Εύα Σιμάτου: Με τις δυνάμεις μας να διεκδικούμε μια καλύτερη ζωή…

175

Του Παναγιώτη Μήλα

«Έχει ταλέντο και το σέβεται. Προσφέρει σ’ αυτό τον ελεύθερο χρόνο της. Ζει. Νιώθει. Εργάζεται.
Η Εύα Σιμάτου είναι έξυπνη, καλλιεργημένη και με δυνατότητες μιας σοφής ενσυναίσθησης. Ωραία γυναίκα, εκλεπτυσμένη, ταξιδεμένη. Χαίρεται με τις φυσικές της ικανότητες και χαιρόμαστε μαζί της.
Κάνει τέχνη ακούγοντας και εκφράζοντας την εσωτερική της φωνή, αναγνωρίζει τα θέλω της και χαράσσει το δικό της δρόμο. Βιώνει ικανοποίηση με την αρμονία της βαθιάς φωνής, τη χρήση των λεπτών χεριών, της πλαστικότητας του σώματός της.
Παρατηρώντας την έβλεπα στο πρόσωπό της να καθρεφτίζεται μια ανείπωτη ηρεμία και γλυκύτητα. Η έμφυτη ευγένειά της και η αξιοπρεπής χάρη της την έκαναν γρήγορα δημοφιλή στο περιβάλλον και σε κάθε περιβάλλον.
Θηλυκή, χαρισματική, στιβαρή, εντυπωσιακή και αποφασιστική σαν αμαζόνα.
Σκεπτόμουν πόσους ρόλους θα μπορούσε να ερμηνεύσει, κωμικούς και δραματικούς. Γιατί το πλάσμα αυτό είναι αναμφισβήτητα ένας ζωηρός νους με κωμική φλέβα, σοβαρή παιδεία και γνώση της ανθρώπινης φύσης. Είναι γεμάτη από ζωή. Κι αυτό το δίνει στη σκηνή. Ζωή! Τίποτα λιγότερο. Κι αυτό είναι τέχνη».

***

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

Τα παραπάνω είχε γράψει η Ειρήνη Αϊβαλιώτου ως πρόλογο σε συνέντευξή της με την Εύα Σιμάτου εδώ στο Catisart το 2017.

Με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Το Λευκό Δωμάτιο» του Αλέξη Σταμάτη, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη στο «Θέατρο Σταθμός» θέλησα να προτείνω στην αγαπημένη ηθοποιό να κάνουμε μια συζήτηση.

[Πριν κάνω την πρόταση διάβασα τη συνέντευξη του 2017 και δεν σας κρύβω ότι ο πρόλογος αυτός μου φάνηκε μάλλον υπερβολικός]…

***

Σκέφτηκα τότε να διαβάσω και άλλη μια συνέντευξή της, εδώ στο Catisart το 2015, στην Ειρήνη Αϊβαλιώτου.

Στον πρόλογο αυτής της συνέντευξης διάβασα μεταξύ των άλλων και τα εξής:

«Το πρόσωπό της έχει μια νοσταλγική φλέβα, το βάδισμά της αυτοπεποίθηση και ο τρόπος που κινείται δείχνει απίστευτη σιγουριά.
Το στυλ της κάνει τα κεφάλια να γυρνάνε στο διάβα της. Αν ήταν ένδυμα θα ήταν κάτι φιλικό και απαλό στην αφή, με λαμπερά και καλαίσθητα σχέδια. Με χρώματα ζωηρά και καθαρά, άλικο σαν αίμα, πράσινο σαν μαγιάτικο φύλλο, ασημί και χρυσό ντελικάτο σαν λεπτοκαμωμένο υδατογράφημα.
Η Εύα, εύθραυστα μεγαλοπρεπής, χαρισματική μέχρι το μεδούλι, είναι φτιαγμένη απ’ το υλικό των ονείρων ενώ παράλληλα διαθέτει έναν μοναδικό ερμηνευτικό τρόπο, ευαίσθητο και οξυδερκή».

*

[Λυπάμαι που το λέω αλλά και αυτός ο πρόλογος πιστεύω ότι είχε πολλά στοιχεία υπερβολής]…

Έτσι προτίμησα αντί για συνέντευξη με την Εύα Σιμάτου να της ζητήσω να μιλήσει μόνη της… Να κάνει ένα μονόλογο. Έναν θεατρικό μονόλογο μέσα στο «Λευκό Δωμάτιο». Έναν μονόλογο που «πατάει» σε λέξεις παρμένες από το «Δωμάτιο».
Με αυτόν τον τρόπο πίστεψα ότι θα μπορούσα να ανακαλύψω περισσότερα στοιχεία για την προσωπικότητά της.
Έτσι και έγινε.

Η Εύα μάς υποδέχτηκε στο «Λευκό Δωμάτιο».

Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν μαζί αυτόν τον μονόλογο.

***

 

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ.

Κατά την περίοδο της καραντίνας έχασα την ελευθερία μου και τις πολλαπλές επιλογές. Έχασα τη δυνατότητα να βρίσκομαι με αγαπημένους μου φίλους, τις εξόδους μου και κυρίως την ψυχική μου ηρεμία. Νομίζω ότι όλοι νιώσαμε μια απειλή.
Όλοι φοβηθήκαμε αλλά και παράλληλα βρήκαμε – και εγώ και οι συμπολίτες μου – έναν τρόπο για να αντιμετωπίσουμε όλο αυτό. Σίγουρα ήταν μια πάρα πολύ δυνατή και πρωτόγνωρη εμπειρία. Μια εμπειρία μεγάλης διάρκειας από την οποία εύχομαι και ελπίζω να βγούμε πολύ σύντομα.
Τώρα, η αίσθηση του εγκλεισμού είναι μια πολύ ασφυκτική αίσθηση και αυτό ισχύει και για την ηρωίδα μου, μιας και αυτή διεκδικεί την ελευθερία της.
Με όσα μέσα και όσες δυνάμεις και ικανότητες διαθέτει, διεκδικεί την ελευθερία της και προσπαθεί να πάρει τη ζωή της στα χέρια της και να κάνει τις δικές τις επιλογές…

ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ.

Στην ίδια περίοδο – καταφύγιο κέρδισα πολύ χρόνο. Είναι κάτι που μου λείπει. Τώρα βλέπω την διαφορά. Βλέπω τον χρόνο που αφιέρωσα στους δικούς μου ανθρώπους. Στον Αλέξη και στον Ερμή. Κέρδισα επίσης κάποιες ωραίες διαδρομές που ανακαλύψαμε στην πόλη. Διαδρομές που δεν τις κάναμε πριν από την καραντίνα. Όπως για παράδειγμα στον Λόφο του Λυκαβηττού που τώρα τον είδαμε με άλλα μάτια.
Ανακαλύψαμε, ακόμα κι άλλα πολύ όμορφα και άγνωστα σημεία – στο Ζάππειο και στο Ψυχικό – που τα έχουμε κρατήσει για να τα επισκεπτόμαστε και τώρα.
Κέρδισα χρόνο για διαβάσματα. Διάβασα πολλά και ωραία μυθιστορήματα αλλά και πράγματα που έχουν να κάνουν με τη δουλειά μου. Μελέτες και δοκίμια.
Είδα πολλές ταινίες. Έκανα λοιπόν πράγματα που δεν μου δίνεται εύκολα η ευκαιρία να κάνω υπό κανονικές συνθήκες δουλειάς και εργασίας…

ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ.

Στο διάστημα αυτό ήταν συντριπτική η αίσθηση του ότι η φύση είναι πολύ πιο δυνατή από εμάς. Ένοιωθα ότι δεν ήταν δεδομένη η ασφάλειά μας. Αυτό ήταν λοιπόν τον κυρίαρχο συναίσθημα. Ένα συναίσθημα που δεν μου άφηνε το περιθώριο να θυμώσω με κάτι ή με κάποιον. Δεν μπορώ να πω ότι θύμωσα. Περισσότερο σάστισα ή μούδιασα. Αυτή ήταν η κυρίαρχη αίσθηση και όχι του θυμού, της έκρηξης ή της σύγκρουσης…

ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ.

Νομίζω ότι, με τις δυνατότητες και τα μέσα που είχα, προσπάθησα να λειτουργήσω όσο καλύτερα μπορούσα βάση των συνθηκών. Στερήθηκα. Δεν ξέρω αν μετάνιωσα ή αν θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι διαφορετικό.
Είχα την τύχη να μπορώ να προχωρήσω και στη δουλειά μου με κάποιο τρόπο, γιατί συνέχισα τα γυρίσματα για τις «Άγριες Μέλισσες» κανονικά.
Είχα και το Εθνικό Θέατρο και αν μη τι άλλο κάναμε, όταν μας κλείσανε τελείως και τα live streaming που κι αυτό ήταν κάτι. Οπότε, δεν μπορώ να πω ότι μετάνιωσα. Ούτε θα ήθελα να είχα χειριστεί κάτι εντελώς διαφορετικά.

ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ.

Δεν πιστεύω στην αυτοδικία. Δεν πιστεύω ότι δίνει λύσεις. Πιστεύω όμως στο να διεκδικεί κανείς τα δικαιώματά του και τα θέλω του όσο μπορεί και όπως μπορεί, αλλά δεν πιστεύω ότι μπορεί κανείς να λειτουργεί εις βάρος άλλων.
Υπάρχουν όρια, τα σέβομαι τα όρια και από κει και πέρα ο καθένας με τις δυνάμεις του να  διεκδικεί μια καλύτερη ζωή.

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ.

Η Μπλανς και η Έντα, αυτές οι δύο ηρωίδες με ενδιαφέρουν πάρα πολύ, αλλά εάν μου δινόταν η δυνατότητα να διανθίσω την επιλογή θα έβαζα σίγουρα στο ίδιο δωμάτιο και τον Άμλετ…
Θα έβαζα όμως κι άλλους άντρες: Εκτός από τον Άμλετ θα ήθελα και τον Τομ από τον «Γυάλινο κόσμο». Επίσης θα έβαζα τον Πρόσπερο αλλά και τον Αλσέστ από τον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου. Είναι ωραίο που υπάρχουν στο έργο μας έμμεσες αναφορές στο ποιος άλλος μένει μέσα σ΄ αυτό το δωμάτιο.
Υπάρχει ακόμα αναφορά στη «Γίδα» του Έντουαρντ Άλμπι. Η γίδα που μένει στο τέλος του … διαδρόμου. Υπάρχει ακόμα η αναφορά από τον μονόλογο του Μπέκετ το «Όχι εγώ».
Ασφαλώς υπάρχουν εξαιρετικοί χαρακτήρες στο παγκόσμιο ρεπερτόριο και θα ήμουνα πάρα πολύ περίεργη να τους δω να συνδιαλέγονται και να αλληλοεπιδρούν. Νομίζω ότι είναι ένα πολύ ωραίο και ιντριγκαδόρικο θέμα.

ΚΟΥΖΙΝΑ.

Φθάσαμε λοιπόν στην κουζίνα για να δούμε τι περιμένω και τι σχεδιάζω για το αύριο. Όμως εδώ υπάρχει αυτή η φοβερή άποψη πως «όταν εμείς κάνουμε σχέδια, ο Θεός γελάει».
Δεν ξεχνάω ότι έχουν ανατραπεί τα πάντα τα τελευταία χρόνια. Προτιμώ λοιπόν να μην συζητάω πράγματα τα οποία αυτή τη στιγμή είναι εν τη γενέσει τους.
Μπορώ να πω μόνο ότι «Δόξα τω Θεώ» είμαστε σε μια πολύ δημιουργική φάση και υπάρχουν πάρα πολλά σχέδια που ελπίζω ότι θα μας επιτρέψουν οι συνθήκες να τα υλοποιήσουμε…

***

-Αγαπητή Εύα, σε ευχαριστούμε για τον μονόλογο – εξομολόγηση που χάρισες στους αναγνώστες του Catisart. Ευχόμαστε να πραγματοποιηθούν όλα σου τα όνειρα.

*Κι εγώ σας ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δώσατε…

***

[Όταν άκουγα – απολάμβανα την Εύα Σιμάτου να μιλάει, σκέφτηκα πόσο λανθασμένος ήταν ο χαρακτηρισμός που έκανα για τους προλόγους των δυο συνεντεύξεών της, το 2015 και το 2017. Οπωσδήποτε θα τους προσυπέγραφα, οπωσδήποτε θα υπερθεμάτιζα. Το βέβαιο είναι ότι ζηλεύω που δεν τους έγραψα εγώ…].

***

ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ «ΚΛΙΚ» ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ «ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ» ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΠΑΡΑΤΑΣΗ

Η Μπλάνς, η Έντα και η Φλώρα μάς περιμένουν στο «Λευκό δωμάτιο»…