Πρώτο καρτούν μεγάλου μήκους ακατάλληλο για ανηλίκους, ήταν ο θρυλικός «Φριτς, ο πονηρόγατος» του Ραλφ Μπάκσι (1971). Επηρεασμένος από την αντεργκράουντ κουλτούρα της εποχής, ο Μπάκσι εμψυχώνει στην οθόνη ένα επίσης ανατρεπτικό κόμικ του Ρόμπερτ Κραμπ, γεμάτο βίαιο ερωτισμό. Ναρκωτικά, ψυχεδέλεια, Μαύροι Πάνθηρες, αντάρτες των πόλεων, ροκ και τζαζ μουσική κι όλοι οι άλλοι μύθοι της αντικουλτούρας δίνουν ραντεβού σ’ ένα εξαιρετικά μοντέρνο και τολμηρά ερωτικό καρτούν. Σε μια εποχή πολιτικής σύγχυσης κι αμφισβήτησης των πάντων, όπου το κίνημα της άκρας αριστεράς και των άλλων περιθωριακών ομάδων βρίσκεται ήδη σε κρίση, ο γάτος Φριτς προτείνει έναν ακράτητο σεξουαλισμό σαν θεαραπεία όλων των κακών.
Παλαίμαχος σεναριογράφος, σκηνοθέτης και καταπληκτικός animator ο Ραλφ Μπάκσι, με όραμα να ανατρέψει τα παραδοσιακά στερεότυπα και να κατασκευάσει την πρώτη ενήλικη ταινία κινουμένων σχεδίων με πολιτικό χαρακτήρα, αντιμετώπισε έναν πραγματικό εφιάλτη για να τη χρηματοδοτήσει και να την ολοκληρώσει. Όλο το έκπληκτο κινηματογραφικό κατεστημένο του Χόλιγουντ στάθηκε εναντίον του. Μεταφέροντας σε ταινία τον ανατρεπτικό κόσμο του σπουδαίου καλλιτέχνη των κόμιξ Ρόμπερτ Κραμπ, κατάφερε να παράγει την πιο βίαιη και πιο ακραία σάτιρα της Αμερικής του ’70. Η συντριβή του ερωτιάρη και απολιτικού γατο-ήρωα Φριτς σε μια μεταβατική και φορτισμένη εποχή γίνεται το σήμα κατατεθέν μιας από τις πιο τολμηρές ταινίες του αμερικανικού κινηματογράφου. Η παγκόσμια καλλιτεχνική επιτυχία της δικαίωσε τον πολύ μεγάλο δημιουργό της. Το περιεχόμενό της ταινίας φυσικά την καθιστά εντελώς ακατάλληλη για όσους αντιλαμβάνονται τα κινούμενα σχέδια ως παιδικό κινηματογράφο.
