
«Ξανθός είσαι…»
Με το σαγόνι στα διπλωμένα χέρια μου ακουμπισμένο
μέσα από το γυάλινο γραφείο μου
Σε κοιτώ κλεφτά
κοιμάσαι ανάσκελα
ξανθό το χνούδι της κοιλιάς σου
Πρέπει να είναι απαλό
-Αγόρι μου, σου λέω.
Εσύ δε θα μου πεις ευχαριστώ,
όπως δε λες ευχαριστώ στο χνούδι το ξανθό σου
όπως δε λες ευχαριστώ στο φως που σε φωτίζει.
Ειρήνη Αϊβαλιώτου


