Την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 1960, πριν από 66 χρόνια, έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους στην Ιταλία η ταινία “La dolce vita” (Γλυκειά ζωή) σε σκηνοθεσία του Federico Fellini και πρωταγωνιστές τον Marcello Mastroianni, την Anita Ekberg, την Anouk Aimee, τον Lex Barker, την Yvonne Furnaux, τον Αλέν Κινί, την Μαγκαλί Νοέλ, την Νάντια Γκρέι.
***
Στην Ελλάδα προβλήθηκε στις 21 Νοεμβρίου του 1960, στους κινηματογράφους “Αττικόν” και “Απόλλων”. (Αυτή η πληροφορία δεν επιβεβαιώνεται από τον Δημήτρη Φύσσα, στο βιβλίο του Τα σινεμά της Αθήνας”).
Η ταινία σημείωσε πρωτοφανή εισπρακτική επιτυχία, ιδιαίτερα στην Ιταλία, παρά τις αντιδράσεις από συντηρητικούς κύκλους.
Στην Ιταλία έκοψε 13.617.148 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση σε εισιτήρια για ιταλική ταινία στην ιστορία της χώρας (πίσω από το έργο Πόλεμος και ειρήνη).
Στην Γαλλία έκοψε 2.956.094 εισιτήρια.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες η ταινία απέφερε 6 εκατομμύρια δολάρια κατά την πρώτη της κυκλοφορία, ποσό που την κατέστησε την πιο κερδοφόρα ξενόγλωσση ταινία στο αμερικανικό box office εκείνης της εποχής.
***
Η ταινία κέρδισε Oscar κοστουμιών και σημείωσε παγκόσμια εμπορική επιτυχία, όσο και καλλιτεχνική με τις κριτικές να την αποθεώνουν όπου κι αν προβλήθηκε, παρά τη λογοκρισία σε ορισμένες περιοχές.
Δεκαετίες μετά την πρεμιέρα της η καλύτερη ταινία (μαζί με το «8 1/2») του Φεντερίκο Φελίνι εντυπωσιάζει ακόμη με περισσότερους από έναν τρόπους. Πρώτα έρχεται ο εικονοπλαστικός, με τα εντυπωσιακά πλάνα της νυχτερινής Ρώμης να αναδεικνύουν την «τέλεια ομορφιά» της Αιώνιας Πόλης, εικόνες που λειτουργούν αντιστικτικά με την εφήμερη λάμψη της γλυκιάς ζωής τής παρακμιακής αριστοκρατίας της. Αθάνατες είναι επίσης οι σκηνές του «ιπτάμενου Ιησού» της αρχής, με το ελικόπτερο να μεταφέρει ένα άγαλμα του σωτήρος με ανοιχτά χέρια πάνω από την ιταλική πρωτεύουσα, αλλά και το «μπάνιο» της Ανίτα Έκμπεργκ στη Φοντάνα ντι Τρέβι.
Ακολουθούν οι αφηγηματικές εκπλήξεις, καθώς ο Φελίνι αφήνει πίσω του οριστικά τον νεορεαλισμό (αμέσως προηγούμενη ταινία του ήταν οι «Νύχτες της Καμπίρια») και προτείνει ένα σινεμά με ψηφιδωτή και αποσπασματική δομή, απελευθερωμένη από τα δεσμά της ακαδημαϊκής σεναριογραφίας και ανοικτή στα σχόλια του σκηνοθέτη. Κινηματογραφικές καινοτομίες οι οποίες, μαζί με αυτές της νουβέλ βαγκ και του Μικελάντζελο Αντονιόνι (η «Περιπέτειά» του προβλήθηκε στο ίδιο Φεστιβάλ Κανών, με την «Dolce Vita» να κερδίζει τον Χρυσό Φοίνικα), διαμόρφωσαν ολόκληρο το μοντέρνο σινεμά.
Τέλος, η προφητική ικανότητα της ταινίας να αποτυπώσει τόσο νωρίς και με τέτοια βιτριολική κομψότητα την αβάσταχτη, ρηχή και ψευτο-ελευθεριάζουσα γοητεία της μπουρζουαζίας είναι σοκαριστική. Ο δημοσιογράφος Μαρτσέλο Ρουμπίνι, ξεναγός μας στο πολύβουο σύμπαν τής (πάντα νυχτερινής) Βία Βένετο, είναι ένας άνθρωπος του 21ου αιώνα και η πολυτελής καθημερινότητά του το εφιαλτικό φρέσκο μιας κοινωνικής πραγματικότητας χωρίς ηθική πυξίδα, αληθινά πάθη και αξίες.
Ο Φελίνι απεικονίζει με εφιαλτικά σαγηνευτικό τρόπο το πώς η σύγχρονη ζωή έχει μετατραπεί σε ένα λαμπερό μα κούφιο θέαμα, με την ταινία του να δημιουργεί μέγα σκάνδαλο όταν προβλήθηκε, καθώς το Βατικανό την αποκήρυξε και βουλευτές ζήτησαν να απαγορευτεί. Γνώρισε όμως παγκόσμια επιτυχία (Όσκαρ κοστουμιών συνολικά από τέσσερις υποψηφιότητες) κι έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ποπ κουλτούρας, με τους όρους «ντόλτσε βίτα» και «παπαράτσι» να περνούν στο καθημερινό λεξιλόγιο.
