Έδωσε σκληρή μάχη αλλά τελικά λύγισε. Όμως δεν λύγισε ποτέ στον μεγάλο αγώνα της δημιουργίας, της τέχνης και της διδασκαλίας.
Η Ιουλία Σταυρίδου έχτισε και έντυσε τα όνειρά μας. Τις δουλειές της στο θέατρο και στον κινηματογράφο θα τις έχουμε σαν ακριβό φυλακτό.
[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].
Την ευχαριστούμε για όλα… Τι να πρωτοθυμηθούμε;
Μερικές ελάχιστες σταγόνες: «Πέτρινα Χρόνια», «Ακροπόλ», «Θεόφιλος», «Το λιβάδι που δακρύζει», «Η ψυχή στο στόμα», «Ζουβέ Ελβίρα», «Ο θάνατος του Εμποράκου», «Αγγέλα», «Καρυωτάκης», «Χωρικά ύδατα», «Χαμένη άνοιξη», «Μακαρισμοί», «Παντρολόγημα», «Έντουαρντ»
Ευτυχώς από τα χέρια της πέρασαν πολλά αγόρια και κορίτσια που έμαθαν τα μυστικά της σκηνογραφίας και της ενδυματολογίας από αυτή τη μοναδική δασκάλα. Από αυτή τη μεγάλη καρδιά και τη ζεστή αγκαλιά. Αυτά τα παιδιά απόκτησαν βαθιές ρίζες γνώσης από την Ιουλία Σταυρίδου. Αυτά τα παιδιά είναι η ζωντανή κληρονομιά που μας άφησε στο σύντομο πέρασμά της από τη ζωή.
***
Όμως η ώρα για ένα τελευταίο ποτηράκι έφτασε. Θα είναι πικρό αλλά θα το πιούμε.
Θα τη συναντήσουμε και θα την αποχαιρετίσουμε τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2020 το μεσημέρι στις 12.30 στο Κοιμητήριο του Βύρωνα.
