Kontakthof. Μία σύμπραξη του Εθνικού Θεάτρου με το Pina Bausch Foundation (τελευταίες παραστάσεις)

KONTAKTHOF της Pina Bausch

Μία σύμπραξη του Εθνικού Θεάτρου με το Pina Bausch Foundation

 Tελευταίες παραστάσεις έως τις 22 Νοεμβρίου
Κεντρική Σκηνή | Κτήριο Τσίλλερ

Μετά την επιτυχία που σημείωσε το Kontakthof, καθηλώνοντας, επί δύο καλλιτεχνικές περιόδους, περισσότερους από 28.000 θεατές, η ξεχωριστή σκηνική αναβίωση ενός από τα πιο εμβληματικά έργα της Pina Bausch, με τη συμμετοχή 22 ξεχωριστών ερμηνευτ(ρι)ών από την Ελλάδα, ολοκληρώνει τη θριαμβευτική της πορεία, την Κυριακή 22 Νοεμβρίου στην Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ.

Η σκηνική αυτή αναβίωση τελεί υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση των Josephine Ann Endicott, μέλους της αρχικής διανομής του 1978 και επί χρόνια βοηθού της Pina, και του Δάφνι Κόκκινου, μέλους του Tanztheater Wuppertal και βοηθού της Pina από το 1993, σε συνεργασία με την Anne Martin — επίσης μέλος της αρχικής διανομής — και τον Scott Jennings, διευθυντές προβών του Foundation.

Το Kontakthof παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1978 στην Όπερα του Wuppertal, και 10 χρόνια αργότερα στην Ελλάδα, τον Σεπτέμβριο του 1988, στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, από το  Tanztheater Wuppertal. Αποτελεί  ορόσημο της πρώιμης περιόδου της Bausch και κομβικό παράδειγμα της συνεργασίας της με τον σκηνογράφο και ενδυματολόγο Rolf Borzik, ο οποίος διαμόρφωσε την εικαστική γλώσσα του θιάσου εκείνα τα καθοριστικά χρόνια. Το έργο συνεχίζει να περιοδεύει μέχρι σήμερα, συχνά και με διαφορετικές γενιές: το 2000 με το «Κυρίες και Κυρίους άνω των 65 ετών» και το 2008 με εφήβους ηλικίας από 14 έως18 ετών – κάθε φορά θέτοντας εκ νέου το ερώτημα τι σημαίνει «επαφή» σε διαφορετικές ηλικίες.

«Το Kontakthof, είχε πει η Pina Bausch, είναι ένας τόπος όπου συναντιούνται άνθρωποι που αποζητούν επαφή. Να φανερώσεις τον εαυτό σου, να τον αρνηθείς. Με φόβους. Επιθυμία. Απογοητεύσεις. Απελπισία. Πρώτες εμπειρίες. Πρώτες απόπειρες. Τρυφερότητα και ό,τι προκύπτει απ’ αυτή — αυτό ήταν σημαντικό θέμα στο έργο. […] Να αποκαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου, να ξεπερνάς τον εαυτό σου.». Η ίδια, άλλωστε, δεν ενδιαφερόταν «για το πώς κινούνται οι άνθρωποι αλλά για το τι είναι αυτό που τους κινεί» — τα συναισθήματα, η επιθυμία, η ανασφάλεια, η ανάγκη για επικοινωνία, η μοναξιά.

Φωτογραφίες: Karol Jarek
Βίντεο: Νίκος Πάστρας

Το Εθνικό Θέατρο επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού