Ηρώ Πεκτέση: Το κόστος για κάθε βίαιη πράξη πρέπει να είναι μεγάλο…

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται – εξομολογούνται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει η Ηρώ Πεκτέση

ΕΧΑΣΑ…

Έχασα την υπομονή μου. Ο εγκλεισμός βοήθησε σε έναν επαναπρογραμματισμό από τον οποίο δεν έχω καταλάβει αν βγήκαμε περισσότερο ανθρωποφαγικοί ή περισσότερο άνθρωποι. Πάντως σίγουρα κάτι ταρακουνήθηκε εδώ.
Γεγονότα που συμβαίνουν χρόνια τα κοιτάξαμε με τα τωρινά μεγάλα μάτια μας και τρομάξαμε. Τρομάξαμε που είδαμε να επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά την ίδια ιστορία της βίας με τόση προσήλωση λες και κάποιο παρελθοντικό χέρι κινεί τις πράξεις μας.
Σεξουαλικές παρενοχλήσεις, παιδοφιλία, βιασμοί, ξύλο από αστυνομικούς, θέατρα να μπαζώνονται, ρατσισμός, ομοφοβία και ο ρόλος της γυναίκας ως παιδομηχανής.
Είδαμε πιο καθαρά από ποτέ το ποσό μειονεκτική είναι η θέση της γυναίκας, του ξένου, του ομοφυλόφιλου.
Ένα μου κομμάτι πληγώθηκε από την αρσενική ενέργεια, τη βίαιη, την πρωτόγονη, την πατριαρχική, την καταστροφική. Που μισεί και θέλει να καταπιεί οτιδήποτε φωτεινό.
Αναρωτιέμαι αν η αγάπη και το φως είναι δυνατότερα από τη βία και την εξουσία. Κι αν σε έναν κόσμο σαν αυτό μπορεί κανείς να επιβιώσει αν προσπαθεί για αυτές τις αξίες.

ΚΕΡΔΙΣΑ…

Ο εγκλεισμός αυτός ήταν ευκαιρία για να με βρω. Η ζωή μας έχει ρυθμούς που σε χάνεις, σε ξεχνάς και δεν έχεις καταλάβει και τίποτα. Αναζήτησα ποιες είναι οι ανάγκες, ποιες οι επιθυμίες μου και από που πηγάζουν.
Πώς μπορώ να μ’ αγαπάω; Και πώς θα με γνωρίσω καλύτερα; Πώς θα επικοινωνώ καλύτερα με τους ανθρώπους γύρω μου; Αυτά είναι τα δώρα της μοναχικότητας.
Οι ερωτήσεις πληθαίνουν με την αναζήτησή και οι περισσότερες μένουν αναπάντητες αλλά έχει κάτι μετακινηθεί κι αυτό είναι η διάθεση για εξέλιξη του εαυτού. Το θέμα είναι να κοιτάς πίσω και να λες: Εγώ ήμουν αυτή η κοπέλα; Κοιτά να δεις…
Και μου συμβαίνει και χαίρομαι.
Κέρδισα την αξία της υπομονής.
Κέρδισα ανθρώπους που αξίζουν την αγάπη μου και ανθρώπους που δεν την άντεξαν ή εγώ τη δίκη τους.
Κερδισμένη νιώθω…

ΠΕΡΙΜΕΝΩ…

Περιμένω να αντικρίσω έναν κόσμο δίκαιο που η αλήθεια θα έρχεται πάντα στο φως. Περιμένω το κόστος σε κάθε βίαιη πράξη να είναι τόσο μεγάλο ώστε κανείς να μην τολμά πλέον να την πράξει.
Περιμένω την ημέρα που δεν θα χρειάζεται να διεκδικούμε τα αυτονόητα. Περιμένω την ημέρα που η παιδεία μας θα είναι μεγαλύτερη της βιαιότητας μας.
Δεν ξέρω αν είμαι ονειροπόλα αλλά ξέρω πως αν είμαι, είμαστε πολλοί που είμαστε κι αυτό αρκεί.
Περιμένω να έρθει η στιγμή που δεν θα περιμένω τίποτα και θα ζω το τώρα.
Αυτό το λες και ευλογία. Αλλά μέχρι τότε…
Περιμένω εικόνες. Σαν φωτογραφίες.
Με περιμένω σε ένα σπίτι να φτιάχνω πρωινό στα παιδιά μου.
Με περιμένω σε μια θάλασσα με τον άνθρωπο μου να ερωτευόμαστε ο ένας τις λεπτομέρειες του άλλου.
Περιμένω εικόνες που με ηρεμούν. Περιμένω συνεργασίες με ανθρώπους παθιασμένους με την ίδια αισθητική που μας κινεί η αγάπη για το θέατρο.
Μελλοντικές ιστορίες… Για την ώρα νιώθω ευγνωμοσύνη και χωρίς αυτά… Αλλά τα περιμένω κιόλας…