Του Παναγιώτη Μήλα
Υπήρξε εμβληματικός, ταλαντούχος και αγωνιστής ο Γιάννης Καλαϊτζής. Υπήρξε ανανεωτής της ελληνικής γελοιογραφίας. Υπήρξε… Χίλια επίθετα συνόδευσαν το όνομά του στα αποχαιρετιστήρια κείμενα που γράφτηκαν πριν από δέκα χρόνια με αφορμή τον χαμό του στις 12 Φεβρουαρίου του 2016.
Και λίγα ήταν αυτά τα 1000 επίθετα μετά από την πολύχρονη προσφορά του στην πολιτική ζωή του τόπου με τα σκίτσα, τα κόμικς και τα βιβλία του. Λίγα επίθετα αλλά …απολύτως δικαιολογημένα.
Όμως εγώ είχα την τύχη να τον γνωρίσω τότε που ο Γιάννης δημιουργούσε τον Καλαϊτζή.
Τον γνώρισα στα τέλη της δεκαετίας του ’70 στην «Αυγή».
Τα γραφεία της εφημερίδας – μετά την μεταπολίτευση – βρίσκονταν Ακαδημίας και Ασκληπιού γωνία, στον πρώτο όροφο.
Εκεί – κάνοντας τα πρώτα μου σκίτσα – βρέθηκα δίπλα του. Τότε ήταν απολύτως μόνος. Χωρίς τα επαινετικά επίθετα…
Ήταν όμως δάσκαλος και δοτικός. Υποστήριζε και ενέπνεε. Άνοιγε δρόμους, ήταν μαχητικός. Εργασιομανής, τελειομανής. Ο Γιάννης ήταν ένα παιδί που έπαιζε με το χαρτί και το μολύβι. Και όπως κάθε παιδί ενοχλούσε τους εφησυχασμένους «μεγάλους» κάθε πρωί όταν έφθανε η εφημερίδα στα γραφεία τους.
Με το ίδιο «παιχνίδι» ο Γιάννης Καλαϊτζής πάνω από 40 χρόνια παίδευε τους «μεγάλους».
Τον ευχαριστούμε που έβαλε χρώμα στη ζωής μας.
Ήμουν τυχερός που τον γνώρισα στο ξεκίνημά του.
***
Ο γελοιογράφος Γιάννης Καλαϊτζής, γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1945 και έφυγε από τη ζωή στις 12 Φεβρουαρίου 2016.
***
Ο Γιάννης γράφει για τον Καλαϊτζή
«Μεγάλωσα στο καφενείο του πατέρα μου στην Κοκκινιά. Πάνω στα τραπέζια κυκλοφορούσαν δύο-τρεις εφημερίδες. Γελοιογραφικά σκίτσα κάνω από μωρό. Ήμουν παρατηρητικό και κακό και το ‘δειχνα. Το περιβάλλον μου ένοιωσε την απειλή.
Χάριν εξευμενισμού μου διέθεσε μια αποδοχή διαρκείας. Το να επιδοθώ στην πολιτική σάτιρα ήταν αυτονόητο. Ήμασταν αριστεροί, το κράτος μας έκανε και ρατσιστές.
Η δεξιά, η εξουσία, οι αρχές ήταν έξω από την κοινωνία μας, ήταν το ξένο, το άλλο. Μου την είχε στημένη στο νηπιαγωγείο. Κατανάγκαζαν εμένα το σκιτσογράφο να πλέκω καλαθάκια και να κεντάω με μπρισίμι μηλαράκια σε χαρτόνι. Για να με σπάσουν. Δε μίλησα. Καταδικάστηκα σε δωδεκαετή εκπαίδευση. Μου ’ριξαν και έναν χρόνο επί πλέον ως μη συνεργάσιμο. Δραπέτευσα πριν εκτίσω την ποινή.
Ακολούθησε ο κατήφορος. Από τα χαμαιτυπία της Αριστεράς στα καταγώγια των Καλών Τεχνών. Έμαθα κινηματογράφο στους κινηματογράφους, θέατρο στο θέατρο, μουσική την νύχτα και εικόνες στο πεζοδρόμιο. «Πανσπουδαστική», «Δρόμοι της Ειρήνης», «Αυγή».
Ακολουθεί μια χούντα που επί 40 χρόνια παραμένει 7 ετών. Σκιτσάρω αγωνιώντας να κατανοήσω το προηγούμενο. «Αντί», «Ελευθεροτυπία», «Σχολιαστής», «Ντέφι», «Βαβέλ», «ΔΗΩ» και «Τσιγγάνικη ορχήστρα», «Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης», «Τυφών», «Γιαταλεφτά Νοέμβρη», «2000 στα 4».
Γαλέρα στους πέρα κάμπους».
