Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες και δημιουργούς που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται – εξομολογούνται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…
Γράφει η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου
Το 2021
ΕΧΑΣΑ…
την αξιοπρέπειά μου, τους φίλους μου, την οικογένειά μου, τον χρόνο μου, ΤΑ χρόνια μου, τα νιάτα μου, την αισιοδοξία μου, την όποια φιλοδοξία μου…
Ζούμε μια ζοφερή πραγματικότητα που ξεπερνάει τη φαντασία. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να με συγκινήσει περισσότερο από την ίδια τη ζωή και επειδή το θέατρο είναι ζωή παραμένω ακόμη υποστηρικτής του.
ΚΕΡΔΙΣΑ…
Τον εαυτό μου, την αυτοκυριαρχία μου, τη γνώση,
ανακάλυψα νέες ικανότητες μου , γνώρισα καινούρια κομμάτια μου, με αποδέχτηκα, άλλαξα στροφή.
Ποτέ δεν πίστευα πόση υπομονή και επιμονή μπορεί να κρύβω μέσα μου…
Ξεκίνησα να βάζω φίλτρα στην ενσυναίσθησή μου.
Έκανα ξεκαθαρίσματα, απέκτησα καινούριους πολύ αγαπημένους φίλους.
Μαλάκωσα…
Έμαθα να λέω «Σε αγαπώ» χωρίς να ντρέπομαι, «συγγνώμη», «σε ευχαριστώ», «σε συγχωρώ».
Αυτές οι τέσσερις λέξεις έχουν εκπληκτική δύναμη!
Α… και έγινα χειμερινή κολυμβήτρια.
ΠΕΡΙΜΕΝΩ…
κρατώντας την ανάσα μου να τελειώσει ο εφιάλτης.
ΠΑΛΕΥΩ…
με τον σύντροφό μου Νίκο Δαφνή και δυο υπέροχους θιάσους παρουσιάζοντας τα έργα: «Πορτρέτο κρεμασμένου κοριτσιού» και «Η φάρσα του Πιερ Πατλέν» ώστε να κρατήσουμε το «Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα» όρθιο.
