Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Την περίμενα για τη συνάντησή μας στο δρομάκι της Φειδίου, πίσω από το θέατρο “Rex”. Θυμάμαι πως ξεπρόβαλε η ποίηση. Πρώτα έλαμψε το χαμόγελό της σαν μαγιάτικο τριαντάφυλλο. Μετά αντίκρισα εκείνο το τρυφερό πρόσωπο που είναι τόσο γεμάτο από ζεστασιά και ευεξία. Ακόμα κι όταν την ακούς από μακριά να έρχεται, με τον ακαταμάχητο Άμλετ, το σκύλο της, η φωνή της σε αγγίζει. Ακόμα κι όταν σωπαίνει και στοχάζεται, είναι εύγλωττη. Αστέρινη και ολόγλυκη, φωτεινή και απλή σαν κρίνος, αναδύεται ανοιχτόκαρδη σε κάθε συζήτηση, σε κάθε επαφή. H απόλυτη ομορφιά, η απόλυτη ευγένεια, η απόλυτη καλλιέργεια! Αυτό θα μπορούσα να πω για την Ευγενία Δημητροπούλου και θα ήταν η απόλυτη αλήθεια. Όταν ήταν παιδί, οι εκπαιδευτικοί γονείς της τής αφηγούνταν σαν παραμύθι τις αρχαίες τραγωδίες. Της έλεγαν για την Ηλέκτρα και τον Ορέστη, για την Αντιγόνη και τον Κρέοντα. Ξεκίνησε να παρακολουθεί παραστάσεις αρχαίου δράματος από δυόμισι ετών. Από τότε ονειρευόταν ρόλους. Από τότε προσπαθούσε να κλέψει εικόνες από τα παρασκήνια, να ξεδιαλύνει το μυστήριο του θεάτρου, που τη μάγευε και τη μεθούσε. Στο σχολείο έπαιζε στο θεατρικό εργαστήρι και μετά μπήκε στη θεατρική ομάδα της Νομικής. Εκεί ήρθαν για casting από τις «Νύφες» του Παντελή Βούλγαρη και τη διάλεξαν. Κατόπιν πέρασε από ακρόαση και ο Δημήτρης Μαυρίκιος της εμπιστεύτηκε στο Εθνικό για τον «Ερρίκο Δ΄» του Λουίτζι Πιραντέλο το ρόλο της Φρίντα. Αφοσιωμένη πολύ στην τέχνη της, λατρεύει κάθε ηρωίδα που καλείται να υποδυθεί, ανατρέχει στους κόσμους της, τους ερευνά. Επιπλέον δεν ξεχωρίζει τους ρόλους της. Σίγουρα εκτόξευσε τη φήμη της η Άννα Πετράκη στην τηλεοπτική σειρά «Νησί». Η ηρωίδα με το έντονο ταμπεραμέντο και την απείθαρχη συμπεριφορά. Η μικρή κόρη του Γιώργη και της Ελένης, η οποία είναι αυθόρμητη και επαναστατική. Ονειρεύεται να φύγει από το χωριό και τη φτώχεια, κάτι που το καταφέρνει όταν παντρεύεται έναν μεγαλοκτηματία. Το ανικανοποίητο πάθος της όμως, την οδηγεί σε μια παράνομη σχέση, με καταστροφικές συνέπειες. Ένας πολυσύνθετος χαρακτήρας, μια ερμηνευτική πρόκληση, στην οποία ανταποκρίθηκε θαυμάσια, κάνοντας πασίγνωστα το όνομά της και το πρόσωπό της στο μεγάλο κοινό της τηλεόρασης. Η Ευγενία Δημητροπούλου είναι μια γυναίκα με αυτοπεποίθηση. Κάτι που εκπέμπει αμέσως μόλις τη δεις. Αστεία και φιλική, με μια αρχοντιά αλλοτινή. Μια ισορροπημένη ηθοποιός, με άποψη για τη δουλειά της, που δεν αφήνει το κύμα του άγχους να την παρασύρει. Γιατί εκείνη αποφασίζει πώς θα πορευτεί. Φέτος την είδαμε στην παράσταση «Πιάφ» (Εθνικό Θέατρο «Κοτοπούλη – Rex») να αποδίδει σε βαθμό τελειότητας το μύθο της Αγίας Τερέζας. Από την αρετή και την αγνότητα στη σκληρότητα και τη δύναμη. Από την αγγελική της αύρα στη γήινή της υπόσταση. Από τον προστατευτισμό και την παρηγορητικότητα στο χιούμορ και την ανθρωπιά. Η Ευγενία, εκτός από την υποκριτική, καταπιάνεται και με τη μετάφραση και τη συγγραφή. Όλα με έναν ακατανίκητο ενθουσιασμό. Έχει ήδη μεταφράσει Λόρκα από τα Ισπανικά. Όταν της προτείνεται ένας ρόλος, αυτό που κυρίως την ενδιαφέρει είναι το πλαίσιο της συνεργασίας. Στη συνέντευξη που μου παραχώρησε διαφαίνεται η μεγάλη της αγάπη για το θέατρο και εκμυστηρεύεται πως χωρίς θέατρο μάλλον θα δυσκολευόταν να ζήσει. Το βέβαιο είναι πως και το κοινό την αγαπά. Αντιλαμβάνεται την προσήλωσή της, το δόσιμό της, το ταλέντο της. Φαίνεται στην υπόκλιση και στο χειροκρότημα…
Διαβάστε τη συνέντευξη.
Φωτογραφίες: cat is art
Θα ήθελα να μου πεις που γεννήθηκες, ποια είναι η καταγωγή σου;
* Γεννήθηκα στη Λαμία, όμως οι γονείς μου έμεναν τότε στον Πύργο Ηλείας οπότε ήμουν ημερών ουσιαστικά όταν ταξίδεψα εκεί και στα έξι μου ξαναγύρισα στη Λαμία μέχρι τα δεκαοκτώ.
Μια όμορφη ανάμνηση από την παιδική σου ηλικία, κάτι που δεν ξεχνιέται;
* Γενικώς έχω όμορφες παιδικές αναμνήσεις. Επειδή το χωριό του μπαμπά μου είναι στην ορεινή Αρκαδία κάθε καλοκαίρι περνούσαμε αρκετό χρόνο εκεί. Τότε πηγαίναμε και παρακολουθούσαμε παραστάσεις στην Επίδαυρο. Από το χωριό μέχρι το αρχαίο θέατρο μας εξηγούσαν σαν απλή ιστορία, σαν ένα παραμύθι, το μύθο που θα βλέπαμε. Ήμασταν πολύ μικρά. Ξεκίνησα να βλέπω Επίδαυρο στα δυόμισί μου χρόνια. Οπότε το μάθαινα σαν παραμυθάκι, ότι για παράδειγμα η Αντιγόνη είναι μια ηρωίδα που έχει μπαμπά τον Κρέοντα και αδελφή την Ισμήνη κι έτσι μου φαινόταν όλο αυτό πολύ μαγικό.
Πώς μπήκε η υποκριτική και το θέατρο στη ζωή σου;
* Ήταν κάτι που μου άρεσε, που με μάγευε πάρα πολύ σαν χώρος. Η παράσταση με έκανε να ονειρεύομαι. Ήθελα αν μπορώ να δω πώς είναι, να κλέψω μια εικόνα πίσω από τα παρασκήνια, να δω πώς είναι οι ηθοποιοί όταν ετοιμάζονται, ή πολλές φορές όταν έπαιρνα να δω μια ταινία στο DVD, ήθελα να δω πώς γυρίστηκε. Η δημιουργία ήταν κάτι που πάντα θαύμαζα. Επειδή ήμουν από επαρχία και δεν είχα στην οικογένεια κάποιον ηθοποιό, ήμουν πολύ διστακτική αν κάνω γι’ αυτό, αν μπορώ να τα καταφέρω. Παρ’ όλα αυτά το ήθελα πολύ. Έπαιζα όσο ήμουν στο σχολείο σε ένα θεατρικό εργαστήρι στη Λαμία κι όταν ήρθα στην Αθήνα για να σπουδάσω στη Νομική βρήκα την ευκαιρία να μπω στη θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου. Έτσι σιγά σιγά με είδαν κάποιοι άνθρωποι που άρχισαν να μου κάνουν επαγγελματικές προτάσεις. Όλα προχώρησαν με αργά αλλά σταθερά βήματα.
Μετά πήγες στη δραματική σχολή;
* Είχα κάνει σεμινάρια στο Θέατρο των Αλλαγών. Μου είχαν δώσει εκεί κάποια υποτροφία. Είχα ήδη αρχίσει να κάνω κάποια πράγματα για να βγάζω ένα μικρό χαρτζιλίκι και στη συνέχεια πήγα στη δραματική σχολή. Παράλληλα με τις εξετάσεις που έδινα για τη Δραματική Σχολή πέρασα σε μια μεγάλη οντισιόν που είχε κάνει ο Δημήτρης Μαυρίκιος, εδώ που βρισκόμαστε τώρα στη σκηνή του «Ρεξ» το 2006, για την παράσταση «Ερρίκος ο Δ’». Τελικά με διάλεξε κι ήταν στην ουσία η πρώτη μου εμπειρία.
Πολύ καλή εμπειρία!
* Ήταν πολύ ωραία, κι είναι εξαιρετικό που βρισκόμαστε ξανά εδώ.
Έχεις κάνει και θέατρο και κινηματογράφο και τηλεόραση. Σε ποιο χώρο νομίζεις ότι πραγματοποίησες μέχρι τώρα την καλύτερη ερμηνεία σου;
* Δεν ξέρω, δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Μπορώ να σας πω όμως για την πρώτη μου εμπειρία δίπλα στον Δημήτρη Μαυρίκιο και σε εξαιρετικούς ηθοποιούς συναδέλφους τους οποίους θαυμάζω πάρα πολύ. Βέβαια δεν θεωρώ ότι έκανα κάποια εξαιρετική ερμηνεία αλλά πήρα πάρα πολλά από αυτούς. Σίγουρα ο κόσμος με έμαθε μέσα από την ερμηνεία μου στο «Νησί». Παρ’ όλα αυτά εγώ αγαπώ κάθε ηρωίδα που καλούμαι να υποδυθώ, μου αρέσει πολύ να ψάχνω τους κόσμους της ηρωίδας μου. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα ρόλο. Το σίγουρο είναι ότι κρατάω ανθρώπους από κάθε συνεργασία. Μου αρέσει δένομαι και να διατηρώ μια ουσιαστική επαφή με ανθρώπους που περνάμε καλά και μοιραζόμαστε εμπειρίες και πάνω και εκτός σκηνής. Δηλαδή, δεν θα ξεχώριζα ένα ρόλο αλλά σχέσεις που μένουν μέσα στο χρόνο.
Τι σου λείπει από εκείνη την εποχή της τηλεόρασης, που κάνατε το «Νησί» με τα γυρίσματα στην Σπιναλόγκα και στην Κρήτη; Ήταν μια μεγάλη παραγωγή σε κείμενο μιας πασίγνωστης συγγραφέως. Ήσασταν σε μια δουλειά συγκεντρωμένοι πολλοί σημαντικοί ηθοποιοί.
* Μου μένει αυτή η ωραία συνεργασία, το γεγονός ότι ήμασταν σε έναν τόπο μακριά από την Αθήνα και από τα σπίτια μας. Ήμασταν πάρα πολύ δεμένοι μεταξύ μας. Μοιραζόμασταν και την καθημερινότητά μας πέρα από τις συνθήκες της δουλειάς. Κι επειδή ήταν ένα όμορφο ταξίδι, αυτό που έχω κρατήσει είναι όλες οι μοναδικές εικόνες μέσα στην καρδιά μου. Βέβαια έτσι γνώρισα και εξαιρετικούς ανθρώπους. Ήταν τόσο καλοί όλοι οι ηθοποιοί και είχες τη δυνατότητα να ζεις μαζί τους, να συζητάς, να μαθαίνεις πράγματα, να μοιράζεσαι τα εύκολα και τα δύσκολα. Νομίζω ότι ήταν ένα αξέχαστο ταξίδι το «Νησί».
Έχεις… μαγειρέψει ποτέ για το συνεργείο;
* Ναι αμέ… Και μάλιστα πρόσφατα έφτιαξα κι ένα γλυκό για όλους που δουλεύαμε σε ένα επεισόδιο για τη «10η εντολή». Μου αρέσει κυρίως να φτιάχνω γλυκά. Πιο πολύ με ικανοποιεί όταν μου… παραγγέλνουν το γλυκό που τους αρέσει.
Μπορείς να ζήσεις χωρίς θέατρο και υποκριτική;
* Αυτή τη στιγμή μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο. Μου αρέσει και είναι συνυφασμένη η ζωή μου με αυτό. Σε μια ακραία συνθήκη, αν με είχαν σε μια χώρα που δεν θα μπορούσα να έχω επαφή με τον πολιτισμό, σίγουρα θα δυσκολευόμουν. Ένας άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει και έτσι. Είμαι σίγουρη όμως ότι η ποιότητα της ζωής του χάνει πολλά και σε εμένα το θέατρο είναι πάρα πολύ σημαντικό καταφύγιο.
Από ό, τι ξέρω είσαι και μεταφράστρια. Έχεις μεταφράσει Λόρκα από τα ισπανικά;
* Έχω κάνει μια θεατρική απόπειρα η οποία πήγε πάρα πολύ καλά, αλλά ομολογώ πως όταν μου ζήτησαν περαιτέρω συνεργασία κάπου λίγο δείλιασα. Ίσως φοβήθηκα επειδή ήταν καλό το πρώτο βήμα, τουλάχιστον έτσι μου το χαρακτήρισαν, κάπως έτσι λίγο μαζεύτηκα πίσω. Η μετάφραση όμως είναι κάτι που μου αρέσει πολύ. Παράλληλα τώρα μπαίνω και στο κομμάτι της συγγραφής χωρίς φυσικά να μπορώ να δηλώσω συγγραφέας μιας και είμαι ακόμη στην αρχή.
Παρακολουθείς κάποιο σεμινάριο;
* Το σεμινάριο έγινε ως εξής: Για να γίνει επιλογή των ατόμων έπρεπε να γράψουμε έναν πρόλογο ή ένα διάλογο. Υπήρχαν τέλος πάντων κάποιες προϋποθέσεις. Εγώ γενικότερα κατά καιρούς έγραφα κάποια κείμενα και γράφω αλλά τα πιο πολλά τα κρατούσα για μένα, εκτός από κάποια άρθρα τα οποία έχουν δημοσιευτεί είτε σε εφημερίδες, είτε σε ηλεκτρονικά περιοδικά και ειδησεογραφικές σελίδες. Ήταν η πρώτη φορά που έγραψα κάτι πιο θεατρικό. Τελικά με πήραν στο σεμινάριο αφού πρώτα έγινε μια μεγάλη επιλογή, από ό, τι μας είπαν.
Πώς λέγεται το σεμινάριο; Ποιος το διοργανώνει;
* Λέγεται «Στούντιο Συγγραφής Θεατρικού Έργου» και το διοργανώνει το Εθνικό Θέατρο.
Ποιοι είναι οι καθηγητές σου στο σεμινάριο;
* Διδάσκει ο λογοτέχνης Ηρακλής Λογοθέτης, ο συγγραφέας Βασίλης Κατσικονούρης, ο συγγραφέας Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης και ο δημοσιογράφος Μηνάς Βιντιάδης. Όλοι είναι εξαιρετικοί και μαθαίνω πολλά, μας βάζουν ασκήσεις και γενικά έχω ενθουσιαστεί. Όλο αυτό ήταν μια πρωτοβουλία της υπεύθυνης Προβολής και Επικοινωνίας της Κρατικής μας Σκηνής, Κατερίνας Αγγελιδάκη. Νομίζω ότι ήταν μια εξαιρετική κίνηση να το οργανώσει όλο αυτό και να το πραγματοποιήσει.
Αν θέλεις και μπορείς δώσε μας μια γεύση από αυτά που έχεις γράψει εσύ;
* Δεν γράφουμε ένα έργο, αυτό που κάνουμε είναι ασκήσεις για την επόμενη φορά ανάλογα με τα ζητούμενα. Μπορεί αυτό να αφορά στην πλοκή ή στους χαρακτήρες. Μπορεί να γίνεται μια δουλειά πάνω σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Τυχαίνει να γράφουμε για τη ζωή κάποιου υπαρκτού προσώπου. Άλλες φορές μας ζητούν μια σκηνή με κάποια συνθήκη. Κάθε άσκηση είναι διαφορετική από μάθημα σε μάθημα.
Εύχομαι να το συνεχίσεις γιατί δείχνεις να το αγαπάς πολύ.
* Ευχαριστώ.
Πώς θα χαρακτήριζες τη νέα γενιά των ηθοποιών, τη δική σου γενιά;
* Βρίσκω πως υπάρχουν εξαιρετικά ταλέντα, εξαιρετικές περιπτώσεις ηθοποιών. Έχω τη χαρά να συνεργάζομαι και με παιδιά της ηλικίας μου. Τα θαυμάζω και χαίρομαι γιατί υπάρχει μια γενικότερη παιδεία, όχι απαραίτητα με πανεπιστημιακή μόρφωση από πίσω, απλώς με γενικότερη παιδεία. Είμαστε παιδιά που θέλουμε να διαβάζουμε. Επιδιώκουμε να ασχοληθούμε με διάφορα πράγματα. Προσπαθούμε να συνδυάσουμε τον χορό χωρίς να αφήνουμε όμως κενά και στον τομέα της φωνής. Διεκδικούμε μια σφαιρική παιδεία γύρω από τα όσα πρέπει να ξέρει ένας σύγχρονος ηθοποιός. Και δεν ξεχνάω κάτι που μου είχε πει στην πρώτη μου δουλειά ο Αιμίλιος Χειλάκης. Δείχνοντας αυτή τη σκηνή μου επισήμανε ότι «εκεί πάνω είσαι ό, τι έχεις διαβάσει ως ηθοποιός». Θεωρώ ότι αυτή είναι μια πολύ σωστή άποψη γιατί πραγματικά πιστεύω ότι πάνω στη σκηνή φέρεις κάτι δικό σου, φέρεις τον δικό σου κόσμο.
Από τότε που ξεκίνησες να κάνεις θέατρο ποιες από τις προσδοκίες σου έχουν επαληθευτεί και ποιες έχουν διαψευσθεί;
* Το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως χαίρομαι πάρα πολύ που συνεργάζομαι με ανθρώπους που θαύμαζα από πριν και χαίρομαι πάρα πολύ όταν τους γνωρίζω σε επαγγελματικό επίπεδο κι αυτή η εικόνα που είχα για αυτούς γίνεται τώρα ακόμα καλύτερη. Αυτό μου δίνει τρομερή δύναμη, ελπίδα και αγάπη γι’ αυτό που κάνω. Τώρα δεν έχω διαψευσθεί γιατί είμαι αρκετά ρομαντική από τη φύση μου και θέλω όταν συμβαίνει κάτι άσχημο να το αφήνω λίγο πίσω. Θέλω να κρατάω τις όμορφες στιγμές και συνεργασίες από τους ανθρώπους.
Θέλω να μου πεις λίγα λόγια για την «Πιάφ» την παράσταση που παίζεις τώρα;
* Σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, παίζω στην «Πιάφ». Στο Εθνικό Θέατρο. Είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζομαι με τον Πέτρο. Στην αρχή της σεζόν, συνεργαστήκαμε στον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας». Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που δουλεύει, ο τρόπος που προσεγγίζει και ο τρόπος που αγαπά πραγματικά τους ηθοποιούς του. Γενικά μου αρέσουν οι σκηνοθέτες που αγαπούν τους ηθοποιούς τους.
Τι έχεις να πεις για τον ρόλο σου, την Αγία Τερέζα;
* Ο ρόλος που υποδύομαι, η Αγία Τερέζα, είναι στη διασκευή που έχει κάνει ο Αντώνης Γαλέος μαζί με τον Πέτρο Ζούλια. Στη συγκεκριμένη παράσταση, είναι η αγία προστάτιδα της Πιάφ, μέσα από τα μάτια της διάσημης τραγουδίστριας. Δηλαδή η Αγία Τερέζα στην ουσία είναι ένα πρόσωπο που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει, το βλέπει και εμφανίζεται μόνο μέσα από τα μάτια της Πιάφ και είναι μόνο ανάλογα με τις ανάγκες της συγκεκριμένης ηρωίδας κάθε φορά που εμφανίζεται. Δεν είναι η τυπική Αγία, όπως θα μπορούσαμε να το έχουμε εμείς στο μυαλό μας, αλλά είναι το alter ego της σε κάποιες περιπτώσεις, είναι αυτή που θα της δώσει δύναμη όταν θα καταρρεύσει. Είναι αυτή που θα της μιλήσει σκληρά, γιατί έτσι είναι το άλλο κομμάτι του εαυτού μας και είναι αυτή που θα την παρηγορήσει επίσης στα πολύ δύσκολα.
Τι έχεις να πεις για την προσαρμογή στα ελληνικά των τραγουδιών της Εντίθ Πιάφ;
* Την προσαρμογή των τραγουδιών στα ελληνικά έχει κάνει ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ο οποίος ανήκει στη νέα γενιά. Είναι μια εξαιρετικά πετυχημένη προσαρμογή που ήταν απαραίτητη στη συγκεκριμένη παράσταση επειδή η Πιαφ ερμήνευε τραγούδια που ήταν κομμάτια της ζωής της. Έτσι δίνουμε τη δυνατότητα στο θεατή, που δεν γνωρίζει Γαλλικά, να μαθαίνει τι ακριβώς εννοεί το τραγούδι που έχει ειπωθεί από την Πιάφ. Επειδή γνωρίζω τα πρωτότυπα τραγούδια, πιστεύω πως ο Γεράσιμος έχει αποδώσει με εξαιρετικό τρόπο όλα τα τραγούδια έτσι ώστε να μη χάνουν την ουσία τους.
Νομίζεις πως τώρα με την κρίση γίναμε διαφορετικοί;
* Αυτή η δουλειά από πάντα είχε ανασφάλεια. Σίγουρα βρίσκουμε δύναμη και ανακαλύπτουμε καινούργια πράγματα για να κάνουμε. Όμως δεν ξέρω αν η κρίση μάς βοήθησε ουσιαστικά σε αυτό. Το σίγουρο είναι ότι ο περισσότερος κόσμος στρέφεται στο θέατρο περιμένοντας να ακούσει μια ιστορία και να πάρει πράγματα μαζί του, να ψυχαγωγηθεί κι όχι να διασκεδάσει. Δηλαδή να φύγει ύστερα από μια παράσταση δύο ωρών και να γυρίσει στο σπίτι του παίρνοντας κάτι για την υπόλοιπη εβδομάδα. Γι’ αυτό θεωρώ ότι είναι σπουδαίο το θέατρο και χρήσιμη η συμβολή του σε περιόδους κρίσης. Όσον αφορά τη δική μας εργασία, πάντα ήταν δύσκολη αλλά και τώρα είναι ακόμα πιο επίπονη νομίζω.
Τι θα ήθελες να παίξεις;
* Κατά καιρούς πολλά μπορεί να σκέφτομαι αλλά δεν θα ήθελα να ξεχωρίσω ρόλους. Με νοιάζουν πολύ τα άτομα με τα οποία συνεργάζομαι. Δεν θα κοιτάξω τον ρόλο που μου προτείνεται απαραίτητα, θα κοιτάξω και το πλαίσιο της συνεργασίας. Για παράδειγμα όταν ο Πέτρος Ζούλιας μου είπε ότι πρόκειται να κάνει αυτή τη διασκευή, δεν ήξερα ακριβώς πώς θα το έχει αυτό το πράγμα στο μυαλό του. Ωστόσο είχα δουλέψει πάρα πολύ καλά μαζί του στον «Αγαπητικό» και είχα εμπιστοσύνη σε αυτό που θέλει να κάνει. Επομένως σε αυτή την περίπτωση μέτρησε το πλαίσιο της συνεργασίας παρά ο συγκεκριμένος ρόλος. Σίγουρα όμως με γοητεύουν και με κάνουν πολύ χαρούμενη οι όμορφοι ρόλοι.
Για το χιούμορ, τι έχεις να μας πεις;
* Για εμένα είναι πάρα πολύ σημαντικό. Καμιά φορά και ειδικά στις πρόβες, κάνω… διάφορα λέγοντας παράλληλα μεταξύ σοβαρού κι αστείου, ότι αντί για βαρείς ρόλους θα έπρεπε να μου δίνουν και κάποιους πιο ανάλαφρους και διασκεδαστικούς. Οπωσδήποτε μου αρέσει πολύ οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι να έχουν χιούμορ.
Επειδή είσαι πολύ γλυκιά, ήθελα να σε ρωτήσω αν θυμώνεις ποτέ…
* Ναι, βέβαια θυμώνω αλλά σπάνια. Δίνω πολλές ευκαιρίες στους άλλους να αναθεωρήσουν τη στάση τους και ειδικά σε θέματα που αφορούν τη δουλειά. Θεωρώ ότι οι εντάσεις και οι καβγάδες δεν βοηθάνε. Εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει αυτό το κλίμα, μου αρέσει να υπάρχει μια όμορφη συνεργασία. Θυμώνω κυρίως όταν κάποιοι έχουν υπερβεί τα όρια.
Και το δείχνεις;
* Ναι, όταν θυμώσω θα το πω.
Φοβάσαι κάτι;
* Φοβάμαι για την υγεία των ανθρώπων που αγαπώ και τη δική μου, δηλαδή θα ήθελα όλοι οι άνθρωποι, αλλά και αυτοί που είναι του περιβάλλοντός μου, να είναι καλά.
Συγχωρείς;
* Ναι, γενικότερα δεν κακιώνω με ανθρώπους. Δεν κρατάω μέσα μου μίση και για να φτάσω να με ενοχλήσει κάτι πρέπει να περάσω πάρα πολλά στάδια. Πιστεύω πως δεν πρέπει να κρατάμε κακίες. Βέβαια μπορεί ένας πυρήνας μου, εσωτερικός, εάν με έχει πληγώσει κάποιος πολύ άδικα, να μην μπορεί να αλλάξει, αλλά σε επίπεδο προσωπικό δεν κρατάω κακία. Θεωρώ ότι η κακία είναι ένα συναίσθημα το οποίο είναι κατώτερο και δεν πρέπει να υπάρχει. Και με ενοχλεί γενικότερα η κακία και η εμπάθεια στους ανθρώπους. Είναι κάτι που δεν το θέλω καθόλου.
Και καλό είναι να αυτο-προστατευόμαστε…
* Ναι, με αυτό θωρακίζεις τον εαυτό σου και μπορείς να πας παρακάτω.
Συγγνώμη ζητάς;
* Βεβαίως, αν νιώσω ότι έχω κάνει κάποιο λάθος.
Τι βιβλία διαβάζεις και ποιους συγγραφείς αγαπάς;
* Αυτή τη στιγμή διαβάζω «Το πεθαμένο λικέρ» του Γιάννη Ξανθούλη. Μου αρέσει να διαβάζω πολλά διαφορετικά πράγματα, από νομικά συγγράμματα και αποφάσεις μέχρι αστυνομικά. Διαβάζω ακόμη και φιλοσοφία. Έχω διάφορα αναγνώσματα στο γραφείο μου, όμως αυτό που μου αρέσει πολύ είναι να διαβάζω δύο, τρία ταυτόχρονα. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο δεν με μπερδεύει. Αντιθέτως με χαλαρώνει και με συγκεντρώνει. Δηλαδή σε περιόδους που έχω πολλή δουλειά κι όταν κάνουμε πρόβες ψάχνω διάφορα περίεργα, τότε δηλαδή που όλη η διαδικασία προκαλεί κόπωση στο μυαλό και στο σώμα εγώ διεκδικώ την αναζωογόνηση μέσα από τις σελίδες διαφορετικών βιβλίων. Μου αρέσει να έχω ερεθίσματα που φαινομενικά είναι άσχετα μεταξύ τους. Αυτό με ξεκουράζει.
Η τελευταία ερώτηση λίγο πολύ αναμενόμενη. Πόσα χρόνια έχεις τον Άμλετ, πόσο χρονών είναι και γενικά ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα;
* Ο Άμλετ έγινε τον Μάιο περίπου 4 ετών και λέω περίπου γιατί ήταν αδέσποτο, παρατημένο στην Κρήτη. Τον βρήκε μια φίλη μου έξω από το σπίτι της, τον πήρε και μετά μου τον έδωσε. Δεν μπορώ να ξέρω πότε ακριβώς γεννήθηκε. Υπολογίζω με βάση αυτά που μου έχουν πει οι κτηνίατροι. Όπως διαπιστώσατε, η σχέση μου είναι πολύ στενή δεδομένου ότι είμαι εδώ συνέχεια μαζί του. Τα ζώα τα αγαπώ πάρα πολύ και πιστεύω ότι οι άνθρωποι που δεν αγαπούν τα ζώα ή που κάνουν κακό στα ζώα -αυτό είναι ακόμα χειρότερο -δεν μπορούν να αγαπήσουν και τους ανθρώπους και δεν μπορούν γενικότερα να αγαπήσουν. Είχα πάντα ζώα, έχω μεγαλώσει δηλαδή με αγάπη για τα ζώα, αλλά πρώτη φορά είναι τόσο στενή η σχέση δεδομένου ότι όταν έχεις ένα μικρό σκυλάκι το οποίο είναι συνεχώς μαζί σου μέσα στο σπίτι, γίνεται πλέον μέλος της οικογένειάς σου. Και ειδικά όταν μένεις μόνος σου ο τετράποδος φίλος σου μετατρέπεται σε φύλακα – άγγελο.
Ευγενία σε ευχαριστώ πολύ. Πάντα να είσαι καλά. Πάντα με επιτυχίες.
* Κι εγώ ευχαριστώ.
* Σύντομο βιογραφικό της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ: Είναι ηθοποιός και μεταφράστρια, γεννημένη στις 9 Απριλίου το 1983 στη Λαμία. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια στον Πύργο Ηλείας. Είναι κόρη φιλολόγων και έχει ένα μεγαλύτερο αδελφό, το Θοδωρή και μία μικρότερη αδελφή, την Αμαλία. Αποφοίτησε από το σχολείο στη Λαμία και μιλά Αγγλικά και Ισπανικά. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα ακορντεόν και παραδοσιακών χορών. Έχει αποφοιτήσει από τη Νομική Σχολή Αθηνών και από την Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια στο Θέατρο των Αλλαγών και έχει μεταφράσει το θεατρικό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Οι Φασουλήδες με το ρόπαλο».
Στο θέατρο έχει παίξει στις παραστάσεις: Κατσαρίδα, Προμηθέας Δεσμώτης, Ερρίκος Δ’, Άμλετ, Οι τρεις βασιλοπούλες που λιώναν τα γοβάκια τους, Το έκτο πάτωμα, Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, Τα κόκκινα φανάρια, Υπάρχει και φιλότιμο, Αγαπητικός της βοσκοπούλας, Πιαφ.
Στην τηλεόραση: 10η εντολή, Ιστορίες από την Απέναντι Όχθη, Κρυφά μονοπάτια (2005-2006), Ίχνη (2007-2008), Singles (2007-2008) – Αγάπη, Το Νησί (2010-2011) – Άννα/Αλέξις
Τηλεταινίες: Ο γάμος της κόρης μου (2008)
Κινηματογράφος: Καντίνα, Πεθαίνω για σένα – Τζο, Μικρό Έγκλημα – Νίκη, Τρεις Στιγμές, Ροζ, El Greco, Nύφες, Κάτι θα γίνει.
