Σε παγκόσμια πρώτη το έργο «Killing Godot» του Νίκολας Καζάν, ενός συγγραφέα με θεατρικό και κινηματογραφικό DNA.
Ο σκηνοθέτης Νίκος Καμτσής συνεχίζει την πολυετή του σχέση με τον Samuel Beckett, μπαίνοντας αυτή τη φορά σε έναν τολμηρό διάλογο με τη μνήμη, το θέατρο και τον ίδιο τον χρόνο.
Μια μετα-μπεκετική φαντασίωση για δύο ηθοποιούς, που παίζουν τον Εστραγκόν και τον Βλαντιμίρ επί 70 χρόνια… στο ίδιο θέατρο… στην ίδια αναμονή.
Οι δύο αυτοί ηθοποιοί (Νίκος Καμτσής και Δημήτρης Φραγκιόγλου) υπάρχουν σε αυτό το σύμπαν, μετατρέποντας την αιώνια αναμονή τους σε μια συγκλονιστική, σχεδόν επαναστατική πράξη. Οι δυο τους δίνουν σωματική υπόσταση σε ένα είδος υπαρξιακής μνήμης που δεν διαγράφεται. Η ερμηνεία τους μοιάζει με τελετή.
Μαζί τους η performer Ναταλί Φλουρή σε έναν ρόλο που θα αποκαλυφθεί μόνο επί σκηνής, σπάει αυτό τι ιδιαίτερο σύμπαν δίνοντάς του μια τρίτη διάσταση.
Μια μαύρη κωμωδία πέρα του χώρου και χρόνου. Με λύτρωση.
Μια ποιητική αλληγορία για το Θέατρο, τον Χρόνο, την Ύπαρξη.
Μια σπαρακτικά χιουμοριστική κατάδυση στο τέλος μιας αναμονής που δεν τελειώνει ποτέ.
Δύο γηραιοί ηθοποιοί —σχεδόν φαντάσματα — στέκονται στο ίδιο σανίδι από τότε που γράφτηκε το έργο, δεκαετίες πριν. Οι ρόλοι έχουν φωλιάσει μέσα τους- ή μήπως αυτοί έχουν φωλιάσει στους ρόλους; Έχουν αφομοιωθεί από τις ζωές τους – κι οι ζωές τους έχουν διαλυθεί μέσα στους ρόλους. Δεν γνωρίζουν πια ποιοι είναι. Είναι μόνο αυτό που παίζουν.
Οι αποσκευές τους και οι μνήμες τους γεμάτες με φράσεις του Μπέκετ, με ρετάλια από σιωπές και ξεχασμένες σκηνικές οδηγίες. Κάπου εκεί, ανάμεσα στις βαλίτσες στο επίτηδες μυστηριώδες δέντρο, αρχίζουν να υποπτεύονται πως… ίσως ο Γκοντό ήταν πάντα εδώ.
Η σκηνή γίνεται ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, γεμάτο μπαούλα, βαλίτσες, ερείπια θεατρικών εποχών και φωτισμούς που δραπετεύουν από τον ρεαλισμό.
Ο Καζάν πάει ακόμη πιο πέρα. Αντί για τον Πότζο και τον Λάκυ, εισάγει στη σκηνή μια μυστηριώδη γυναικεία persona, μια αλλόκοτη φιγούρα που διασχίζει το σκηνικό αναζητώντας επίμονα… το σπίτι του Γκοντό.
Δεν έχει όνομα. Μόνο ερωτήσεις. Ενοχλητικά ακριβείς ερωτήσεις. Η παρουσία της σπάει το μοτίβο, μετατρέποντας την παραμονή σε απειλή, το σκηνικό σε χάρτη, και τους δύο άνδρες σε τρομαγμένους αυτόπτες μάρτυρες της πιθανότητας ότι ο Γκοντό μπορεί να υπάρχει και να είναι παρών.
Για την επιλογή του έργου: Το ανέβασμα και η σκηνοθεσία αυτού του παράδοξου, βαθιά συγκινητικού όσο και κωμικού έργου, συνεχίζει μια πολυετή έρευνα του ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ πάνω στο θέατρο του Samuel Beckett.
Από το «Περιμένοντας τον Γκοντό» (2007), το «Τέλος του παιχνιδιού» (2009), την «Τελευταία μαγνητοταινία του Κραππ» (2011) έως τις «Ευτυχισμένες Ημέρες» (2020), το Θέατρο έχει αποδείξει ότι δεν «ανεβάζει» Μπέκετ αλλά …τον κατοικεί.
Το ίδιο κάνει και τώρα: μπαίνει στα ενδότερα της σκηνικής μνήμης, όπου οι ρόλοι δεν παίζονται πια, αλλά ζουν.
Το Killing Godot θα είναι μία παράσταση με συγκίνηση και χιούμορ. Μια παράσταση για την αναμονή, το πέρασμα του χρόνου και τη συντριπτική μοναξιά του ηθοποιού πάνω στη σκηνή.
Ταυτότητα παράστασης
«Killing Godot»
Του Νίκολας Καζάν,
Σκηνοθεσία – Σκηνικό: Νίκος Καμτσής
Ερμηνεία:
Νίκος Καμτσής, Δημήτρης Φραγκιόγλου.
Μαζί τους η performer Ναταλί Φλουρή.
Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Φωτισμοί: Άγγελος Χότζα- Νίκος Καμτσής
Σκηνικά αντικείμενα και κατασκευές: Ιωάννα Καραγιώργου
Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος
Promo video: Αλεξανδρος Μπυσίλλας
Mapping: Ανδρέας Τυρανόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μανώλης Γλαντζίνας
Διεύθυνση Παραγωγής-Υποδοχή κοινού: Λαμπρινή Θάνου
Κατασκευή Κοστουμιών: Βάνια Αλεξάνδροβα
Διάρκεια: 85’
Θέατρο Τόπος Αλλού
Κεφαλληνίας 17
Κυψέλη
Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 20:30
Προπώληση
