Γιάννα Σταυράκη: «Πήδηξα στο καράβι την ώρα που λυνότανε ο κάβος. Ήταν μια απόφαση ζωής»…

Του Παναγιώτη Μήλα

 

«Στο θέατρο έχουμε υπευθυνότητα και προσφέρουμε διέξοδο σε χαλεπούς καιρούς»…
Αυτό υποστηρίζει η κυρία Γιάννα Σταυράκη μιλώντας στο catisart, ενώ παράλληλα προσθέτει: «Στις μέρες που ζούμε το μόνο που ελπίζω είναι να υπάρξει καλύτερη αντιμετώπιση για τους ανθρώπους του Πολιτισμού».

***

Με την κυρία Σταυράκη συναντηθήκαμε στο θέατρο «Αποθήκη» στην ώρα της ανάπαυλας ανάμεσα σε δύο παραστάσεις του έργου «Ο πατέρας» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ σε διασκευή – σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία Βασίλη Μπισμπίκη.
Αυτό συνέβη πριν από το πρώτο απαγορευτικό λόγω covid–19 τον Μάρτιο του 2020.
Με την κυρία Σταυράκη συνομίλησα και όταν έληξε η πρώτη καραντίνα. Ανάμεσα στα άλλα μου είπε και τα παραπάνω λόγια του προλόγου.
Λόγια γεμάτα πίστη για το θέατρο και τους ανθρώπους του, λόγια με αισιοδοξία και προβληματισμό, λόγια που αξίζουν να τα ακούσουμε όλοι και να τα σεβαστούμε.
Το πιο σημαντικό όμως από όσα λέει και απορρέει από την πείρα της είναι αυτό που τονίζει χωρίς δισταγμό: «Στο θέατρο έχουμε ασφάλεια και υπευθυνότητα».

 

 

Η Γιάννα Σταυράκη στην ταινία του Domenik Papaemmanouil, «Κρύψου».

 

***

Αξίζει, αυτοί που αποφασίζουν και για τη σημερινή αλλά και για την επόμενη ημέρα στο χώρο του Πολιτισμού, να λάβουν σοβαρά υπόψη τους αυτή τη δήλωση. Αυτά τα λόγια εκφράζουν και το σύνολο των ηθοποιών αλλά και όλους εκείνους που έχουμε ζήσει τις αγωνίες τους και έχουμε χαρεί όλα όσα μας έχουν προσφέρει ως «διέξοδο σε χαλεπούς καιρούς»…

***

Το απόσταγμα της εμπειρίας από τη ζωή και της αγάπης για το Θέατρο το μοιράστηκε η κυρία Σταυράκη στο «Αποθήκη» συνομιλώντας με κάποιες νεαρές κυρίες από το κοινό στο διάλειμμα μεταξύ δύο παραστάσεων.
Και μόνον ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα κορίτσια την παρακολουθούσαν και άκουγαν λέξη τη λέξη όσα τους έλεγε ήταν -ως εικόνα- ένα βραβείο για την ηθοποιό.

***

Όταν τέλειωσε αυτή η τρυφερή συνομιλία – που θεωρώ ότι ήταν ένα δώρο ζωής από την ηθοποιό προς τα παιδιά – ανεβήκαμε τις σκάλες πηγαίνοντας στα καμαρίνια του θεάτρου.
Για να κερδίσουμε έναν κάποιο ελάχιστο χρόνο στη συζήτηση που θα ακολουθούσε, ο αγαπημένος Ιωσήφ Ιωσηφίδης μάς παραχώρησε το δικό του καμαρίνι για τη συνέντευξη που θα διαβάσετε παρακάτω…

 

 

Κυρία Σταυράκη, σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να …κρυφακούσω τη συνομιλία που είχατε με τα κορίτσια που είδαν την παράσταση. Σας παρακολουθούσαν με σεβασμό και αγάπη. Άκουγαν με προσοχή κάθε σας κουβέντα. Καταλάβαιναν ότι τους κάνετε ένα μεγάλο δώρο αφού αντί για την ξεκούρασή σας – πριν από την επόμενη παράσταση – εσείς προτιμήσατε να μιλήσετε μαζί τους.
Πώς σας έβλεπαν αυτά τα παιδιά; Σαν γιαγιά τους; Σαν μαμά τους; Σαν θεία τους; Σαν μεγάλη αδελφή τους; Σίγουρα δεν το κατάλαβα.
Είμαι όμως βέβαιος – από τις εκφράσεις τους – ότι σας έβλεπαν πάνω απ’ όλα ως φίλη τους. Ένιωθαν δίπλα σας εμπιστοσύνη και σιγουριά έτσι όπως νιώθουν με την «κολλητή» τους φίλη…
Αυτή η εικόνα – με φόντο το σκηνικό της Μαρίας Καραθάνου – ήταν η ρεαλιστική αποτύπωση όλων αυτών που προσφέρετε εσείς οι ηθοποιοί και εισπράττουμε εμείς οι θεατές…

***

Ας αρχίσουμε όμως πριν χτυπήσει το κουδούνι για την επόμενη παράσταση…

***

ΑΝΑΠΟΛΩ

*Είμαι γέννημα – θρέμμα του Πειραιά, δεύτερη γενιά. Οι γονείς μου γεννήθηκαν εδώ, αλλά έχουν καταγωγές. Θα έλεγα ότι είμαι από παντού. Από Αιτωλοακαρνανία ο ένας παππούς, η μία γιαγιά από Κυκλάδες από Μήλο, η άλλη γιαγιά και ο παππούς από Εύβοια. Βουνό και θάλασσα. Έχω πάει και στα τρία αυτά κομμάτια, περισσότερο βέβαια στην Εύβοια, γιατί η μητέρα μου είχε πολλούς δεσμούς και πηγαίναμε από μικρά εκεί. Συγκεκριμένα στην Κάρυστο. Όλες οι μνήμες είναι από κει.
Τώρα εξακολουθώ και μένω στον Πειραιά, μια πόλη – που παρά τα προβλήματά της – εξακολουθώ να αγαπώ. Μένω στο κέντρο της πόλης και δεν θα φύγω ποτέ. Εκεί έζησα όλα μου τα χρόνια μου. Τα παιδικά, τα εφηβικά. Πήγα στο Ράλλειο τότε που ήταν Πρότυπο Σχολείο Θηλέων και είχε την Παιδαγωγική Ακαδημία.
Εκείνα τα χρόνια τα ΑΝΑΠΟΛΩ. Τότε όποιος έβγαζε το Ράλλειο ήταν σαν να έβγαζε ένα Πανεπιστήμιο. Εκεί διδαχτήκαμε τα πάντα. Ειδικά στη Φιλολογία είμαστε πολύ τυχερά πλάσματα τα παιδιά αυτής της γενιάς.
Εκεί ήταν η ζωή μου και είναι. Εκεί παντρεύτηκα…

***

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

 

 

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ

*Στο Ράλλειο υπήρξαν δάσκαλοι που μου άνοιξαν δρόμους. Ζήτησαν μάλιστα από τους γονείς μου να ακολουθήσω το Ωδείο και μια Δραματική Σχολή. Ήταν ο Ιουστινιάνης, ο φιλόλογος και ο Αργυρός, ο καθηγητής της μουσικής. Δεν ευτύχησε αυτή η πρόταση. Ο πατέρας μου ήτανε open mind – όπως λένε και οι νέοι στα ελληνικά – ανοιχτό μυαλό. Αλλά η μητέρα μου δεν ήθελε ούτε καν να τ’ ακούσει, είχε άλλα όνειρα για μένα και τότε, αν και υπήρχανε παιδιά που επαναστατούσαν, εγώ – δυστυχώς – δεν ήμουν απ’ αυτά.
Οι γονείς μου δεν είχαν καθόλου στο νου τους κάτι καλλιτεχνικό για μένα. Θεωρούσαν ότι αυτό θα ήταν κάτι σαν …ύβρις. Και έτσι δεν έγινε. Αυτό όμως υπήρχε μέσα μου και βγήκε πολύ αργότερα. Τουλάχιστον βγήκε. Αφού πρώτα γύρισε ο κόσμος ανάποδα. Πρώτα έχασα τον μικρό μου αδελφό στα 33 του χρόνια και στη συνέχεια τον άντρα μου.
Έπεσα σε κατάθλιψη και έπρεπε να ξανασχεδιάσω τη ζωή μου. Να τη χτίσω από την αρχή. Πρώτα ταξιδεύαμε πάρα πολύ. Ζούσαμε μια όμορφη ζωή όταν ξαφνικά έφυγε και εγώ από εκεί που ήμουν πολύ γερά δεμένη στο λιμανάκι, βρέθηκα στα μεσοπέλαγα χωρίς να ξέρω προς ποια διεύθυνση να πάω.
Τότε ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ μια κρυφή μου δύναμη. Επειδή ήμουνα από ναυτικό σόι, από ναυτική οικογένεια, είδα την εικόνα ενός καραβιού να είναι στην προβλήτα και να λύνει κάβους. Το έβλεπα και αναρωτιόμουν αν μπορώ να μπω μέσα και να κάνω αυτό το νέο ταξίδι. Το σκεφτόμουν πάρα πολύ. Το αποφάσισα τελευταία στιγμή. Την ώρα που έλυναν οι κάβοι. Πήδηξα μες στο βαπόρι κι έφυγα. Το ταξίδι άρχισε και τώρα είμαι εδώ…

***

ΑΝΑΘΕΩΡΩ

*Ήταν μια δύσκολη απόφαση. Σίγουρα δεν έχω μετανιώσει για τίποτα. Η ζωή μου ήταν και είναι όμορφη. Ήταν πολλά τα καλά που εάν είχα ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο δεν θα τα είχα. Μπορεί να έχω μετανιώσει για άλλα πράγματα, αλλά γι’ αυτή την τελευταία απόφαση όχι. Δεν ΑΝΑΘΕΩΡΩ τίποτα μιας και πιστεύω ότι κάθε πράγμα γίνεται στο πλήρωμα του χρόνου. Και το δικό μου πλήρωμα του χρόνου ήταν αυτό και τώρα όλα είναι πάλι καλά. Είναι καλά γιατί στηρίζομαι στα γερά θεμέλια από το πρώτο κομμάτι της ζωής μου.

***

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

 

 

ΑΝΑΤΡΕΧΩ

*Οι μνήμες δίνουν δύναμη γι’ αυτό συχνά ΑΝΑΤΡΕΧΩ σε πρόσωπα ακριβά. Σε πρόσωπα αγαπημένα που με πλήγωσε η απώλειά τους. Σε πρόσωπα που μ’ έχουν πονέσει, μ’ έχουν πολύ στιγματίσει. Αγωνίστηκα για να μπορέσω να ξεφύγω από τις απώλειες αυτές. Με κορυφαία την απώλεια του άντρα μου. Αυτό με τσάκισε και είπα:
«Εντάξει, εδώ τέλειωσα, δεν σηκώνω κεφάλι. Αυτό ήτανε».
Εκείνη τη στιγμή δύο πράγματα μπορεί να συμβούν: Ή να πας κάτω ή να πας επάνω. Όλο αυτό να σου δώσει αυτή την ώθηση προς τα πάνω. Και αυτή την ώθηση τη νιώθω όποτε «συνομιλώ» μαζί τους. Κάποια στιγμή όταν είναι να πάρω μια δύσκολη απόφαση ρωτάω:
«Τι θα με συμβούλευες ρε Δημοσθένη τώρα εσύ να κάνω, που ήσουν και πιο πρακτικός από μένα;».
Εγώ ονειροπολούσα. Ο άντρας μου είχε το πρακτικό κομμάτι και γι’ αυτό είχα επαναπαυθεί. Μ’ άφηνε να κάνω ονειροπολήσεις, με τα πρακτικά εγώ δεν τα είχα ποτέ καλά. Τώρα έμαθα να τα συνδυάζω. Έμαθα εκ των πραγμάτων ότι έπρεπε να τα κάνω όλα. Ήταν δύσκολα για μένα αλλά έπρεπε να πιάσω το τιμόνι στα χέρια μου.

***

 

 

ΑΝΑΜΕΝΩ

*Έτσι τώρα και νιώθω και είμαι δυνατή. Τώρα μπορώ πάλι να ονειρεύομαι στον χώρο του Πολιτισμού αν και δεν σχεδιάζω ποτέ. Τ’ αφήνω όλα στον χρόνο και εκεί βλέπω. Βλέπω και τις ενέργειες του Θεού επάνω μου. Είμαι ένας πιστός άνθρωπος και βλέπω κατά πού με πάει και είμαι περίεργη. Μ’ αρέσει δηλαδή το λευκό χαρτί της ζωής μου και ΑΝΑΜΕΝΩ…
Δεν θέλω να μάθω το μέλλον, δεν ήθελα ποτέ να το ξέρω, γιατί με ενδιαφέρει πάρα πολύ τι θα γραφτεί στη λευκή σελίδα μου. Τι θα γίνει. Δεν ξέρω τι θα είναι, αλλά πιστεύω πως ό,τι κι αν είναι θα είναι καλοδεχούμενο. Θα είναι για καλό.
Βέβαια για τον τόπο δεν έχω ελπίδες, δυστυχώς αν και είμαι άνθρωπος αισιόδοξος. Πάντα βλέπω μισογεμάτο το ποτήρι και όχι μισοάδειο. Για τον τόπο όμως με προβληματίζει και με ανησυχεί όλη αυτή η παγκοσμιοποίηση που μας τριγυρίζει…
Δεν έχω, δεν έχω ελπίδα, δεν…

***

ΑΝΑΤΡΕΠΩ

*Όμως για να δω και πάλι μισογεμάτο το ποτήρι θα έπρεπε πρώτα να αλλάξω τον εαυτό μου. Πάντα λοιπόν κάνω βουτιά μέσα μου και ψάχνω να βρω τι είναι αυτό που θα μπορούσα να φτιάξω, να καλυτερεύσω. Θέλω να ΑΝΑΤΡΕΠΩ όλα τα αρνητικά. Με αυτόν τον τρόπο παίρνω δύναμη. Από ‘κει και από την πίστη μου. Αλλά και μέσα από τον εαυτό μου. Αν και αυτή η βυθοσκόπηση είναι δύσκολη.
Το βράδυ που πέφτω να κοιμηθώ σκέπτομαι, τι έχει συμβεί την ημέρα; Τι έχει πάει καλά ως προς τη συμπεριφορά μου στον άλλον; Έχει βγει ένας κακός εαυτός; Έχει βγει κάτι που δεν το ήξερα αλλά βγήκε; Πρέπει να το προφτάσω;
Μπορεί ν’ ακούγεται εγωιστικό, αλλά νομίζω ότι αν ψάχναμε όλοι τον εαυτό μας θα ήμασταν καλύτεροι με τους άλλους και θα ‘ταν ο κόσμος καλύτερος. Συνήθως για τους άλλους μιλάμε. Οι άλλοι μας φταίνε, οι άλλοι είναι κακοί. Ενώ εμείς είμαστε αγγελούδια… Ε!, όχι, όχι.

***

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

 

 

ΑΝΑΖΗΤΩ

*Σχέδια δεν κάνω, αλλά συνεχίζω να ονειρεύομαι. ΑΝΑΖΗΤΩ όμορφα πράγματα για μένα, για τους γύρω μου, για το παιδί μου. Γενικά ονειρεύομαι, αλλά δεν σχεδιάζω. Δεν θέλω να απογοητεύομαι. Όταν σχεδιάσεις κάτι και δεν σου βγει, μετά αρχίζεις να λες αυτό το ανόητο που λέμε: «Μα γιατί δεν έγινε αυτό, η ζωή μού το χρώσταγε, μα»… Δεν χρωστάει η ζωή σε κανέναν και τίποτα. Είμαι πεπεισμένη γι’ αυτό εκατό τοις εκατό. Δεν μας χρωστά τίποτα.

***

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ

*Σε σχέση με τους νέους, με τους εφήβους και το αύριο θέλω να ξαναπώ την ιστορία που πήδηξα στο καράβι την ώρα που λυνότανε ο κάβος. Την ώρα που έπρεπε να πάρω και τελικά πήρα μια κρίσιμη απόφαση. Αυτό για μένα ήταν ένα μάθημα ζωής. Μια απόφαση ζωής.
Αυτό πρέπει να κάνει και κάποιος νέος που ξεκινάει τώρα τη ζωή του ή που θέλει να γίνει ηθοποιός. Πρέπει να ξέρει ότι πρέπει να δουλέψει σκληρά και να κάνει αυτό που του αρέσει αρχικά. Είναι ένα λόγος περίεργος αυτός που λέω αλλά πιστεύω πως είναι καλύτερα να γίνει κάποιος πετυχημένος υδραυλικός, παρά ένας αποτυχημένος δικηγόρος αν ακολουθήσει αυτό που του υποδεικνύουν από τη οικογένειά του. Ευτυχία θα βρει μόνο αν κάνει αυτό που θέλει και όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι γι’ αυτόν.
Και όλα πάντα με μικρά βηματάκια. Μικρά αλλά σταθερά. Χωρίς βιασύνη. Τα νιάτα δεν πρέπει να βιάζονται. Τα νιάτα έχουνε τη ζωή μπροστά τους. Όμως τα μικρά βηματάκια θα φέρουν και τα μεγάλα. Άρα τι σημαίνει μικρό βήμα; Υπομονή. Τι σημαίνει μικρό βήμα; Δουλειά, όχι έπαρση. Θέλει μια ταπείνωση η δουλειά.
Τα παιδιά ζούνε σε μια εποχή που δεν τα βοηθάει. ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ λοιπόν αν φταίνε τα παιδιά και είμαι σίγουρη ότι δεν φταίνε.
Δεν ρίχνω στα παιδιά ευθύνη. Τα παιδιά είναι παιδιά. Έχουν όνειρα, είναι ενθουσιώδη. Τα παιδιά δεν θέλουν συμβουλές, θέλουν παράδειγμα. Θέλουν να βλέπουν τι ζωή κάνει ο γονιός. Την εντιμότητά του! Αυτό είναι το καλύτερο μάθημα.
Και τώρα που είπα μάθημα θυμήθηκα πως μου είχαν πει ότι θα μπορούσα να διδάξω σε Δραματική Σχολή. Όμως αυτό δεν μπορώ να το πω. Δεν ξέρω αν έχω αυτό το χάρισμα, γιατί είναι χάρισμα να μπορείς να μεταδώσεις στον άλλον κάποια πράγματα.
Απλά μέσα απ’ αυτή τη δουλειά έμαθα ότι κανείς δεν πρέπει να βιάζεται… Όταν ήμουνα στο 2ο έτος της Δραματικής Σχολής του Πειραϊκού Συνδέσμου, είχα πάει περιοδεία με ένα θίασο και πάρα πολύ καλά παιδιά, στην Άμφισσα. Προετοιμαζόμασταν μέσα στις αυλές σχολείων την ώρα που οι γιαγιάδες πλέκανε βελονάκι και τα μικρά παιδιά τρέχανε με τα ποδήλατα. Εκεί που παίζαμε εμείς «στη σκηνή» μπαίνανε μπροστά μας και κάνανε κύκλους με τα ποδήλατα. Κάποιες στιγμές μονολογούσα και έλεγα: «Καλέ πού βρίσκομαι;».
Λοιπόν ήμουνα σε ένα χωριό, σε ένα πανηγύρι. Παίζαμε την ώρα που οι άνθρωποι τρώγανε και πίνανε. Σιγά μη μας άκουγαν. Κάπου κάπου μας έβλεπαν κιόλας και έλεγα: «Εγώ καλέ τι κάνω εδώ πέρα;».
Μαθημένη από μια άλλη ζωή που έκανα… Από έναν άλλο τρόπο ζωής, βρέθηκα ξαφνικά σε μια καρότσα να κάνω την «Κοκκώνα Φρόσω»…
Μετά σκεφτόμουνα: «Αυτό είναι το μάθημά σου», έλεγα.
«Εδώ θα μάθεις. Δεν θα σε περιμένουν με τα κόκκινα χαλιά στην Αθήνα. Δεν θα σου λένε: περάστε κυρία Σταυράκη. Δεν θα σου λένε: Ανεβείτε στη σκηνή κυρία Σταυράκη».
Θέλω να πω λοιπόν ότι βηματάκι βηματάκι θα φτάσεις στον στόχο σου…
Αυτό είναι το μάθημα ζωής που θα μπορούσα να δώσω.

 

***

 

Η Γιάννα Σταυράκη τιμήθηκε τον Φεβρουάριο του 2020 από την Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης για τη μέχρι τώρα πορεία της στο θέατρο.

 

ΑΝΑΝΕΩΝΟΜΑΙ

*Μεγάλη η κούραση. Ευχάριστη όμως. Αλλά χρειάζεται και κάτι για να σου δίνει δύναμη. Αυτή τη δύναμη μού την έδιναν πάντα τα αγαπημένα μου ζωάκια. Πάντα δίπλα τους ΑΝΑΝΕΩΝΟΜΑΙ. Εξ απαλών ονύχων είχαμε γατάκια στο σπίτι. Η γιαγιά μου είχε τη Φρουφρού. Γατάκια και σκυλάκια είχαν οι γονείς μου. Εγώ με τον άντρα μου τα λατρεύουμε και δεν έχω περάσει, δεν θυμάμαι να έχω περάσει μέρα από τη ζωή μου χωρίς ζωντανό στο σπίτι μου, εκτός όταν ταξίδευα που άφηνα και το παιδί και το σκυλί να στηρίζουν τους γονείς.
Ειδικά όταν έμεινα μόνη κυριολεκτικά με στήριξε η Φαιδρούλα, η σκυλίτσα που είχα τότε. Σκληρό σκυλί, μεγάλη προσωπικότητα. Με λάτρευε και …με δάγκωνε από τη χαρά της. Με στήριζε.
Κάποιοι μου λέγανε: «Μα πώς είναι δυνατόν να σε δεσμεύει το σκυλί;».
Κι εγώ τους απαντούσα: «Δεν με δεσμεύει, τ’ αγαπάω»…
Τώρα έχω τη «Λίλη» και πραγματικά όταν τη χαϊδεύω με χαλαρώνει. Τελικά συμβαίνει αυτό που λένε οι γιατροί. Με χαλαρώνει. Τώρα που θα γυρίσω από το θέατρο και θα την πάρω έτσι αγκαλίτσα, με ξεκουράζει, με καταλαβαίνει. Όμως παράλληλα καταλαβαίνει και κάθε τι που συμβαίνει γύρω μου. Με έχει βοηθήσει πολύ στα δύσκολα που πέρασα αν και έχει πρόβλημα με τα μάτια της.
Η Λίλη με έμαθε να μην κάνω σχέδια, να μην ονειρεύομαι. Με έμαθε πως πρέπει να ενδιαφέρομαι μόνο για τη στιγμή. Γι’ αυτή την κάθε στιγμή που είναι μοναδική.

 

***

 

«Ο πατέρας» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε διασκευή – σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία: Βασίλη Μπισμπίκη. Έπαιζαν: Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Τάσος Ιορδανίδης, Μαρίνα Ασλάνογλου, Γιάννα Σταυράκη, Νικολέττα Χαρατζόγλου.

 

ΑΝΑΣΥΝΤΑΣΣΟΜΑΙ

*Η πανδημία με τον κορονοϊό αυτή τη χρονιά επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά ότι το Θέατρο αποτελεί μια διέξοδο σε χαλεπούς καιρούς. Οπωσδήποτε η καραντίνα μού στέρησε κάποιες μικρές καθημερινές ελευθερίες και η άρση της μου άφησε μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Όμως τώρα ΑΝΑΣΥΝΤΑΣΣΟΜΑΙ και έπειτα από όλα αυτά πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να βάζουμε νέους στόχους στη ζωή μας κάθε φορά. Ασφαλώς ήταν ευκαιρία να το κάνουμε αυτό αλλά έγκειται στον καθένα πώς θα τη διαχειριστεί.
Σίγουρα τις Τέχνες θα τις επηρεάσει αυτή η περιπέτεια που ζήσαμε και ζούμε. Δείξαμε και δείχνουμε σεβασμό. Για αυτό θεωρώ απαραίτητο να υπάρξει καλύτερη αντιμετώπιση για τους ανθρώπους του Πολιτισμού. Μπορεί – όπως σας είπα πριν – να προσφέρουμε διέξοδο σε χαλεπούς καιρούς αλλά το βασικό είναι ότι στο Θέατρο έχουμε ασφάλεια και υπευθυνότητα».

***

-Κυρία Σταυράκη, σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή την κατάθεση ψυχής. Ήταν τιμή για μένα.

*Να είστε καλά. Κι εγώ σας ευχαριστώ.