36.2 C
Athens
Δευτέρα 22 Ιουλίου 2024

«Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο», ποίηση της Κικής Μαυρίδου. Ποιος έμεινε αλώβητος;

Πάνω: Η Κική Μαυρίδου με τον Τζάνγκο. Photo: Νικολέττα Γιαννούλη

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

…θηρία…

Για ποια θηρία μου μιλάς
αγάπη μου;
Τα μόνα θηρία είναι
τα μάτια σου

«Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο», βάφτισε εμπνευσμένα η Κική Μαυρίδου την ποιητική συλλογή της, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Απόπειρα». Και μόνον ο τίτλος προϋποθέτει πως ο αναγνώστης θα διαβάσει ερωτική ποίηση. Όμως δεν θα είναι μια οποιαδήποτε ερωτική ποίηση, θα είναι μια ποίηση ξεχωριστή και χαρισματική σαν την ίδια. Μια πραγματικά υπέροχη ποιητική συλλογή που μιλά για τον έρωτα έτσι όπως θα θέλαμε να μιλήσουμε κι εμείς, οι πληγέντες… Δηλαδή όλοι… Γιατί ποιος θα μας πει πως δεν χτυπήθηκε, δε γδάρθηκε, δε μάτωσε γι’ αυτόν; Αυτός είναι ο έρωτας, μια πληγή, ένα τρέμουλο, ένα άγγιγμα, οργή και ορμή, γέλιο, μνήμη, προσμονή, αναμονή, μίσος και λατρεία. Επομένως η ποίηση της Κικής Μαυρίδου μας παρασύρει σε δρόμους που σίγουρα μας είναι γνώριμοι, μας ακουμπούν και μας συγκινούν. Δρόμοι που τους έχουμε βαδίσει, άλλοτε ευτυχισμένοι κι άλλοτε μελαγχολικοί. Η λυρικότητα που αναμφίβολα αποπνέει αυτή η ποίηση είναι τόσo ισορροπημένη ώστε να μην καταργεί το νόημα που δίνουν οι υψηλές κορυφές της. Ο ρομαντισμός δεν είναι άκρατος, ανίατος και άπραγος αλλά στοχαστικός, σφοδρός και σκληρός.

Η λυρική αφηγηματική, από σημασιολογικής πλευράς, είναι απόλυτα ενδεικτική της ευαισθησίας της δημιουργού. Η Κική Μαυρίδου μας έχει εκπλήξει κατά καιρούς ως ηθοποιός και ως αγιογράφος, τώρα και ως ποιήτρια. Με πινελιές υπερρεαλισμού, ακρίβειας συναισθηματικής, νυχτερινής εναπόλησης σε κάποια από τα δείγματα της γραφής της, καταθέτει με γνήσια ειλικρίνεια, σχεδόν καταγγελτική, αυτό που εκπηγάζει από μέσα της, αυτό που στους μεγάλους ποιητές ονομάζουμε ευαίσθητο βάθος ή fond sensible. Η θεματολογία της περιλαμβάνει σιωπές και παύσεις, μνήμες και νοσταλγίες, αφίξεις κι επιστροφές, συνθέτοντας το αποτύπωμα μιας ερωτευμένης γυναίκας και πώς αυτό ξεδιπλώνεται στις γραμμές της ποιητικής διαδρομής της. Από πλευράς ύφους, ο λόγος της είναι λακωνικός, κοφτός, κατάστικτος από σημεία στίξης, καινοτόμος και ιδιωματικός. Η Κική Μαυρίδου δεν έχει μόνο το θάρρος να εκτεθεί στον έρωτα απόλυτα, ανυπεράσπιστη και άοπλη, αλλά και απροκάλυπτα τολμά να μιλήσει για όλα εκείνα που τη συγκλόνισαν. Πάντα σε πρώτο πρόσωπο. Με μια ανάσα και με μια δίψα σαν να παραβγαίνει σε κρίση άμιλλας.
Αλησμονήτως με τη συλλογή αυτή γεννάται μια από εκείνες τις θεσπέσιες δημιουργικές συνεργασίες μεταξύ του ποιητή και της ψυχής του. Γι’ αυτό έχεις τη γνήσια αίσθηση σε κάποια από τα ποιήματα πως ενοικείς σε μια αποθήκη με εκρηκτικά.
Το γλωσσικό μπρίο, η προσωδία, ο τονισμός, η ειρωνεία, η γοητεία του σημαίνοντος ενυπάρχουν στις εξομολογήσεις της ποιήτριας, στον ειρμό υπέρ του συνειρμού, που σπασμωδικά εκφέρεται και συχνά απαλλάσσει το λόγο από το έλλογο. Βγαίνει από την εξορία του έρωτα, τη φονικότητά του, την ήττα του και αξιοποιεί περήφανα όλα τα σαλπίσματα, τα αινίγματα, τα ρίγη του μετουσιώνοντάς τα όχι πια σε σπαραγμό ούτε σε ζοφερό πεσιμισμό και ματαιοπονία αλλά αλληγορικά σε μήνυμα δημιουργίας.
Ένα θαυμαστικό γέλιο αναγνώρισης, συνενοχής και κατανόησης είναι το «Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο». Γιατί ποτέ κανείς δεν έμεινε αλώβητος όταν αντίκρισε τον έρωτα κατά πρόσωπο, ειδικά «σε πρώτο πρόσωπο».

…για σένα…

Ερωτεύομαι τις μικρές κινήσεις σου που με πλησιάζουν
Το τυχαίο άγγιγμα όταν μου δίνεις το ποτήρι
Το αμήχανο χαμόγελο όταν τα μάτια σου επισκέπτονται
τα δικά μου

Μείνε εκεί που είσαι… να σε κοιτάξω ακόμη μία φορά,
και ακόμη μία,
και μία,
μία…
Ατέλειωτη στιγμή η ομορφιά σου

Δίπλα σου μεγαλώνουν οι ανάσες
Τα καλοκαίρια ξεχνούν να χειμωνιάσουν
στέκουν μαζί σου και δεν φεύγουν αν δεν φύγεις
Και γω μαζί σου…
να μην αλλάζω εποχή

Ερωτεύομαι

Το θυμό σου
Τα κουρασμένα ανέκδοτά σου
τις ατυχείς επαναλήψεις σου
Τη φλύαρη εκδοχή σου

Μείνε όπως είσαι… αφού αντέχω
να ερωτεύομαι
αντέχω
αυτόν το μικρό Γολγοθά που με οδηγεί
στην Ανάστασή σου…

…μνήμη…

Κι όταν μου ζητήθηκε κάτι να στερηθώ
στερήθηκα τη μνήμη

Προς τι οι τόσες θύμησες;
Οι περασμένες αγκαλιές;
Τα όμορφα κοιτάγματα;
Οι κάποτε ερωτικές συνευρέσεις;

Οι μνήμες…
βαρίδια του παρελθόντος
Πόσες μνήμες χωράει το παρόν;
Πόσο παρελθόν αντέχει το μέλλον;

Και τα μάτια σου… μέρος του χθες
αφού σήμερα άλλαξαν βλέμμα
Προς τι οι θύμησες λοιπόν;
Προς τι η βασανιστική αναζήτηση του χθες;

Με έκανες “χθες”…
Γιατί τόση επιμονή να σε κάνω “σήμερα”;

Και όταν μου ζητήθηκε κάτι να απαρνηθώ
απαρνήθηκα τη θύμησή σου γιατί
δεν θέλω να είσαι κάποτε,
θέλω να είσαι τώρα
Όχι να σε θυμάμαι, να σε ζω αγάπη μου
Όχι να με ήθελες, να με θέλεις μάτια μου
Όχι μνήμη, ζωή να γίνεις
να ζούμε,
όχι να θυμόμαστε ότι ζήσαμε…

…οι εραστές της γης…

Τα πόδια σου… οι εραστές της γης…

Γυμνά πατούν πάνω της
φέροντας όλο το βάρος της ομορφιάς σου

Προκλητικά γυμνά
αφήνουν τ’ αποτυπώματά τους
στο υγρό χώμα

Ζηλεύω την οικειότητα του σύμπαντος
με τα γυμνά σου μέλη
Τα δάχτυλά σου που χαϊδεύονται στα βότσαλα
Τη φτέρνα σου που τρίβεται στην άμμο…

Τα πέλματά σου εκπορνεύονται τις αποστάσεις
Πόσο κοστίζει η δική μου να την περπατήσεις;

Τιμολόγησέ την κι έλα να με βρεις
Θα σου ‘χω ζεστό νερό με αλάτι
και όλα τα χάδια που αντέχω…

Τρέξε πάνω μου, προχώρα με, στάσου… ό, τι θέλεις!

Θα σου ‘χω ζεστό νερό…
…μόνο μείνε…
…ζεστό νερό…

Μα, αν φύγεις… πες πρώτα ένα “γεια σου”
Όχι για τους τύπους
αλλά για να έχω κάτι τελευταίο να θυμάμαι
από την πρόσκαιρη κτήση του φευγαλέου…

…η σιωπή μου…

Η σιωπή μου νοστάλγησε
τα φωνήεντα και τα σύμφωνα
που φωνάζουν
τ’ όνομά σου
μα έχω ξεχάσει πώς σε λένε… «Έλα!» ή «Φύγε!»;

Μόνο το θαυμαστικό θυμάμαι και στον ερχομό
και στο φευγιό σου

Το ξημέρωμα κοιμήθηκες στο μυαλό μου…

Κάποτε ήσουν ονείρωξη
Μετά έγινες όνειρο
Ύστερα κατέληξες εφιάλτης

…Θα γράφω…

Θα γράφω γι’ αυτά που ο ήχος μού στερείται

Για την κραυγή που πνίγεται σε ψιθύρους
Για το θυμό που δεν ξεσπάει
Για τη δικτατορία του χρόνου
Για τη χαμένη μου ανταρσία
Για τις αναμονές που με γέρασαν
Για τους φίλους που με γέλασαν
Για τους έρωτες που προσπέρασαν
Για τα όνειρα που με ξύπνησαν
Για τα καλοκαίρια που με κρύωσαν
Για το άγγιγμα που δεν έγινε ποτέ αγκαλιά
Θα γράφω
Θα κοιμάμαι με τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν
Θα μεγαλώνω την αλφάβητο
Θα ταΐζω τα γράμματα και τους τόνους
Και θα μαθαίνω στις συλλαβές τ’ όνομά σου

Θα γράφω

Σε τοίχους και πατώματα
Στο κενό και στις κουρτίνες
Στο λευκό του φεγγαριού
και στην εξώπορτά σου
Στο σώμα μου και στα μάτια μου
Ναι! θα γράφω στα μάτια μου…
στα μάτια μου
όταν με κοιτάς να με διαβάζεις

Αγιογραφία της Κικής Μαυρίδου

* Μια ποιητική συλλογή που είναι ύμνος στον έρωτα και ταυτόχρονα τη ζωή. Μέσα από τον πόνο και το πένθος για τη στέρηση του έρωτα αναδεικνύεται η ακατανίκητη δύναμή του και η τελική επικράτησή του πάνω στη ζωή, ακόμη και το θάνατο. Για την Κική Μαυρίδου, ο έρωτας είναι η ζωή – ζωή είναι ο έρωτας.

* Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο, στο δικό μου ή στο δικό σου; Και πώς το πρώτο – δικό μου – γίνεται τελευταίο – δικό σου -; Δεν αστειεύεται ο έρωτας. Αμείλικτος και σκληραγωγημένος. Παρά του Θεού εργάτης. Συνωμότης των αισθήσεων. Πρωτοστάτης των παραισθήσεων. Κάθε σελίδα αυτού του βιβλίου έρχεται αντιμέτωπη με το τέρας του έρωτα, με το αδηφάγο εγώ μας. Αντιστέκονται οι λέξεις και άλλοτε παρασύρονται στο είναι, στο θέλω, στο δίνομαι… κυρίως στο δίνομαι. Έτσι ολοκληρώνεται η (αυτό)θυσία…
Το Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο είναι η πρώτη εκδοτική απόπειρα της Κικής Μαυρίδου, αλλά και η αέναη προσπάθειά της να ξορκίσει το δυνατότερο — μετά το θάνατο — συναίσθημα… «Μοιράζεται» τις σκέψεις της, «προσφέρει» τις λέξεις της… χαρίστε της τη σιωπή της ανάγνωσης, μήπως καταφέρουμε μαζί να κάνουμε το εγώ στον έρωτα, εμείς…

* Η Κική Μαυρίδου γεννήθηκε έναν ξεχασμένο Μάη στη Θεσσαλονίκη. Παιδί ακόμη, οι γονείς της τη μετανάστευσαν στη Γερμανία. Επέστρεψε αργότερα στην πατρίδα για να σπουδάσει Νομικά, Υποκριτική και Θεατρολογία. Γράφει από τότε που η θύμηση ενεργοποιήθηκε στο συνειδητό της…
http://img1.blogblog.com/img/icon18_email.gif

 

 

 

 

 

 

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -