Το Σάββατο 19 Μαρτίου του 2005 είδαμε στο Θέατρο «Βεάκη», της Νινέττας και του Γιώργου Λεμπέση το έργο του Αλεσάντρο Κασόνα «Τα Δέντρα Πεθαίνουν Όρθια», σε σκηνοθεσία του Γιάννη Βούρου.
Για την παράσταση έγραψε στην εφημερίδα «Τα Νέα» στις 7 Φεβρουαρίου του 2005 ο Κώστας Γεωργουσόπουλος.
Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την κριτική του.
«Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» είναι ένα, ως υπόθεση, καραμπινάτο μπουλβάρ με όλα τα τυπικά γνωρίσματα της συνταγής του μελό. Άσπρο-μαύρο, κακία-αφέλεια, όνειρο-πραγματικότητα, αλήθεια-ψεύδος εναλλάσσονται και αλληλοπεριχωρούνται.
Αν όμως σώζεται το όλον από τη ρηχότητα και την εύκολη συγκίνηση του μελό, είναι το άλας του υπερρεαλισμού, ένα υπερβατικό στοιχείο που λειτουργεί σαν καλειδοσκόπιο και διαχέει το είδωλο της μελοδραματικής υπόθεσης σε υπέροχες δέσμες φωτός, σαν εξαίσια πυροτεχνήματα φαντασίας. Είναι σαν μια πουτίγκα που γευτήκατε κάποτε και δεν την ξεχνάτε γιατί είχε ποτιστεί με ρούμι Τζαμάικας ή σαν τις φακές της μητέρας σας, η οποία πετύχαινε πάντα τη δόση του ξιδιού.
Ήταν μια πουτίγκα ή φακές και συνάμα κάτι άλλο!!
Ο Κασόνα κατέχει αυτό το μυστικό: με μια πρέζα ποιητικού υπερρεαλισμού, με μια δόση παράδοξου, μυστηρίου, ανεξήγητου μετατρέπει μια συνηθισμένη εμπορική συνταγή θεάτρου σε υπέρτατη αισθητική απόλαυση. Ο Κασόνα από την αρχή μάς παρουσιάζει τα εργαλεία του, την ποιητική του μέθοδο, θεατρικότητα, μεταμόρφωση, ψευδαίσθηση, ποιητική απάτη, κράμα ονείρου και πραγματικότητας.
Ισορρόπηση στυλ
Στο θέατρο «Βεάκη» είδαμε μια καλοστημένη παράσταση σε μετάφραση και διασκευή του Γιάννη Βούρου, ο οποίος έχει την ευθύνη της σκηνοθεσίας και πρωταγωνιστεί.
Ο σκηνικός χώρος της Χριστίνας Κωστέα φωτισμένος από τον Αλέκο Αναστασίου είναι πρόσφορος για να τελεστεί η μαγεία και η ψευδαίσθηση. Ο Ιάκωβος Δρόσος εξασφάλισε με ιδιάζουσες νότες το μουσικό υπέδαφος.
H σκηνοθεσία, χωρίς τολμηρές λύσεις, περιορίστηκε στην ισορρόπηση των διαφόρων στυλ που μοιραία κουβαλούν οι ηθοποιοί και στην καθαρή ανάγνωση καταστάσεων, συγκρούσεων και χαρακτήρων.
Ο ίδιος ο Βούρος διέτρεξε με ασφάλεια την απόσταση από τον φιλανθρωπικό επαγγελματισμό στην ανακάλυψη του αυθεντικού έρωτα με στέρεα τεχνική και λιτά μέσα. Αποκάλυψη η νέα υποκριτική όψη της Εβελίνας Παπούλια. Μια σταρ του μιούζικαλ και της τηλεοπτικής τεχνικής κατόρθωσε να μεταμορφωθεί σε γνήσια δραματική ηθοποιό με εσωτερικότητα, έξοχες σιωπές, πλούσια και κλιμακωτή ανάπτυξη συναισθημάτων. Σπάνια έχω δει στη σκηνή να παίζεται με τόση εκρηκτική απλότητα η μελαγχολία, η απελπισία. Βλέποντάς την διέκρινα μια έξοχη προσεχή υπόδυση της Ερσίλιας Ντρέι του «Να ντύσουμε τους γυμνούς» του Πιραντέλο.
Τι να γράψει κανείς για τη Μάρθα Βούρτση. Πόσο λείπει αυτή η μείζων υποκριτική πληρότητα από το θέατρό μας επειδή σπάνια η Βούρτση μάς τη χαρίζει. Ρεσιτάλ γνησιότητας, δραματικής λιτότητας και πυρηνικής συγκινησιακής φόρτισης.
Ο Ιάκωβος Ψαρράς είναι ηθοποιός με κύρος, μέτρο και κάτοχος της τεχνικής των αποχρώσεων. Λάμπει. Δίπλα τους η πάντα μετρημένη και ουσιαστική Ανδριανή Τουντοπούλου, ο Γιώργος Χαλεπλής, ο Στάθης Νικολαΐδης. Υπερβολική καρικατούρα η Σαλίνα Γαβαλά.
Ο Χρήστος Ευθυμίου σ’ έναν καίριο αντιπαθή ρόλο έδειξε πως γνωρίζει να φτιάχνει τύπο από το λίγο που του προσφέρει το κείμενο και γνωρίζει τι σημαίνει ρυθμός, όταν μάλιστα ο συγγραφέας τού έχει επιφυλάξει να ανατρέψει το σχέδιο και να προσφέρει την ευκαιρία να απογειωθεί το μελόδραμα με την τελική του άρια».
***
«Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια», του Αλεσάντρο Κασόνα στο Θέατρο «Βεάκη». Σκηνοθέτης-μεταφραστής: Γιάννης Βούρος. Ηθοποιοί: Μάρθα Βούρτση, Ιάκωβος Ψαρράς, Γιάννης Βούρος, Εβελίνα Παπούλια, Χρήστος Ευθυμίου, Ανδριανή Τουντοπούλου, Γιώργος Χαλεπλής, Στάθης Νικολαϊδης, Σαλίνα Γαβαλά. Σκηνογράφος-ενδυματολόγος: Χριστίνα Κωστέα. Μουσικός επιμελητής: Ιάκωβος Δρόσος. Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου. Βοηθοί σκηνοθέτη: Κατερίνα Γισγάκη, Δελίνα Βασιλειάδου. Βοηθός σκηνογράφου: Μλαριος Σωτηρόπουλος.
(Φωτογραφίες: Αρχείο © Catisart / Από το πρόγραμμα της παράστασης).
