Να φτάνεις ως το 2002
μ’ ένα κοστούμι μόδας του ’30.
Να λες του μεγαλόσχημου ήλιου: «Πάντα
μου αρκεί να δύω».
Να ’ρθείς στην γκρίζα χώρα του Σημίτη,
που ένα τραπέζης κάλπικο βιβλιάριο
θ’ αλλάξεις με μισθό, τζόκερ, ωράριο,
T.V. και σπίτι.
Μ’ αλκοόλ και νύχτα, μπάτσους κι ηρωίνη,
τ’ αδέλφια σου ενοικούν πλατεία Βάθης.
Σπεύσε το δίδαγμά σου να τους μάθεις.
Οργή κι οδύνη.
Τινάζεις απ’ τα ρούχα σου στου «Φλόκα»
άμμο απ’ τους σύσκιους δρόμους της Πρεβέζης.
Με τον Μαύρο μονότονα να παίζεις
πικέτο ή πόκα.
Περιστερές φρουρούν το Παρλιαμέντο.
Φλάσαρε ν’ ανεβείς στο Κολωνάκι.
Ίσκιος με ίσκιους θα πιεις σε λιγάκι
φαρμάκι φρέντο.
Και στην Δεξαμενή ως δεις ν’ απλώνει
του κυρ Αλέξανδρου ο επενδύτης,
θα τυλιχτείς πρηνής, θύμα και θύτης,
λευκό σεντόνι.
Να μπεις απλός πελάτης στην «Εστία»
κι όπως θ’ ακούς μεταμοντέρνους ήχους
να ψιθυρίσεις δυο δικούς σου στίχους,
έτσι στ’ αστεία.
Χλομούς δαίμονες βλέπεις υπεράνω
και στα έγκατα πύρινους ανθρώπους.
Ξέρεις να με πονάς με χίλιους τρόπους,
πριν καν πεθάνω.
Να ’χουνε σβήσει γύρω σου όλες κι όλοι,
δίχως να ονειρευτούν πράσινα δάση.
Ο θάνατος, μοιραίως, τους υφαρπάσσει
μ’ άδειο πιστόλι.
Κι αν παίξεις με τις κάργες, σαν παιδάκι,
στα κεραμίδια άφωνη μια λύρα,
ίσως συμμεριστείς εκ νέου, την μοίρα
του Καρυωτάκη.
Νέα Εστία, τχ. 1741, Ιανουάριος 2002
***
Ο ποιητής Ηλίας Λάγιος γεννήθηκε στην Άρτα το 1958 και υπέκυψε στα τραύματά του στην Αθήνα, στις 5 Οκτωβρίου του 2005, έπειτα από πτώση από το μπαλκόνι του. Εξέδωσε τα ποιητικά βιβλία: “Πρόοδοι εν προόδω”, Ωλήν 1981, “Ασκήσεις Ι-ΙΧ”, 1984 (με το ψευδώνυμο Αλέξης Φωκάς), “Τα κατά Αλέξιον και Μαρίαν”, Βιβλιοπωλείον της Εστίας 1990, “Συνεστίασις”, 1991, “Η ιστορία της Λαίδης Οθέλλος”, Βιβλιοπωλείον της Εστίας 1992, “Το βιβλίο της Μαριάννας”, Ίκαρος 1993, “Ο Μικρός Ήρως: το σκετσάκι”, Αντί 1996, “Η έρημη γη”, Ερατώ 1996, “Περί ζώου”, Παρουσία 1996, “Μουζικούλες”, Ερατώ 1997, “Της γυναικογυναίκας”, Ερατώ 1998, “Το εικοσιτετράωρο της Δηούς”, Καστανιώτης 1998, “Θεατρολογία”, Καστανιώτης 1998, “Πράξη υποταγής”, Ερατώ 2000, “Φεβρουάριος 2001”, Ερατώ 2002, “Ο άνθρωπος από τη Γαλιλαία”, Ερατώ 2004, και το “λαϊκό” αφήγημα “Η αρπαγή της κούτας”, Ερατώ 2003. Συνέπραξε στις συλλογικές εκδόσεις: “Τριώδιο”, Άγρα 1991 (με τους Διονύση Καψάλη και Γιώργο Κοροπούλη), “Ανθοδέσμη”, Άγρα 1993 (με τους Μιχάλη Γκανά, Διονύση Καψάλη και Γιώργο Κοροπούλη). Επίσης, επιμελήθηκε τις εκδόσεις: Κωστής Παλαμάς, “Κ’ έχω από σας μια δόξα να ζητήσω” (ανθολογία), Ερμής 2001, Στέλιος Ανεμοδουράς, “Ο μικρός ήρως”, Κατάρτι 2001, Robert E. Howard, “Κόναν ο βάρβαρος”, Κατάρτι 2001, Ιωάννης Γρυπάρης, “Σκαραβαίοι και τερρακόττες”, Ίνδικτος 2002, Johnston McCulley, “Το σημάδι του Ζορρό”, Κατάρτι 2003, Edgar Rice Burroughs, “Ο Ταρζάν στο κέντρο της γης”, Κατάρτι 2003, Κωστής Παλαμάς, “Η ασάλευτη ζωή”, Ιδεόγραμμα, 2004.
Η αναπληρώτρια υπουργός πολιτισμού, κ. Φάνη Πάλλη – Πετραλιά δήλωσε για τον θάνατό του: “Ο Ηλίας Λάγιος ήταν από τις σημαντικότερες μορφές της ελληνικής ποίησης της γενιάς του ’80”.
Η Μικέλα Χαρτουλάρη έγραψε στα “Νέα” της 6.10.2005: “Ένας ασυνήθιστα προικισμένος τεχνίτης της ποίησης, ένας “μπαταρισμένος ιχνηλάτης της αλήθειας” με βαθιά ανατρεπτικό λόγο, ο Ηλίας Λάγιος, πέθανε χθες στα 47 του, θύμα του βέβηλου εαυτού του. Βέβηλου, γιατί κοντραρίστηκε με την κατεστημένη τέχνη, με την “πολιτικώς ορθή” συμπεριφορά, με τη βουβή βία της καθημερινότητας, με την ίδια του την υγεία. Ξενύχτησε, ήπιε, πείνασε, εξαθλιώθηκε, παθιάστηκε, εγκαταλείφθηκε στον οίστρο του και… πέταξε. […]”
- Πίνακας: New Years Eve – Alan Maley
