21.4 C
Athens
Δευτέρα 23 Μαΐου 2022
 

Έλενα Παπαβασιλείου: Χαίρομαι για την πρόοδο της διαφάνειας στον χώρο μας

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες και δημιουργούς που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται – εξομολογούνται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει η Έλενα Παπαβασιλείου

Σχεδόν έναν χρόνο πριν την πανδημία έχασα ό,τι πολυτιμότερο είχα.
Τους γονείς μου. Με μικρή χρονική διαφορά ανάμεσα…
Γιατί η αγάπη τους ήταν μεγάλη. Όπως και η αγάπη που πήρα.
Όταν πέθαναν, διαλύθηκε ο κόσμος μου. Και λίγο μετά ξεκίνησε να διαλύεται και ο υπόλοιπος κόσμος. Ένιωσα απέραντη θλίψη για τις ζωές που χάθηκαν – νιώθω το ίδιο, ακόμα – και ανακούφιση που οι γονείς μου δεν έζησαν και αυτό.

Η πανδημία, η καραντίνα, τα μέτρα, η κακία, οι αντιδικίες, τα «στρατόπεδα» των εμβολίων με γέμισαν θυμό, αγανάκτηση, κούραση αλλά μου έδωσαν δύναμη να προχωρήσω, να σκεφτώ και να δημιουργήσω. Να μετακινηθώ στην άλλη όχθη που θέλει να προστατευτεί από το νοσηρό περιβάλλον και να προστατέψει από τις τοξίνες. Με λόγια και πράξεις, με κλήσεις ζουμαριστές και μη, έδινα κουράγιο και κάποιες φορές λύσεις στον φόβο και το μπλοκάρισμα φίλων και γνωστών.
Κέρδισα την αγάπη και την εμπιστοσύνη τους και αυτό είναι μεγάλο δώρο. Μόλις ερχόταν χαρά την έδιωχνα, είχα όμως αγάπη να δώσω. Έτσι συναντήθηκαν αυτές οι δύο ιερές έννοιες μέσα μου και έφεραν μια πληρότητα που την εύχομαι σε κάθε ον που κινείται και αισθάνεται. Να αγαπάει και να χαίρεται.
Όσο έχω χαρεί για την πρόοδο της διαφάνειας στον χώρο μας αλλά και σε κάθε χώρο, τόπο και περιβάλλον όπου επικρατεί αγένεια, αδικία, εκμετάλλευση, αυταρχικότητα, εκχυδαϊσμός. Θαυμάζω και ακολουθώ όσους αντιστέκονται στο κακό και παλεύουν για ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα.

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

Θα μπορούσα να γράφω ασταμάτητα για την απώλεια και ό,τι νιώθω εξαιτίας της αλλά κρατώ κάτι σπουδαίο: ανακάλυψα τον δρόμο και τον τρόπο για την προσωπική μου εξέλιξη, έγινα καλύτερος άνθρωπος. Και βρέθηκα με καλύτερους ανθρώπους. Θεωρώ δώρο τη φετινή μου δουλειά. Σκεφτόμουν ότι αν με ρωτούσαν για τη συνεργασία μου με τον Δημήτρη Σκλάβο (σκηνοθέτης της παράστασης μας, Far Away), τους συναδέλφους μου (ηθοποιοί της παράστασης, Μαρίτα Τζατζαδάκη και Σάββας Κοβλακάς) και την ομάδα του Cinema Alive (παραγωγή), θα έδινα κι εγώ την πασίγνωστη απάντηση: περνάμε καλά κι αυτό βγαίνει προς τα έξω!
Κι όμως αυτό βγήκε πρώτα προς τα μέσα. Μοιραστήκαμε, ψάξαμε, γελάσαμε, διαφωνήσαμε, οραματιστήκαμε με έναν τόσο υγιή τρόπο! Πολιτισμένα, οργανωμένα, συγκεντρωμένα, με δίψα για έναν κοινό στόχο και ένα δυνατό αποτέλεσμα. Είμαι ευτυχής και τυχερή που γνωρίζω τόσο ηθικούς και γενναιόδωρους ανθρώπους.

Περιμένω, πιστεύω ότι το κοινό που παρακολουθεί παραστάσεις έχει την ικανότητα να διακρίνει την εμπνευσμένη δουλειά και τη συνολική προσπάθεια.

Ευγνωμονώ τον χρόνο που πέρασε γιατί άφησε κενό για προετοιμασία, προσμονή για επιτυχία και χώρο για το επόμενο θεατρικό εγχείρημα …που δεν θ΄αργήσει. Μέχρι τότε ευχαριστώ και απολαμβάνω διαρκώς το τωρινό. Χωρίς φόβο, με πολύ πάθος.

***

Την Έλενα Παπαβασιλείου μπορούμε να την δούμε στο «Θέατρο 104» στο έργο «Πολύ Μακριά» της Caryl Churchill, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σκλάβου.

«Πολύ Μακριά». Κραυγή αγωνίας σε εποχή αυξανόμενης βίας

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
693ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
- Advertisement -

Τελευταία άρθρα

Cat Is Art