπίτι με αυλή, σίγουρα θέλω και γάτα και σκύλο!
Επίλογος: Το φετινό χειμώνα, ένα βράδυ που μου έδειχνε το δρόμο ένα άστρο τυχερό, συνάντησα δύο… ουράνια πλάσματα. Την Κατερίνα Λυπηρίδου (Εύα) και τον Δαβίδ Μαλτέζε (Αδάμ). Το συμβάν συντελέστηκε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, στον Κάτω Χώρο. Σ’ αυτό το ατμοσφαιρικό υπόγειο που, κατά καιρούς, μου έχουν τύχει κι άλλα γεγονότα μαγικά. Η αφορμή ήταν η παράσταση “Αδάμ και Εύα. Γράμματα από τη Γη” του Μαρκ Τουέιν, σε σύλληψη και σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη. Δεν γνωρίζω πώς ο Μαρκ Τουέιν φανταζόταν την Εύα του ή, έστω, την Ελληνίδα Εύα του. Εμάς τους θεατές όμως μας κάλυψε απολύτως ως Εύα η αιθέρια Κατερίνα. Αντικρίσαμε ολοζώντανο ένα θηλυκό που μόλις βγήκε από τον Παράδεισο και βρέθηκε ανάμεσά μας, στη Γη. Τον Ιούλιο με χαρά την ξαναείδα στην Επίδαυρο. Να συμμετέχει στο Χορό της αριστοφανικής “Λυσιστράτης”. ΄Ενα πλάσμα γεμάτο ομορφιά, νιάτα και γλύκα. Ένα κορίτσι με ευγένεια, αίσθηση του χιούμορ και καλλιέργεια. Μια όμορφη νεαρή μητέρα και σύζυγος. Μια έξοχη ηθοποιός με μέλλον και αναμφισβήτητο ταλέντο. Θα σας αποκαλύψω δε και μια λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Στις φωτογραφίες η Κατερίνα Λυπηρίδου είναι εντελώς αμακιγιάριστη.
*Το cat is art ευχαριστεί τον Αντώνη Ψαρρά για τη φωτογράφιση της Κατερίνας Λυπηρίδου.
