Τώρα είναι ο καιρός για κρασί, λουλούδια και γλέντι με παρέα. Απόλαυσε αυτή τη στιγμή. Αυτή η στιγμή είναι η ζωή σου.
Ο Καγιάμ δεν ήταν ποιητής. Δεν ήταν μόνο ποιητής πιο σωστά.Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της εποχής του (αστρονόμος, μαθηματικός, γιατρός, φυσικός, γεωμέτρης, φιλόσοφος και ίσως και πολλά άλλα ακόμη) και ο πρώτος που συνέλαβε την ανάγκη του δίσεκτου έτους, πέντε αιώνες πριν το γρηγοριανό ημερολόγιο. Επίσης, όπως φαίνεται στα ποιήματά του, είχε και αδυναμία στο κρασάκι.
Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον σημείο. Θυμάστε στο σχολείο όταν μαθαίναμε για την ποίηση, το “τι θέλει να πει ο ποιητής”; Ε, με τον Καγιάμ ακόμα άκρη δεν έχει βγει. Ήταν μυστικιστής και το κρασί συμβόλιζε τη μυστική ένωση με τον Θεό; Είχε μεταφυσικές ανησυχίες που δεν καλύπτονταν στο Ισλάμ; Ήταν ένας άθεος πεσιμιστής που ξόρκιζε τον φόβο του θανάτου με το κρασί; Ήταν απλά ένας αδιόρθωτος γλεντζές;
Ο Κχιαγιατοντίν Αμπου-Φάτ Ομαρά Μπε Ιμπραχίμ Αλ-Κχαγιανί γνωστός ως Ομάρ Καγιάμ, ήταν μέχρι και το 18ο αι.μ.Χ. άγνωστος στη Δύση. Χάρη στη δεξιοτεχνία του Έντουρντ Φίτζεραλντ που το 1859 μετέφρασε τα τετράστιχα Ρουμπαγιάτ του.
Ο ποητής έφτασε να λατρεύεται κυριολεκτικά στη Δύση και ιδιαίτερα στις αγγλοσαξονικές χώρες. Στην Ευρώπη και την Αμερική είναι ο πιο φημισμένος ποιητής της Ανατολής. Όσο ζούσε ο Oμάρ Καγιάμ δεν αναγνωρίστηκε στο Ιράν ως μεγάλος ποιητής. Απλώς ήταν γνωστός ως άνθρωπος των γραμμάτων.
Γεννήθηκε το 1021 μ.Χ. στο Νισαπούρ και πέθανε στην ίδια πόλη το 1122 μ.Χ. Ο Ομάρ Καγιάμ ήταν εξαίρετικος μαθηματικός, φυσικός, αστρολόγος, γιατρός και φιλόσοφος.
Δεν εποθήσαμεν εμείς τα όσα ποθούν ετούτοι Διαμάντια που στολίζουνε το στέμμα του Μαχμούτη Εμείς το δρόμο επήραμε που πάει κατά τη φτώχεια Κι αλήθεια ευρήκαμεν εκεί αμύθητα τα πλούτη.
Για φίλους περιόριζε τον ενθουσιασμό σου. Και μην απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου Κι αυτόν εδώ που ενόμιζες πως είναι στήριγμά σου Μελέτα τον και πέρνα τον από το κόσκινό σου Ας περπατούν τα μυστικά μες στων τρελών στους τόπους Κι ας είναι τα μυστήρια για τους ονειροκόπους.
Ζύγιζε συ τα έργα σου και πρόσεχε τους άλλους. Και φύλαγε τους πόθους σου απ’ τους λεπτούς ανθρώπους Παράδεισον ο δίκαιος ψέμα είναι πως θα πάρει Ν΄απλώνεις στης κλημαραριάς μονάχα το κλωνάρι
Να προτιμάς τα μετρητά από τα βερεσέδια Και των χυμβάλων η φωνή από μακριά έχει χάρη.
