Του Παναγιώτη Μήλα
Στην πρώτη εφημερίδα που εργάστηκα ως συντάκτης ύλης, ο Διευθυντής μού χάρισε μια «Λούπα», ένα χρήσιμο εργαλείο για τη δουλειά μου.
Η λούπα είναι ένας μεγεθυντικός φακός ο οποίος σε βοηθά για να εξετάζεις λεπτομέρειες σε εκτυπώσεις. Να ελέγχεις την ποιότητα και την ακρίβεια γραμμάτων και εικόνων. Τέλος βοηθά ώστε να προσφέρεις στον αναγνώστη καθαρή οπτική επαφή στη σελίδα της εφημερίδας, του περιοδικού ή του βιβλίου.
Διαβάζοντας λοιπόν το δελτίο Τύπου του έργου «The Loop» γύρισα πίσω στο επαγγελματικό μου ξεκίνημα και ασφαλώς θέλησα να γνωρίσω τον συγγραφέα Μίμη Καπέρδο ο οποίος είναι παράλληλα και σκηνοθέτης και ηθοποιός σ’ αυτή την παράσταση.
Ας παρακολουθήσουμε εδώ τη συνομιλία μαζί του.
***
Φέτος θα σε δούμε στο θέατρο «Ελιάρτ» να παίζεις στο νέο σου έργο το «The Loop», το οποίο και σκηνοθέτησες. Το 2019 στο ίδιο θέατρο σε είχα δει στο έργο σου «Δάχτυλο στο Μέλι». Από πού αλλού σε ξέρουμε θεατρικά;
*Τα τελευταία χρόνια έχουν ανέβει αρκετά έργα μου όπως το «Άι Σώσου», τώρα παίζεται η «Αντίστροφη Μέτρηση» που έχω τη χαρά να το έχω γράψει με την Κατερίνα Παπασιδέρη. Γενικά πολλά παιδικά έργα μου έχουν φύγει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε θέατρα εδώ στην Αθήνα.
Ποια είναι η πρώτη παράσταση που είδες στη ζωή σου; Τη θυμάσαι;
*Η αλήθεια είναι ότι έχω μεγαλώσει σε ένα ορεινό χωριό και δεν είχαμε τη δυνατότητα να παρακολουθούμε παραστάσεις εύκολα… Οπότε σαν παιδί είναι ελάχιστες οι εικόνες που έχω από παραστάσεις. Ίσως είναι και από τα ελάχιστα αρνητικά του να μεγαλώνεις σε χωριό. Ήταν κάποιες παραστάσεις που έρχονταν με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου τα καλοκαίρια, δεν θυμάμαι ονόματα θυμάμαι όμως ότι με εντυπωσίαζε αυτή η δουλειά!
Πρόσφατα ταξίδεψες στην Αμερική; Με ποιον θεατρικό στόχο; Εμπειρία;…
*Ήταν ένα όνειρο που είχα πολλά χρόνια! Ήθελα να δω πώς διδάσκεται η υποκριτική από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σε μια σχολή που έχει βγάλει τεράστιους ηθοποιούς. Επίσης ήθελα να συνεργαστώ με ηθοποιούς από όλο τον κόσμο και να γνωρίσω σκηνοθέτες – ηθοποιούς με εμπειρία στο Broadway. Με λίγα λόγια να εξελιχθώ… Είναι ένα από τα καλύτερα δώρα που έχω κάνει στον εαυτό μου! The American Academy of Dramatic Arts.
Το νέο σου έργο, το «The Loop», μιλά για επαναλήψεις και αδιέξοδα που συχνά κανονικοποιούμε. Βασίστηκες σε διηγήσεις κοντινών σου προσώπων; Με λίγα λόγια η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή;
*Το «The Loop» δεν βασίζεται σε μία συγκεκριμένη ιστορία, αλλά σε πολλές μικρές αλήθειες. Σε διηγήσεις φίλων, σε βιώματα ανθρώπων γύρω μου, αλλά κυρίως σε παρατηρήσεις συμπεριφορών που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Δεν είναι ντοκουμέντο· είναι όμως ειλικρινές. Θα έλεγα πως είναι συναισθηματικά αληθινό, ακόμα κι αν δεν είναι βιογραφικό.
Ως συγγραφέας και σκηνοθέτης του έργου, πώς μετέφρασες σκηνικά και δραματουργικά την έννοια της «λούπας»;
«Η «λούπα» είναι η αίσθηση. Σκηνικά και ρυθμικά, το έργο δημιουργεί την αίσθηση ότι κάτι προσπαθεί να αλλάξει, αλλά κολλάει. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή μας.
Το «The Loop» είναι μια ιστορία που μας αφορά όλους;
*Ναι, γιατί το «The Loop» μιλά για μοτίβα και επαναλήψεις που όλοι, λίγο-πολύ, έχουμε ζήσει. Την ανάγκη να επαναλαμβάνουμε ό,τι γνωρίζουμε, ακόμη κι όταν μας φθείρει. Μέσα από αυτό, η ιστορία λειτουργεί σαν καθρέφτης και αγγίζει κάτι κοινό και αναγνωρίσιμο για όλους μας.
Κακοποιητικές σχέσεις υπάρχουν παντού. Εσύ τι κάνεις όταν βρίσκεσαι μπροστά σε κάτι τέτοιο;
*Δεν έχει τύχει να βιώσω τέτοια κατάσταση αλλά έχει τύχει άνθρωποι γύρω μου να βιώνουν. Η αντίδρασή μου είναι πάντα ίδια. Τους λέω να μιλάνε και να φεύγουν… Πρέπει να προχωράς τη ζωή σου αφήνοντας πίσω τέτοιες καταστάσεις!
Μπορείς να «ζήσεις» από το θέατρο σήμερα;
*Αν δεν θέλεις να κάνεις εκπτώσεις στη δουλειά σου και επιλέγεις να συμμετέχεις μόνο σε έργα που σε εκφράζουν πραγματικά καλλιτεχνικά, θεωρώ πως σήμερα είναι εξαιρετικά δύσκολο – σχεδόν αδύνατο – να ζήσεις αποκλειστικά από το θέατρο.
Ποια είναι κατά τη γνώμη σου η παθογένεια του ελληνικού θεάτρου;
*Κατά τη γνώμη μου, βασική παθογένεια είναι η απουσία της πολιτείας και του κράτους, που λειτουργούν αποσπασματικά και χωρίς ουσιαστική στήριξη, δημιουργώντας ένα επισφαλές περιβάλλον όπου η επιβίωση προηγείται της δημιουργίας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κυριαρχεί καλλιτεχνικά ο φόβος του ρίσκου και η έλλειψη εμπιστοσύνης στους νέους δημιουργούς, με αποτέλεσμα την ανακύκλωση ίδιων φορμών και προσώπων και ένα θέατρο που μιλά για το παρόν, αλλά σπάνια τολμά να το αμφισβητήσει.
Κλείνοντας Μίμη πες μας, αν θέλεις, κάτι για το Catisart…
*Το Catisart είναι ένα αγαπημένο θεατρικό site γιατί φέρνει κοντά το κοινό με το θέατρο, προβάλλει νέους δημιουργούς και παραστάσεις!
Σε ευχαριστούμε και ευχόμαστε όλα τα καλά σε όσα κάνεις.
*Κι εγώ ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
***
«The Loop». Το νέο έργο του Μίμη Καπέρδου με χιούμορ, τρυφερότητα και σκληρές αλήθειες
