Cat Is Art

Ελένη Ευθυμίου, καλλιτέχνις με αδιάφθορο βλέμμα

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

Όσο κι αν ο κόσμος της τέχνης υπάρχουν φορές που δείχνει μια αξιοσημείωτη έλλειψη φαντασίας και καταφεύγει σε κοινοτοπίες, εν τούτοις μια ιδιαίτερα εκλεκτική μειονότητα του κοινού επιστρατεύει το ενδιαφέρον της και κατευθύνεται ολοένα και περισσότερο προς παραστάσεις νέων καλλιτεχνών και δημιουργικών ανθρώπων που γίνονται με θηριώδη δύναμη, πολλή συγκρότηση και φροντίδα. Όπως η «Aληθινή ταυτότητα της Τζίνα Ντέιβις», που παίχτηκε πέρσι στο Δώμα του Νέου Κόσμου.

Μια παράσταση – προσωπικό στοίχημα της Ελένης Ευθυμίου και της Βασιλικής Τρουφάκου. Δική τους η σύλληψη, η σκηνοθεσία αλλά και οι ερμηνείες των πολλαπλών και δύσκολων ρόλων. Μίλησα με τη σκηνοθέτιδα και ηθοποιό Ελένη Ευθυμίου. Μια νέα γυναίκα έξυπνη και υποδειγματική, μια ζωτική φίλη. Συνετή, πολύπλευρη, σκεπτόμενη. Νουνεχή, θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω. Άτομο που διαθέτει νου και φρόνηση και αξιοποιεί σωστά την καλλιέργειά του και τις πνευματικές του ικανότητες. Από τις γυναίκες που γνωρίζουν σχεδόν τα πάντα για την τέχνη, μια καλλιτέχνις με αδιάφθορο βλέμμα.

Έχει γνώση και στιβαρότητα, ευαισθησία και ευγένεια. Προχωρεί με βήματα μελετημένα και προσεκτικά. Νομίζω πως η υπέρβαση, η ορμητικότητά της, η αισθητική της, ο ζήλος της, το χιούμορ της, διαβρωτικό κι ευθύβολο, δεν θα πάψουν να με συναρπάζουν και να συναρπάζουν. Γιατί είναι μοναδική, είναι γοητευτική, είναι πολύτιμη. Ως εκ τούτου,  η Ελένη οδεύει, έχω την ελπίδα, προς ολοένα και δημιουργικότερους δρόμους με πυξίδα τη δική της, εντελώς ξεχωριστή, ποιότητα.

 

Διαβάστε τη συνέντευξη.

 

Φωτογραφίες: Δημήτρης Πιτσάκης.

 

 

* Γεννήθηκα στο Έξετερ της Αγγλίας. Η μαμά μου έκανε εκεί το μεταπτυχιακό της κι έτσι είχα την τύχη να περάσω τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής μου σε αυτό το μέρος. Έκτοτε έζησα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Οι παππούδες απ’ τη μεριά του μπαμπά ήταν από τον Άσσο Κορινθίας, απ’ τη μεριά της μαμάς ο παππούς από Κρήτη, η γιαγιά από Μάνη. Καταυλακιώτισσα, που λένε.

Tι έντονες αναμνήσεις έχεις από την παιδική σου ηλικία;

* Σαν παιδί περνούσα πολύ χρόνο με τους παππούδες μου (και με τους μεν και με τους δε). Έντονα θυμάμαι τις συζητήσεις που κάναμε, τις βόλτες που πηγαίναμε και τα τραγούδια που τραγουδούσαμε παρέα. Πολλή αγάπη. Μακρινά καλοκαίρια.

Ποια ήταν η πρώτη επαφή σου με την τέχνη;

* Αν μιλάμε για την πρώτη πρώτη, ήταν στο αυτοκίνητο του μπαμπά, όπου περνούσα πολύ χρόνο μικρή. Έβαζε πάντα ωραία μουσική κι ακούγαμε∙ «μουσικάκι» την έλεγα εγώ. Επίσης, στο απέναντι σπίτι από εκεί που μέναμε στην Αγγλία ήταν ένα ωδείο. Μάλλον, λοιπόν, άκουγα πολλή μουσική και σα μωρό.

Σε ποια ηλικία αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός και γιατί;

 

 

* Σε πολύ μικρή ηλικία, γύρω στα πέντε. Είχα μία φαντασίωση – πεποίθηση πως ο άνθρωπος στην πορεία της ζωής του αλλάζει μορφές και ιδιότητες: πως μεγαλώνοντας γίνεται γιατρός, ύστερα σκύλος, ύστερα αστροναύτης, αργότερα κάποιο χρώμα και πιο μετά μία μελωδία – μία ασυνάρτητη, σουρεαλιστική σκέψη, που πήγαζε από την επιθυμία μου να βιώσω πολλά διαφορετικά πράγματα, να περάσω από όλους τους «ρόλους» που θεωρούσα θελκτικούς, που με κέντριζαν.

Παρέχεται υψηλής ποιότητας θεατρική εκπαίδευση στην Ελλάδα, κατά τη γνώμη σου;

* Όχι, δυστυχώς, εκτός λαμπρών εξαιρέσεων. Συνήθως το θέατρο διδάσκεται αμεθόδευτα και με πολλές γενικεύσεις. Φυσικά αυτή η γενικευμένη γνώση, σε συνδυασμό με το προσωπικό ενδιαφέρον και τη διαρκή ενασχόληση, μπορεί να βοηθήσει κάποιον να αναπτύξει ένα κριτήριο και να προχωρήσει. Επίσης πολύ κακό στη θεατρική εκπαίδευση και στο θέατρο έχει κάνει η δημιουργία ανεξέλεγκτου αριθμού ιδιωτικών, δραματικών σχολών∙ σχολές που βασίζονται στα όνειρα και το «ψώνιο» των νέων, προκειμένου να κερδοσκοπήσουν, χωρίς παράλληλα να παρέχουν τις απαιτούμενες συνθήκες εκπαίδευσης.

Νιώθεις ότι εσείς οι καλλιτέχνες παλεύετε μοναχικά κόντρα στο ρεύμα;

* Το να παράγεις «πολιτισμό» είναι δύσκολο από τη φύση του, έτσι όμως όπως βλέπω να εξελίσσεται η ζωή στη χώρα μας, όπου τα πάντα πλέον υποβαθμίζονται, το να παράγεις «πολιτισμό» κοντεύει να θεωρηθεί πράξη επαναστατική.

Πώς καταλαβαίνει ο θεατής την αξία ενός έργου τέχνης;

 

 

* Νομίζω πως η μνήμη μπορεί να αναδείξει την αξία ενός έργου. Όταν δηλαδή απομακρυνθεί χρονικά ο θεατής από το έργο και αυτό συνεχίζει να αναπλάθεται και να γεννά σκέψεις, εικόνες, μέσω της μνήμης.

Πώς δαμάζεται ένας ρόλος;

* Όταν ερμηνεύεται από τον ηθοποιό με ειλικρίνεια. Όταν υποστηρίζεται.

Το πιο δύσκολο θεατρικό έργο είναι και το πιο όμορφο, κατά κανόνα;

* Ανάλογα με το ποιος γράφει τον κανόνα.

Τα πολιτικά συστήματα, κατά τη γνώμη σου, έχουν κάποια χρησιμότητα σήμερα;

* Τα ήδη υπάρχοντα; Ναι, φυσικά! Χρησιμεύουν στο να επιβεβαιώνουν την ανικανότητα του ανθρώπου να δομήσει ένα σύστημα που θα τον εξυπηρετεί και ταυτόχρονα θα είναι φιλικό προς τον ανθρώπινο παράγοντα. Ας μην πάψουμε να ελπίζουμε όμως, συστήματαεπί συστημάτων, η γη θα συνεχίσει να γυρίζει και κάποτε, ίσως, λάμψει μία αυτο-οργανωμένη, ντανταϊστική, αμεσο-δημοκρατία.

Τι αποτελεί πρόκληση για σένα και τι σε φοβίζει;

 

 

* Κάθε επόμενος στόχος είναι μία πρόκληση καθώς έχω συνεχώς την επιθυμία να κάνω κάτι καινούργιο αλλά και κάτι παραπάνω. Με φοβίζει και με γοητεύει ταυτόχρονα η σχετικότητα του χρόνου.

Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

* Με τα καλύτερα λόγια! Χμμ… Είναι γεμάτη αντιφάσεις, για παράδειγμα είναι πολύ ευαίσθητη αλλά και πολύ κυνική. Μάλλον είναι έμπιστο άτομο. Αγαπάει τους φίλους της και σέβεται τους εχθρούς της. Είναι ερωτευμένη με τη δουλειά της και συνεχώς απασχολημένη με πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Ο νους της ταξιδεύει συχνά κάπου, πού αλήθεια; Εκτιμάει το έξυπνο χιούμορ. Είναι τολμηρή, πεισματάρα και εγωκεντρική. Τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας είναι ειλικρινής.

Γιατί επιλέξατε με τη Βασιλική Τρουφάκου να ανεβάσετε την «Αληθινή ταυτότητα της Τζίνα Ντέιβις»; Τι είδατε σ’ αυτό το έργο;

* Είδαμε μία ευκαιρία να μην ικανοποιήσουμε μόνο την επιθυμία μας να κάνουμε θέατρο, αλλά να ικανοποιήσουμε και την ανάγκη μας να συμβάλλουμε, μέσω αυτού του κειμένου, σε έναν ευρύτερο κοινωνικό προβληματισμό…

Η ενασχόλησή σου με τη μουσική και το τραγούδι τι σου προσφέρει;

 

 

* Μπορώ και εκφράζομαι χωρίς λόγια. Επίσης όταν δουλεύεις στο θέατρο η αντίληψη της μουσικότητας και του ρυθμού είναι πολύ βοηθητική.

Πιστεύεις ότι στην εποχή της κρίσης μπορούμε να δημιουργήσουμε ευκαιρίες;

* Όσοι έχουμε ακόμα λίγο φαΐ να φάμε, μπορούμε.

Η τέχνη μπορεί να αλλάξει κάτι στις μέρες μας;

* Ναι. Μπορεί να τροφοδοτεί την ελπίδα και την πίστη σε ένα καλύτερο αύριο και να ομορφαίνει το τώρα.

Σου αρέσει περισσότερο να ερμηνεύεις ή να σκηνοθετείς;

* Μου αρέσει να εκφράζομαι. Αυτό συμβαίνει αλλιώς με την ερμηνεία, αλλιώς με τη δημιουργία – σκηνοθεσία και αυτή η ποικιλία προς το παρόν με γεμίζει. Αν μου άρεσε κάτι από τα δύο περισσότερο θα αφοσιωνόμουνα μόνο σε αυτό.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

* Μου αρέσει ο Καμύ, η Γέλινεκ, τα σενάρια του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Από νέους συγγραφείς μου αρέσει πάρα πολύ η Λένα Κιτσοπούλου. Γενικά δεν έχω αγαπημένα πράγματα – ψάχνω το ωραίο σε ό, τι συναντώ.

Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον σου;

 

 

* Να ζω, να έχω υγεία και να είναι υγιές και το περιβάλλον μου, η κοινωνία μου.

Υπάρχουν στιγμές που μπορεί να χάσεις το κουράγιο σου;

* Ναι, αλλά κρατάνε λίγο. Είμαι κατά βάση αισιόδοξη.

Η καθημερινότητά μας έχει πολιτισμό;

* Ναι, δεδομένου ότι πολιτισμός είναι τα πάντα: το πώς τρώμε ή το πώς ντυνόμαστε, το πώς αγωνιζόμαστε για τα καθημερινά, το πώς κρίνουμε και το πώς συγχωρούμε τους γύρω μας. Και εννοείται ότι τον συναντάμε σε διάφορες ποιότητες. Σημάδι πολιτισμού είναι η αλληλεγγύη στους απολυμένους συμπολίτες, σημάδι πολιτισμού και οι ξυλοδαρμοί μεταναστών. Υπάρχουν λοιπόν πολλοί πολιτισμοί μέσα στην καθημερινότητα, πιο πολλοί κι από τους πολίτες. Το θέμα είναι ποιους επιλέγουμε και με ποιους συμπορευόμαστε…

Ποια είναι η αγαπημένη ασχολία του ελεύθερου χρόνου σου;

* Να ταξιδεύω με το σώμα ή το μυαλό. Να παίζω ομαδικά παιχνίδια με τους φίλους μου. Να βλέπω ταινίες, τρώγοντας ποπ κορν και πίνοντας γρανίτα φράουλα. Να φλερτάρω. Να τραγουδάω, με παρέα, αγαπημένα τραγούδια. Να μιλάω για το παρελθόν και να σχεδιάζω το μέλλον. Να κάνω ποδήλατο. Να μαγειρεύω.

Ποια είναι τα άμεσα καλλιτεχνικά σου σχέδια;

 

 

* Η «Αληθινή ταυτότητα της Τζίνα Ντέιβις» θα παιχτεί ξανά για λίγες μόνο παραστάσεις στις αρχές της σεζόν. Παράλληλα εργάζομαι πάνω στην παράσταση «Ποίημα Εικόνων», μία διασκευή της ταινίας «Περσόνα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν που θα παρουσιαστεί στο Δώμα του Νέου Κόσμου, επίσης στις αρχές της σεζόν, στην οποία θα πρωταγωνιστούν η Μαριλού Βόμβολου και η Κατερίνα Σισίννι.

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;

* Αγαπώ πολύ τα ζώα. Δεν περνάω αρκετό χρόνο στο σπίτι, οπότε δεν μπορώ να έχω κατοικίδιο, παρότι θα το ήθελα πολύ. Τις τελευταίες μέρες όμως, έχω την τύχη να φιλοξενώ τη μικρή γατούλα ενός φίλου που λείπει διακοπές. Τη φωνάζω Χουφτίτσα γιατί είναι τόσο μικρή που χωράει σε μία χούφτα. Παίζουμε πολύ και κοιμόμαστε παρέα. Είναι η χαρά μου!

 

* Το cat is art ευχαριστεί τον Δημήτρη Πιτσάκη για τη φωτογράφιση.

Εκτύπωση
diaxeiristisΕλένη Ευθυμίου, καλλιτέχνις με αδιάφθορο βλέμμα