Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Τα τελευταία πέντε χρόνια παρακολουθώ με ευχαρίστηση και καλλιτεχνική ευλάβεια ένα από τα πιο όμορφα φεστιβάλ που διεξάγονται στον ελλαδικό χώρο. Ακόμα κι αν μέσα στην πολλή συνάφεια, τις σκοτούρες και τη βαριά πολιτιστική ατζέντα ξεχαστώ, που αποκλείεται, θα μου το θυμίσει ένας φίλος μου, πιστός θεατής του Τρένου στο Ρουφ και λάτρης του θερινού φεστιβάλ του, ο Γ.Ζ. Με τον οποίο οι συναντήσεις μας υπαγορεύονται από ένα αυστηρό πρωτόκολλο που τηρείται απαρεγκλίτως. Εξ αυτών οπωσδήποτε δύο επισκέψεις στο Τρένο ετησίως, η μία για τα 12 Κουπέ.
Στα 12 Κουπέ, όπως κάθε χρόνο, κι αυτή τη φορά, μας περίμεναν χαρούμενα, απρόβλεπτα και καλοστημένα δρώμενα. Μέσα σε μια ονειρική, υποβλητική ατμόσφαιρα, ζήσαμε σε νωχελικούς ρυθμούς αλλά με άριστο προγραμματισμό το όμορφο βραδινό «ταξίδι» του «τρένου των τεχνών».
Το Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών «Τα 12 Κουπέ», στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ, το επιτυχημένο σιδηροδρομικό φεστιβάλ τεχνών, υπήρξε όραμα της επινοητικότατης και δραστήριας Τατιάνας Λύγαρη με ευγενή στόχο την προώθηση νεανικών καλλιτεχνικών δυνάμεων στον χώρο των τεχνών και του πολιτισμού.
Φέτος, τo 5ο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών «Τα 12 Κουπέ» φιλοξένησε δεκατρείς νεανικές ομάδες, αλλά και μεμονωμένους καλλιτέχνες από όλες τις μορφές της τέχνης. Μουσικοί, χορευτές, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, χορογράφοι, performers, video artists, εικαστικοί εμπνέονται από τα αυθεντικά, πατιναρισμένα από τον χρόνο 12 Κουπέ του New Wagon της Αμαξοστοιχίας, δημιουργούν, ταιριάζουν, πειραματίζονται και παρουσιάζουν πρωτοποριακά projects σύντομης διάρκειας για μικρές ομάδες θεατών, επί ένα συνεχές δεκαήμερο.
Το New Wagon της Αμαξοστοιχίας, με τα 12 μικρά και ιδιωτικά διαμερισματάκια του, τα 12 «κουπέ» του, αποτελεί τον πυρήνα του φεστιβάλ. Από το 2010 έως σήμερα, μέσα στα ελάχιστα τετραγωνικά του, αναδεικνύει πρωτότυπες και ευφάνταστες καλλιτεχνικές δράσεις, προσφέροντας στους θεατές μια μοναδική εμπειρία ιδιωτικής θέασης. Ταυτόχρονα αποτελεί βήμα έκφρασης και συνεργασίας για δεκάδες νέους καλλιτέχνες και ομάδες αλλά και αφετηρία για νέες ιδέες με το μοναδικό Τρένο-Θέατρο.
Οι μοναδικές καλλιτεχνικές δράσεις επεκτείνονται και στα υπόλοιπα βαγόνια, στο Αντίσκηνο καθώς και στην Αποβάθρα της Αμαξοστοιχίας προσφέροντας στους επισκέπτες, καθημερινά για ένα συνεχόμενο δεκαήμερο, μια υψηλής αισθητικής γιορτή τεχνών.
Φέτος η κυκλικότητα της ζωής, η σύγκλιση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, τα τραύματα, η επούλωσή τους, ο έρωτας, η αγάπη, η φαντασία και το χιούμορ, όλα ήταν εκεί. Παρόντα!
Θα γράψω για τις παραστάσεις που είδα και θα αρχίσω από «Το εσώβρακον του Αγίου Γρύφωνος», μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική δουλειά της θεατρικής ομάδας “Προσάναμμα”, που έφερε στοιχεία από το θέατρο Νο, το λαϊκό θέατρο του Μπαλί και το θέατρο δρόμου. Επρόκειτο για μία από τις περίφημες Ομιλίες, που προέρχονται από το νησί της Ζακύνθου. Oι Ομιλίες έχουν τις ρίζες τους στη Βενετοκρατία, ενώ εμφανείς είναι οι επιρροές τους από την commedia del’ arte και το κρητικό θέατρο. Το σατιρικό ποίημα του Ζακυνθινού ποιητή Ιωάννη Κολώνια, γραμμένο το 1897, στην παράδοση των σπουδαίων αυτών ζακυνθινών Ομιλιών, καυτηριάζει την αδίστακτη εξαπάτηση και εκμετάλλευση των θρησκόληπτων πιστών εκ μέρους αδίστακτων ιερωμένων. Το ξεχασμένο σώβρακο ενός εραστή παπά μετατρέπεται εν μια νυκτί και ανερυθρίαστα σε ιερό κειμήλιο από τη μοιχαλίδα σύζυγο ενός εύπιστου μέχρι βλακείας κόντε και καθαγιάζεται με τη συνδρομή του αδίστακτου ηγούμενου ενός τοπικού μοναστηριού. Οι χαρακτήρες μετατρέπονται σε αφηγητές και αντίστροφα, ενώ οι μουσικοί παντρεύουν τη βυζαντινή με τη ρεμπέτικη μουσική παράδοση και οι ηθοποιοί τη σωματικότητα με την πρόζα. O Ιωάννης Κολώνιας υπήρξε ένας αθυρόστομος σατιρικός ποιητής, που έζησε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Ζάκυνθο, την Αθήνα, την Καλαμάτα, και πέθανε αλκοολικός στις Καρυές του Άθωνα.
Το ποίημα «Το εσώβρακον του Αγίου Γρύφωνος» προέρχεται από τον Καζαμία του, που κυκλοφόρησε την Πρωτοχρονιά του 1896. Τα αποσπάσματα που περιλαμβάνονται στο κείμενο προέρχονται από την έκδοση του «Περίπλου».
Ο ποιητής περιγράφει καταρχάς τον ήρωά του: Διάσημος ρήτωρ και κομιστής ιερών λειψάνων, περιοδεύων ακαμάτως και κηρύττων τον λόγον της μετανοίας εθεράπευε πολλούς πιστούς…
«Ιεροκήρυξ ξακουστός και ρήτωρ εκ των πρώτων
εγύριζεν σ΄Ανατολήν, Δύσιν, Βοράν και Νότον
κηρύττων με ευφράδειαν πολλήν και ευγλωτίαν
προτρέπων εις μετάνοιαν εκάστην κοινωνίαν».
Ώσπου έξαφνα ο θεός Έρως ετόξευσε κατάσαρκα τον σεβαστό ιεροκήρυκα. Η από άμβωνος ομιλία του ενώπιον των ευσεβών έφερε την αμοιβαία ερωτική έλξη του ακμαίου σωματικώς ιεροκήρυκος και γυναικός εκπάγλου καλλονής υπάνδρου μετά τινος ζαπλούτου κόντε.
«Κηρύττων εκ του άμβωνος ο ρήτωρ διακρίνει,
σε πλήθος άλλων γυναικών, μια νιά σαν μπουγαρίνι.
Όσον κι αν είναι τις παπάς τ’ ωραίον τον ελκύει
γιατί τα άνθη εις την γην ο πλαστουργός εκφύει,
βεβαίως ν’ απολαύωμεν αυτών την ευωδίαν
να απολαύσει ήθελε κι εκείνος την κυρία…»
Η ωραία κυρία κολακευθείσα δεν είχε αντίρρηση καμία για τη συνεύρεση κι ας ήτο παντρεμένη:
«Η νέα ήτο σύζυγος κόντε τινός ζαπλούτου,
την είδε, την ηγάπησε, έχασ’ ευθύς τον νού του.
Ήτο πτωχή! Τι προς αυτό αφού πονεί η καρδία!
τα πλούτη δεν μας φέρουνε τελείαν ευτυχία».
Και ιδού πώς παρουσιάζεται η μοιραία ευκαιρία της συναντήσεως των δύο θερμόαιμων εραστών:
«Ο κόντες ετοιμάστηκε μίαν λαμπρά πρωία
να πάη εις το κτήμα του στην εξοχή μακριά…
Εκείνη: “Να περίστασις!” στην κουβερνάντα λέει,
διότι της ειχε προειπεί το πάθος που την καίει.
“Τρέξε αμέσως στου παπά, πόνοι με έχουν ζώσει
να φέρει τ’ άγια λείψανα ευθύς να με σταυρώσει”».
Ο παπάς βέβαια δεν άργησε να ανταποκριθεί. Άδραξε την ευκαιρία! Κατέφθασε στην αριστοκρατική οικία με τα λείψανα και τον διάκονό του. Ο ίδιος ανέλαβε την… ανακούφιση της κοντέσας και ο διάκονος της καμαριέρας της. Δυστυχώς όμως:
«Πλην πριν να τελειώσουνε, πριν επανέλθ’ η τάξις,
ακούεται εις την αυλήν ο θόρυβος αμάξης.
Επέστρεφεν ο κύριος και βλέπων μαζευμένους
δούλους και δούλες στην αυλήν πολύ τεταραγμένους».
Ο κόντες έτρεξε στην κρεβατοκάμαρα, όπου την τελευταία στιγμή ο παπάς πρόλαβε και ντύθηκε, ενώ η κοντέσα έμεινε ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Μόλις έφυγε ο ρασοφόρος με τη συνοδεία του, ο δύστυχος κόντες έσκυψε να χαϊδέψει παρηγορητικώς την άρρωστη, αλλά κάτω από το προσκεφάλι της έκανε μια συνταρακτική ανακάλυψη:
«…πλην κάτω αφ’ το προσκέφαλο εξείχον δυό κορδέλλαις.
Ταις τράβηξε κι απόρησε κ’ είχε μεγάλο δίκιο
γιατ’ έβγαλ’ ένα ‘σώβρακο, πολύ μεγάλο, ανδρίκιο!».
Η μοιχαλίδα όμως σε ετοιμότητα δεν έχασε την ψυχραιμία της και εξήγησε αμέσως την παρουσία του ξένου ανδρικού εσωρούχου:
«Ως ότου το κεφάλι μου, ψυχή μου, μου περάσει
τώχει αφήσει ο παπάς τους πόνους να μου γιάνη
είναι τ’ Αγίου Γρύφωνος όπου για πόνους κάνει».
Εν συνεχεία, η δόλια κοντέσα ενημέρωσε κρυφά τον ρασοφόρο εραστή της, ο οποίος κατέφυγε στον ηγούμενο του μοναστηριού για συμβουλές και συμπαράσταση. Κι εκείνος, αφού τον συμβούλεψε να μη βγάζει ποτέ το σώβρακό του σε ξένα σπίτια, βρίσκει τη λύση. Παμπόνηρος ο ηγούμενος, τακτοποιεί με τον καλύτερο και συμφερότερο τρόπο τα πράγματα: Καθιερώνει ως ιερόν λείψανον το εσώβρακον.
«Αμέσως δίνει διαταγάς να ενδυθούν παπάδες,
Διακόνοι, εξαπτέρυγα, θυμιατά, λαμπάδες.
Διότι τ’ αγίου Γρύφωνος το ‘σώβρακο θα φέρουν
εις τον ναόν και με ωδάς και ύμνους θα γεραίρουν».
Μ’ αυτό τον τρόπο, το εσώρουχο του θρασύτατου μοιχού παπά έγινε ιερό κειμήλιο, παρόμοιο ακριβώς με όλα τα άλλα που προσκυνούν και φιλούν ακόμη και σήμερα οι πιστοί σε Ανατολή και Δύση, προς μεγάλη ικανοποίηση των επαγγελματιών ρασοφόρων…
Παράσταση ανάλαφρη και καταγγελτική ταυτόχρονα, διαχρονική, σπινθηροβόλα, πικάντικη και ιδιαιτέρως σαρκαστική. Οι συντελεστές πολύ σοφά πράττοντες κράτησαν την ιδιόμορφη πρωτότυπη γλώσσα και τον δεκαπεντασύλλαβο ομοιοκατάληκτο στίχο. «Το εσώβρακον του Αγίου Γρύφωνος» με τον πολυτάλαντο Κωνσταντίνο Πέτρου και την υπέροχη Mυρτώ Θεοδωράκη, που αποτελεί μια δροσερή και ευχάριστη έκπληξη, στέκεται μεταξύ αρχαίας κωμωδίας και μπουλουκιού, μεταξύ λόγιου και απλοϊκού, μεταξύ αναγεννησιακού, μεσαιωνικού και σύγχρονου. Άμεσο, γλαφυρό, σπαρταριστό, φρέσκο, με έξοχους συντελεστές. Ιδανικό για καλοκαιρινή περιοδεία και παρακολούθηση ακόμα και σε υπαίθριο χώρο κάτω από το φεγγαρόφως.
Σκηνοθεσία Κωνσταντίνος Πέτρου
Κιθάρα, μπαγλαμάς, κρουστά, πιάνο Γιάννης Μαλλιαρουδάκης
Ούτι, πνευστά Φίλιππος Μαγγιώρος
Επιμέλεια κίνησης Ιωάννα Βασιλακοπούλου
Δραματουργική επεξεργασία / παραγωγή Ομάδα Προσάναμμα
Ερμηνεία Mυρτώ Θεοδωράκη, Κωνσταντίνος Πέτρου
Παρακολουθήσαμε επίσης την «Άγρια Εκπαίδευση», μια devised παράσταση/performance βασισµένη στο γνωστό έργο «Δεσποινίς Μαργαρίτα» του R. Athaide, που παίχτηκε στο Θεατρικό Βαγόνι από την Οµάδα «Παζλ από μικρές πολυφωνίες».
Η σκηνοθεσία ήταν του ∆ηµήτρη Αλιµπέρτη και του Τάσου Σαρέλλα, η διασκευή του Τάσου Σαρέλλα, τα σκηνικά / κοστούµια της Λήδας ∆οκουµετζίδη και η ερμηνεία του απαιτητικού μονολόγου της Κέλλυς Καρακούλη.
«…Όλοι σας θα πεθάνετε. Αύριο θα σας βάλω να γράψετε µία έκθεση. Θέλω να είναι η ωραιότερη έκθεση της ζωής σας. Θέµα: η κηδεία σας. Χωρίς αντιγραφές. Αν εντοπίσω δύο κηδείες που να µοιάζουν µεταξύ τους, θα τις µηδενίσω και τις δύο». Η ∆εσποινίς Μαργαρίτα είναι η καλύτερη δασκάλα που θα µπορούσε να έχει κανείς. Είναι ένα τέρας, ένας δικτάτορας. Μία αλληγορία για τον ολοκληρωτισµό και την καταπίεση στο πρόσωπο µιας δασκάλας δηµοτικού. Κύρια διδακτέα ύλη της, η διαδροµή της ζωής της…
Το πολυσυζητημένο έργο “Δεσποινίς Μαργαρίτα” του Βραζιλιάνου συγγραφέα Ρομπέρτο Ατάιντε πρωτοπαίχτηκε στην Ελλάδα το 1975 από την Έλλη Λαμπέτη σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, και έκανε ιδιαίτερη αίσθηση. Είχα την ευτυχία να το παρακολουθήσω, μαθήτρια ακόμη τότε, και να μείνω έκθαμβη και συγκλονισμένη από το μεγαλείο της Λαμπέτη και τη δύναμη αλλά και τη σκληρότητα του έργου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη θεατρική συγκίνησή μου.
Αντίστοιχα το ρόλο την ίδια χρονιά έπαιξαν στην Αμερική η Εστέλ Πάρσονς και στη Γαλλία η Αννί Ζιραρντό. Το έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε έχει παρουσιαστεί σε περισσότερες από τριάντα χώρες. Παντού έτυχε θριαμβευτικής υποδοχής. Εκτός από την Έλλη Λαμπέτη, στην Ελλάδα το ρόλο έχουν ερμηνεύσει οι Θέμις Μπαζάκα, Λήδα Πρωτοψάλτη, Γιώργος Μαρίνος, Κωνσταντίνος Χατζής, Όλια Λαζαρίδου.
Η Δεσποινίς Μαργαρίτα είναι δασκάλα και είναι η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς, όταν εμφανίζεται στην τάξη να κάνει μάθημα. Οι θεατές κρατούν το ρόλο των μαθητών. Η Δεσποινίς Μαργαρίτα σε μια αίθουσα διδασκαλίας ξετυλίγει τη διπλή της ταυτότητα. Αυτή της εκπαιδευτικού – εξουσιάστριας και της γυναίκας. Εκτός από τα μαθήματα Ιστορίας, Βιολογίας, Γραμματικής και Μαθηματικών που παραδίδει στους εμβρόντητους μαθητές, τους διδάσκει θέματα γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη. Το Θάνατο, τη Ζωή, τη Δικαιοσύνη, την Αδικία, την Εξουσία, την Ισότητα και το Σεξ.
Ο μονόλογος της Δεσποινίδας Μαργαρίτας είναι ένα βαθιά πολιτικό έργο. Καθότι ένα καθαρά πολιτικό θεατρικό έργο δεν έχει ουδεμία σχέση με την πολιτική. Η Δεσποινίς Μαργαρίτα είναι ένα έργο που δεν παίρνει θέση, δεν δίνει λύσεις και δεν ασπάζεται ιδεολογίες, αλλά αφυπνίζει συνειδήσεις. Μιλά για τον παραλογισμό του απολυταρχισμού, την ανθρώπινη απληστία, τον τυχοδιωκτισμό. Καυτηριάζει και απογυμνώνει. Επίσης είναι μια λογοτεχνική ανάλυση για τη δύναμη της εξουσίας. Της εξουσίας όπως τη συναντάμε σε όλες τις μορφές κοινωνικότητας: στην οικογένεια, στο σχολείο, στην Εκκλησία, στο κράτος.
Στην «Άγρια Εκπαίδευση» έγινε μια σοβαρή και φιλότιμη προσπάθεια να κρατηθεί το πνεύμα του έργου. Στο πλαίσιο της μικρής χρονικής διάρκειας ως ένα βαθμό επετεύχθη. Στήθηκαν από τους σκηνοθέτες ∆ηµήτρη Αλιµπέρτη και Τάσο Σαρέλλα αλλά και από την ηθοποιό Κέλλυ Καρακούλη ενδιαφέρουσες σκηνές με εντάσεις, δυναμισμό αλλά και χιούμορ.
«Το σταυροδρόμι της αμφιβολίας» ήταν μια εντυπωσιακή θεατρική performance στο New Wagon σε σύλληψη / σκηνοθεσία και ερμηνεία της ομάδας Observartory, που αποτελείται από τους Χαρά Κολαΐτη, Νίκο Νικολακόπουλο, Μαρίλη Τοπούζογλου, Χρήστο Τσιάμη. Η ομάδα Οbservartory παρουσίασε μια site specific παράσταση. Το site specific είναι ένα θεατρικό είδος που αναπτύσσεται με αφετηρία τον ίδιο τον χώρο της παράστασης σε δημιουργική συνάρτηση με τις ιδιαίτερες εννοιολογικές και χωροταξικές ιδιαιτερότητές του. Το πλέον αναπτυσσόμενο είδος θεάτρου στην Ευρώπη αυτή την εποχή. Στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι είναι στα πρώτα του βήματα, έχει ήδη αποκτήσει γερούς υποστηρικτές, γεγονός που αποδεικνύεται από τα πολλά δρώμενα που λαμβάνουν χώρα σε ιδιαίτερους χώρους κατά καιρούς. Στο «Σταυροδρόμι της αμφιβολίας» κεντρικοί ήρωες είναι ένα ζευγάρι στην εποχή του γαλλικού ροκοκό. Οι θεατές συνταξιδεύουν μαζί τους στη σκοτεινή ψυχολογική πλευρά των ηρώων και των προτύπων που σιγά σιγά καταρρέουν. Κλείνονται στον εαυτό τους δημιουργώντας ψυχασθενικά σύνδρομα, που τους προκαλούν αμφιβολίες για τις καινούργιες διαδρομές που θα χαραχτούν χωρίς τη σιγουριά της δόξας του παρελθόντος. Στάσεις, ανατροπές, παράξενα γεγονότα, μια δαιδαλώδης πορεία στο άγνωστο δημιουργούν μια υπνωτιστική και υποβλητική ατμόσφαιρα. Γρίφοι, απώλειες και συμβολισμοί εμπλέκονται σε ένα ταξίδι λύτρωσης και ενοχών. Μια πιθανή περιγραφή ενός μοιραίου αυτοκρατορικού ταξιδιού σε μια επαναστατική εποχή. Ίσως τότε που ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ και η Μαρία Αντουανέτα κατευθύνονταν προς το Μονμεντί, κοντά στα σύνορα με τις αυστροκρατούμενες Κάτω Χώρες, αλλά ποτέ δεν έφθασαν στον προορισμό τους. Στη μικρή πόλη Βαρέν το ταξίδι τους έλαβε άδοξο τέλος ύστερα από μια σειρά από γκάφες και τη συνειδητοποίηση από τον ντόπιο πληθυσμό ότι η γαλλική βασιλική οικογένεια δραπέτευε για να σωθεί. Το τραγελαφικό αυτό επεισόδιο ήταν η αρχή του τέλους της Γαλλικής Μοναρχίας στη Γαλλική Επανάσταση και έχει μείνει ιστορικό.
Μία μπαρόκ performance τρόμου και μυστηρίου. Μια παράσταση που ισορροπεί σαν όνειρο ανάμεσα στην αγωνία και την εσωστρέφεια με δεξιοτεχνία και υψηλότατη αισθητική. Αξίζει ειδική μνεία στα θαυμάσια και κομψότατα κοστούμια που ήταν χάρμα οφθαλμών.
Ακόμα παρακολουθήσαμε κι ένα μικρό κινηματογραφικό διαμάντι. «Ο Νέμο ταξιδεύει TANIALAND-PARIS» είναι μια ταινία μικρού μήκους που προβαλλόταν στην Αποβάθρα του Τρένου, σε σκηνοθεσία Κώστα Aριστόπουλου, καλλιτεχνική επιμέλεια και κοστούμια Αναστασίας Αρσένη και μουσική Μάριου Αριστόπουλου. Το μοντάζ ήταν του Βαγγέλη Kατσιγιάννη, η διεύθυνση φωτογραφίας του Σταμάτη Γιαννούλη και η ερμηνεία της Μαρίας Κουμπάνη.
Ο Νέμο ταξιδεύει με το τρένο από την Tanialand στο Παρίσι για να συναντήσει την αγαπημένη του Σάρα Μπερνάρ. Τη «θεϊκή Σάρα», μια καλλιτέχνιδα που, πέρα από τις αναμφίβολες υποκριτικές της δυνατότητες, που θα έφερναν όλο τον κόσμο στα πόδια της, υπήρξε και μια σπουδαία προσωπικότητα, που μαγνήτιζε τους ανθρώπους γύρω της. Έμεινε στην Ιστορία και για τη «χρυσή φωνή» της (voix d’or), η οποία έδινε στις ερμηνείες της μια απαράμιλλη συγκινησιακή φόρτιση.
Kατά τη διάρκεια του ταξιδιού του ο Νέμο αντιμετωπίζει μερικά παράξενα γεγονότα… Γεγονότα αινιγματικά και προφητικά. Ένα ανθρώπινο και διακριτικό δράμα, απλό, ρομαντικό, τρυφερό και ανεπιτήδευτο. Με το γεμάτο συγκίνηση, γλυκύτητα και μελαγχολία βλέμμα της Μαρίας Κουμπάνη να μας κρατά αιχμάλωτους στη γοητεία του. Ένα γλυκόπικρο σχόλιο πάνω στις πληγές της Ιστορίας, μια ταινία με συμμετρία, λιτότητα και αρμονία.
Στην Αποβάθρα οι θεατές περιφέρονταν αμέριμνοι και γελαστοί, με τα ποτά τους από το μπαρ του θεάτρου, που κάνει και υπέροχα κοκτέιλ. Σε αυτό το χώρο στο διάλειμμα των παραστάσεων είδαμε ή μάλλον ακούσαμε και… «Διαφημίσεις», δηλαδή ένα δροσερό μουσικό live από τους «DeciCanto» σε επιμέλεια κίνησης – σκηνοθεσία Λέτας Αμπαζή, vocal arrangement Έλενας Πατρόκλου και μουσική – καλλιτεχνική επιμέλεια Στέλιου Βλάχου. Τους «DeciCanto» αποτελούσαν: στο τραγούδι η Άννυ Γιώτα, ο Γιάννης Λάφης, η Κασσιανή Ντάλια, ο Γιάννης Χειλάς, στο πιάνο ο Σπύρος Κανταρέλης, στην κιθάρα ο Κωνσταντίνος Αυλωνίτης και στα κρουστά ο Παναγιώτης Βλάχος.
Η καλλιτεχνική ομάδα “DeciCanto” έχει ξεκινήσει σταθερά και δυναμικά. Τώρα επιχειρεί ένα φιλικό άνοιγμα προς το ευρύ κοινό. Δανείζεται το όνομά της από το καλλιτεχνικό εργαστήρι «DeciCanto», στο οποίο φοιτούν οι τέσσερις νεαροί τραγουδιστές που την απαρτίζουν. Είναι και τέσσερις καλλίφωνοι, χαριτωμένοι και συμπαθέστατοι. Ξεσήκωσαν το κοινό χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, όπως φάνηκε τουλάχιστον, κι αυτό τους αντάμειψε με ζωηρό χειροκρότημα. Το ρεπερτόριο της μπάντας εμπνέεται από τη διαχρονική ελληνική και ξένη μουσική ερμηνεύοντας με τον δικό της πολυφωνικό τρόπο διασκευές των Στ. Κραουνάκη, Φοίβου Δεληβοριά, Αρλέτας, Beatles και άλλων αλλά και δικά της κομμάτια. Στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών οι «DeciCanto» συνοδεύονται από τριμελή ακουστική ορχήστρα με πιάνο, κιθάρα και cajon.
Σαν το μελίσσι ο κόσμος σε μια χαρούμενη δημιουργική κυψέλη έζησε στο «Τρένο στο Ρουφ» και στο φεστιβάλ του «Τα 12 Κουπέ» μαγικές βραδιές ζυμωμένες με μέλι και με τέχνη.
Άλλες Εκδηλώσεις
* Arrivals-Departures: Station 2
θεατρική performance στο Μουσικό Βαγόνι Orient Express
Oμάδα PartSuspended
δημιουργία Oμάδα PartSuspended σύλληψη / σκηνοθεσία Χάρη Μαρίνη video editing Xρήστος Ραχιώτης μουσική σύνθεση ∆ημήτρης Παλαιογιάννης κινησιολογία Βέρα Κίτνα φωτογραφία Βαγγέλης Νικολακόπουλος ειδικοί συνεργάτες Saskia Fischer, Ειρήνη Κεκάτου, Θοδωρής Κομίνης, Μαριλένα Τριανταφυλλίδου, Άννα Χαλικιά, Ευγενία Χερουβείμ, Matthew Williams ερμηνεία Camilla Canocchi, Ειρήνη Γλαμπεδάκη, Κλεονίκη Καραχάλιου, Βέρα Κίτνα, Χάρη Μαρίνη, Υρώ Μιχαλακάκου, Αρκαδία Ψάλτη
Κάνε μια ευχή. Η τελευταία αναχώρηση. Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που θα ‘θελες να κάνεις πριν αναχωρήσεις; Το τελευταίο πάρτι γενεθλίων του Morrissey – μουσική λίγο πριν το τέλος που πλησιάζει. Ξεφορτώνομαι ή χάνω; Το σπίτι μου. Να σου πω την ιστορία ενός δέματος που ταξίδευε μέχρι εδώ; Τι είναι μέσα; Αναχώρηση ΚΧ117-39. Ο ήχος μιας γραφομηχανής που έχει πάρει φωτιά. Φτάνω. Ηφαίστειο. Τα κλειδιά σου μην ξεχάσεις! Άδεια εισόδου στη χώρα. Σκάλες. Ράγες. Θάλασσα. Υπόγειο. Φως. Αναχωρούμε.
* Cassata & Ashure
θεατρική performance στο Αντίσκηνο
Οµάδα “Παζλ από μικρές πολυφωνίες”
σκηνοθεσία ∆ηµήτρης Αλιµπέρτης, Τάσος Σαρέλλας κείµενο Μαρία-Oltiana Σολά δραµατουργική επιµέλεια Τάσος Σαρέλλας σκηνικά / κοστούµια Λήδα ∆οκουµετζίδη χορογραφίες / επιµέλεια κίνησης Αριστοτέλης Μαγουλάς βοηθός σκηνοθέτη Κέλλυ Καρακούλη ερμηνεία Μαρία-Oltiana Σολά, στον ρόλο της “σκιάς” Αριστοτέλης Μαγουλάς.
“Cassata & Ashure…, μέσα σε δύο γραµµές η ιστορία µιας ζωής. Αλβανία-Ελλάδα: διαδροµή, περιπέτεια, φόβος, αρχή, έρωτας. Είµαι εδώ. Για τα καλά. Πάρ´ το απόφαση. Αφιερωµένο στις γεύσεις των παιδικών µου χρόνων…”. Μία devised παράσταση/performance, βασισµένη στο αληθινό οδοιπορικό µιας ζωής. Ακούγεται απόσπασµα από την “Εβραία” του B. Brecht.
* No Boundaries
εικαστική παρέμβαση στο New Wagon
Ανδρέας Κοκκαλιάρης
εικαστική δημιουργία Ανδρέας Κοκκαλιάρης
Το τρένο δεν είναι μόνο ένα μέσο μεταφοράς. Αντιπροσωπεύει μια διαφορετική φιλοσοφία, λειτουργεί σαν ένα είδος ορμητηρίου, που οδηγεί όχι μόνο σε νέους τόπους αλλά και σε μια νέα καλλιτεχνική δημιουργία. Τα ταξίδια, η θέαση μαγευτικών τοπίων απομακρύνουν από το εδώ και το τώρα και μεταφέρουν την ύπαρξη έξω από τον χώρο και τον χρόνο. Ένα βαγόνι γεμάτο χάρτες, ιδέες και αναμνήσεις από ταξίδια σε μέρη άγνωστα αλλά και γνωστά, πάνω σε μία συγκεκριμένη πορεία-διαδρομή, επιλεγμένη μέσα από τη μακρόχρονη, προσωπική εμπειρία του καλλιτέχνη. Σ’ αυτή τη μυστικιστική ατμόσφαιρα οι επισκέπτες αναπολούν και στοχάζονται την άχρονη πορεία του τρένου. Αναρωτιούνται για τη διαδρομή που ακολουθεί το τρένο, ψάχνουν στους χάρτες για να μπορέσουν να προσανατολιστούν. Ενθαρρύνονται να ταξιδέψουν κι εκείνοι, να μετρήσουν, να σχεδιάσουν και να χαράξουν τη δική τους πορεία, αρκεί να δώσουν λίγη παραπάνω σημασία στις γραμμές που ενώνουν τις τελείες και στις διαδρομές ανάμεσα στους σταθμούς των ταξιδιών.
* The Dream of my Dream
χορευτική performance στο Αντίσκηνο
Ομάδα Χοροθεάτρου Λυδία Λίθος
χορογραφία / σκηνοθεσία Φένια Αποστόλου – κοστούμια / φωτισμοί Ευδοκία Βεροπούλου – μουσική / τρομπέτα Βαγγέλης Βλάχος βοηθός χορογράφου Γαλήνη Γυρτάτου ειδικές κατασκευές Δημήτρης Φίλιος φωτογραφία Χρήστος Μαθιουδάκης βοηθός παραγωγής Σταύρος Ράγιας υπεύθυνος επικοινωνίας Χαράλαμπος Μπερτσάτος
παραγωγή Χοροθέατρο Λυδία Λίθος
ερμηνεία Αλέξανδρος Σταυρόπουλος
Ένας νεαρός άνδρας προσπαθεί να σταθεί όρθιος… Κάποια στιγμή λαμβάνει μια πρόσκληση για ένα πάρτι. Εκεί, στην αρχή, βρίσκει συντροφιά αλλά μετά τη μοναξιά. Η μέρα ενός νεαρού άνδρα ή του αγαπημένου του καρτούν; Πώς δύο διαδρομές γίνονται μία; Πώς το όνειρο ενός άνδρα είναι το όνειρο ενός παιδιού και πώς η ζωή ενός ενήλικα μπορεί να επιστρέψει πίσω στην παιδική του ηλικία; Ένας χορευτής και μια τρομπέτα. Μέσα σε τέσσερις πράξεις το όνειρο γίνεται η πραγματικότητα ενός ιδανικού εαυτού, όπου ο άνδρας και ο άνθρωπος, ο άνθρωπος και το κινούμενο σχέδιο, συνυπάρχουν.
* Η Κλοπή στο Όριεντ Εξπρές
θεατρική performance στο Wagon Restaurant
Ομάδα Μετ-αλλάξ
κείμενο Νίκος Ιωσίπου, Μάνος Φιλιππόπουλος – σκηνοθετική καθοδήγηση Μάνος Γερωνυμάκης σε συνεργασία με την ομάδα Μετ-αλλάξ – επιμέλεια κειμένου / χαρακτήρων Εύα Στυλάντερ – κοστούμια Μαρία Λιτσοπούλου ερμηνεία Κλειώ Αβραμίδου, Μάνος Γερωνυμάκης, Αναστασία Δέλτα, Νίκος Ιωσίπου, Μέμος Κοέν, Nάκης Μάρκου, Ζωή Μυλωνά, Γαρυφαλλιά Οροκλού, Μάνος Φιλιππόπουλος
Ένα ταξίδι με τρένο ξεκινάει κι όλοι οι επιβάτες απολαμβάνουν τη ζεστή ατμόσφαιρα. Μια κραυγή αρκεί για να μετατρέψει το εύθυμο κλίμα σε ‘‘ταξίδι μυστηρίου“. Το κοινό βρίσκεται ανάμεσα στους ύποπτους μιας κλοπής: ένα παράξενο ζευγάρι, έναν διχασμένο ζεν πρεμιέ, μια συντηρητική γυναίκα, έναν περίεργο ψυχίατρο, μια ανυπόμονη στάρλετ, μια ρομαντική σερβιτόρα, έναν ερωτοχτυπημένο σερβιτόρο και έναν επιθεωρητή, λάτρη αστυνομικών βιβλίων, που αναλαμβάνει τα ηνία της έρευνας με απρόσμενες συνέπειες… Μια διαδραστική παράσταση όπου οι θεατές συμμετέχουν στις εξελίξεις του έργου και στο τέλος αποφασίζουν ποιος είναι ο ένοχος.
* Πορεία στο αδιέξοδο
3D comic performance στο Θεατρικό Bαγόνι, Wagon Restaurant, Aντίσκηνο
Βέρα Καρτάλου, Παναγιώτης Τσαούσης
σκηνοθεσία / συγγραφή Βέρα Καρτάλου
ενδυματολόγος Σοφία Κόκκουρα make up / hair styling Κλειώ Ξενίδου – επιμέλεια κειμένων Ανδρέας Μιχαηλίδης – μουσική παραγωγή Θάνος Κουργιάλης – ερμηνεία Βέρα Καρτάλου, Ιάσων Λαγουτάρης, Κατερίνα Λογάρα, Λουκάς Μπίτσας, Παναγιώτης Τσαούσης
Όταν ο Σμιθ Μάλβο αποκαλύπτει επικίνδυνα μυστικά σε μία ρεπόρτερ, οι συνέπειες είναι δυσοίωνες. Απελπισμένος επιβιβάζεται στο βραδινό τρένο με την ψευδαίσθηση ότι θα σώσει την ζωή του, αλλά δυστυχώς η Υπηρεσία έχει άλλα σχέδια για τον ίδιο… Οι θεατές προσκαλούνται να βουτήξουν στις σελίδες μιας νουάρ κόμικ ιστορίας, ενώ αυτή ζωντανεύει και εκτυλίσσεται γύρω τους. Οι ήρωες ενσαρκώνονται από ηθοποιούς ενώ οι λεζάντες και τα μπαλόνια διαλόγου, που αφηγούνται την ιστορία, ενσωματώνονται στα σκηνικά περιμετρικά και στο εσωτερικό των βαγονιών. Μυστήριο, ίντριγκα και δράση επιχειρούν να χαρίσουν στο κοινό μία πρωτόγνωρη εμπειρία αναδεικνύοντας, όπως πάντα, την τέχνη των κόμικς.
* Στην Κ.Γ.
θεατρική performance στο New Wagon
Οµάδα Gras
Ξένια Αλεξίου, Λία Αγλαΐα Kαράμπελα, Ιωάννα Κυρίτση, Λήδα Τουλουμάκου
σκηνοθεσία Ομάδα Gras κείμενο Λία Αγλαΐα Kαράμπελα ερμηνεία Λία Αγλαΐα Kαράμπελα, Ιωάννα Κυρίτση, Λήδα Τουλουμάκου
Κάτι μας δίνει κουράγιο. Κάποιος προσεύχεται. Κάποιος αγγίζει τη γη. Κάποιος άλλος σιγοτραγουδάει έναν στίχο. Άλλοι γράφουν συνθήματα στον τοίχο και άλλοι σε βιβλία και τα κάνουν ποίηση. “Θα ‘ρθει καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα… να το θυμάσαι Μαρία”. Η Μαρία πήρε τόσο κουράγιο για την επόμενη μέρα. Η Κατερίνα όμως γιατί έφυγε;
* ΣΧΙ-ζω
χορευτική performance στο New Wagon
Οµάδα Dart
Avetikian Edgar, Βασιλική Λώλη, Ερατώ Μάκρα, Γιάννης Μήτσος, ∆ανάη Παππά
Μια κοπέλα πάσχει από μια νευροψυχιατρική πάθηση, που χαρακτηρίζεται από διαταραχές της αντίληψης της πραγματικότητας. Η προσωπικότητα, οι σκέψεις, η μνήμη και η αντιληπτική ικανότητα χάνουν τη σύνδεση μεταξύ τους με αποτέλεσμα να δημιουργούνται κυκλοθυμικές και διαταραγμένες σκέψεις στο μυαλό της.
Πληροφορίες
Αμαξοστοιχία – Θέατρο «το Τρένο στο Ρουφ»
Τηλ.: 210-5298922 / 6937-604988
Σιδηροδρομικός και Προαστιακός Σταθμός Ρουφ, επί της οδού Κωνσταντινουπόλεως
Δέκα λεπτά με τα πόδια από το μετρό Κεραμεικός
Free WI-FI / δωρεαν parking
www.totrenostorouf.gr
www.facebook.com/ToTrenoStoRoufRailwayCarriageTheater
https://twitter.com/ToTrenoStoRouf
[email protected]
