Ο άνεμος ρέει μέσα στην καρδιά μας
Σαν ουρανός που έχασε τον δρόμο
Δέντρα προσπαθούν να του δέσουν τα χέρια
Αλλά μάταια κοπιάζουν
Ο άνεμος αναπνέει μέσα στην καρδιά μας
Σαν στρατός που ορμάει στον αγώνα
Τον καλωσορίζει η άνοιξη στην κοιλάδα
Τον χαιρετάνε τ’ αρώματα της γης
Η άνοιξη είναι μια παρθένα που δεν την ξέραμε
Και όλους μας φίλησε με θάρρος προτού το ζητήσουμε
Τώρα αγκαλιάζει τον άνεμο και κάνει σαν τρελή
Κι αναγκάζει κι εμάς να τον αγαπήσουμε.
Ο Γιώργος Σαραντάρης (1908-1941) υπήρξε ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της λεγόμενης γενιάς του τριάντα. Ο πρόωρος θάνατός του από τύφο, λόγω των κακουχιών που υπέστη πολεμώντας στην πρώτη γραμμή του αλβανικού μετώπου, στέρησε από τη νεοελληνική λογοτεχνία έναν ποιητή, κριτικό και στοχαστή πρώτου μεγέθους. Στα λίγα χρόνια που έζησε πρόλαβε να ανακαλύψει το ταλέντο του Οδυσσέα Ελύτη, τον οποίο επηρέασε βαθύτατα. Ένα μεγάλο μέρος του έργου του δεν πρόλαβε να το δημοσιεύσει, αλλά έγκυρες εκδόσεις του κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αρχίσει να αναδεικνύουν σταδιακά την ποιητική του αξία, την επίδραση που άσκησε στους πνευματικούς κύκλους της εποχής του και τις δυνατότητες που δεν εκπληρώθηκαν ποτέ.
