«Ένα καράβι, παλιό, σαπιοκάραβο»

«Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο/με κάτι ναύτες τρελούς πειρατές/σηκώνει άγκυρα άγριο χάραμα/υπάρχουν θέσεις, αν θέλεις, κενές. Όταν βραδιάζει, που λες, στο κατάστρωμα/χίλια φωτάκια θ’ ανάβουν μικρά/στη συντροφιά μας θα έρχεται ο άνεμος/να μας σφυρίζει τραγούδια παλιά. Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε/και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ/ να ξενυχτίσουμε και να μεθύσουμε, να τους ξεχάσουμε όλους εδώ. ‘Ενα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο/λύνει τους κάβους κι ανοίγει πανιά/αφήνει πίσω στραβά και παράλογα/σηκώνει άγκυρα για μακριά. Θα ξημερώνουμε πάνω στη θάλασσα/θα βγαίνει ο ήλιος να κάνει βουτιές/ο παπαγάλος θα λέει “τους ξεφύγαμε”/κι εμείς θα ψάχνουμε γι’ άλλες στεριές»…