Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
«… Ούτε μένα ούτε σένα θα διαλέξει, μα του τάφου την κρύα πέτρα…».
Ο Παντελής Χορν έγραψε το θεατρικό έργο το 1925 και του έδωσε τον χαρακτηρισμό «τραγωδία του πόθου».
Ανέβηκε τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, σόκαρε τους θεατές και δίχασε θεατρικό κοινό και κριτικούς. Μελετητές του έργου του Χορν υποστηρίζουν πως πρόκειται για ένα ψυχολογικό δράμα με έναν άρτια ολοκληρωμένο χαρακτήρα.
Η Φλαντρώ, αυτή που αγαπάει τον άντρα, δεν ένιωσε ποτέ αγάπη και πόθο και ας έχει παντρευτεί δύο φορές. Η εμφάνιση του νεαρού Νότη θα ξυπνήσει μέσα της την ερωτική λαχτάρα της Φαίδρας και τη ζήλια της Μήδειας.
Θα κυριευτεί από την εκδικητική μανία της Ηλέκτρας, όταν εκείνος την απορρίψει για την κόρη της και, τότε θα δείξει το πανούργο πρόσωπο της Κλυταιμνήστρας.
Το έργο μπορεί να θυμίζει τη δραματουργία του Λόρκα (Μπερνάντα Άλμπα ή Γέρμα) αλλά στην ουσία είναι μία σύγχρονη τραγωδία πολιτικού θεάτρου.
Ορμητική, πρωτόγονη, ασυγκράτητη η στερημένη Φλαντρώ θα ερμηνευτεί επί σκηνής από τις Αλέκα Κατσέλη και Κάκια Παναγιώτου σε διπλή διανομή (Εθνικό θέατρο, 1979), Τιτίκα Νικηφοράκη (Άρμα Θέσπιδος, 1980), Τζένη Ρουσσέα (Θέατρο τση Ζάκυθος, 2003), Μαίρη Ραζή (θέατρο Πρόβα, 2007), Λυδία Κονιόρδου (Εθνικό Θέατρο, 2013).
Φέτος, με την τολμηρή ηρωίδα του Χορν θα αναμετρηθεί η Μαρία Τζομπανάκη.
Ο Σωτήρης Χατζάκης υπογράφει τη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθεσία, δημιουργώντας μία παράσταση με σφικτή δράση, λυρισμό και ένταση. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να δείξει πώς ένα θεατρικό έργο που γράφτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, μπορεί και σήμερα, 100 χρόνια μετά, να ρίχνει φως στα σκοτάδια του ερωτικού πάθους, που τυφλώνει, που εξουσιάζει τον άνθρωπο και να τον οδηγεί σε ακραίες πράξεις. Δίδαξε τους ηθοποιούς πώς να κατανοήσουν τις ιδιαιτερότητες του κάθε ρόλου, πώς να αξιοποιήσουν τα εκφραστικά τους μέσα με αποτέλεσμα όλοι οι χαρακτήρες να έχουν μία μοναδική και ξεχωριστή προσωπικότητα.
Η Μαρία Τζομπανάκη έδωσε στη Φλαντρώ την αρχοντιά της πλούσιας χήρας, που γρήγορα παραμέρισε το άσβεστο ερωτικό πάθος για τον αγαπητικό της κόρης της. Δεν δέχεται την άρνηση του νεαρού άντρα να πλαγιάσει μαζί της έστω και μία φορά και μεταμορφώνεται σε πεινασμένη αγριόγατα που θα κομματιάσει το θήραμά της για να χορτάσει.
Στον ρόλο της Γαρουφαλλιάς η Χριστίνα Μαξούρη θα ξεδιπλώσει το αστείρευτο ταλέντο της χωρίς υπερβολικές γκριμάτσες ή τσαχπινιές, υποδύεται τόσο υπέροχα τη μεθυσμένη δούλα.
Οι Ευγενία Ξυγκόρου ως «Μυρτώ» και η Κρίστη Παπαδοπούλου ως «Χρύσω», οι δύο αδερφές που θα βρεθούν να διεκδικούν τον ίδιο άντρα, υποδύονται τον ρόλο τους με ευγένεια, ευφράδεια λόγου και χαριτωμένη κίνηση, δύο νεαρές κυρίες που ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή τους.
Ο Αγησίλαος Μικελάτος ως «Νότης» δίνει στον ρόλο την ξεγνοιασιά της νιότης, πλάθει έναν χαρακτήρα που γνωρίζει την αξία του και τη χρησιμοποιεί για να πετύχει τους σκοπούς του, αλλά δεν είναι ανέντιμος.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκκορού θα υπηρετήσουν τόσο την αρχοντική γενιά της χήρας και των κοριτσιών της, όσο και την ταπεινή καταγωγή της ψυχοκόρης και του άντρα. Τα μισοσπασμένα τζάμια, τα ξερά κλαδιά είναι η ζωή της γυναίκας με το όνομα Φλαντρώ, μιας γυναίκας που ήθελε να αγαπήσει και να αγαπηθεί, μιας γυναίκας που δεν έζησε καλή ζωή, μιας γυναίκας που είχε πλούτη αλλά όχι ευγενικά αισθήματα, μόνο ένστικτα μίσους και λαγνείας.
Οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου θα δυναμώσουν το σκοτάδι που πολιορκεί τη χήρα, θα το απλώσουν σε όλο το αρχοντικό μέχρι να λάμψει το κόκκινο του πάθους και του θανάτου.
Ο Σωτήρης Χατζάκης που επιμελείται και τη μουσική της παράστασης, επιλέγει ιδιαίτερα τραγούδια και μελωδίες τα οποία συντελούν στην ενίσχυση της πνιγηρής ατμόσφαιρας που επικρατεί στο αρχοντικό της χήρας.
Μία παράσταση για όλες εκείνες τις γυναίκες που δεν πρόλαβαν να ζήσουν, να χαρούν, να γευτούν τον έρωτα, αλλά βίωσαν μόνο βία, ξυλοδαρμούς και εξευτελισμούς.
***
Τη Φλαντρώ του Παντελή Χορν σκηνοθετεί ο Σωτήρης Χατζάκης για το Θέατρο Αλάμπρα
