Δημήτρης Λιμπερόπουλος. Ο μαραθωνοδρόμος που μέχρι τα 94 έτρεχε σαν σπρίντερ…

Επιμέλεια: Παναγιώτης Μήλας

 

Για μια ολόκληρη ζωή, από την πρώτη μέρα μέχρι και την τελευταία, ο δημοσιογράφος Δημήτρης Λιμπερόπουλος ήταν ένας ελεύθερος ρεπόρτερ, ακηδεμόνευτος…

Ένας Libero δηλαδή, όπως λένε στην ποδοσφαιρική διάλεκτο. Αυτός που έχει την ικανότητα να «διαβάζει» το παιχνίδι και να δημιουργεί προβλήματα στην αντίπαλη ομάδα.

 

***

 

Γεννήθηκε την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 1925 και από τότε πέρασαν 94 χρόνια. Από αυτά τα 24 είναι super – δίσεκτα, δηλαδή 9.219 ημέρες και τα υπόλοιπα 69 light – κανονικά, δηλαδή 25.185 ημέρες. Σύνολο: 34.404…

Για να είμαι σωστός όμως πρέπει να πω ότι είναι 34.404 νύχτες. Όταν έπεφτε ο ήλιος η ζωή του άρχιζε και στις εφημερίδες, και στο ρεπορτάζ, και στα 11 βιβλία που έγραψε, και στις εκπομπές του στην τηλεόραση, και στις ώρες της ξεκούρασης, αλλά και  στο facebook που μας χάριζε με ιδιαίτερο τρόπο τις αναμνήσεις του, τις γνώσεις και μετέδιδε την εμπειρία του.

 

 

Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 1959. Ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος κερδίζει την πρώτη μάχη…

 

Ήταν μέχρι σήμερα μαχητικός – και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –  όπως τότε τον Σεπτέμβριο του 1959, όπου έδινε τη μάχη με αντίπαλο το Αριστοτέλη Ωνάση. Μια αναμέτρηση στην οποία ο μεγάλος Σμυρνιός έχασε και ο μεγάλος δημοσιογράφος κέρδισε μια αληθινή φιλία και εκτίμηση.

Ο Λιμπερόπουλος δημιουργικός και πάντα με φρέσκες ιδέες, ήταν ακούραστος. Με αντοχή μαραθωνοδρόμου και ταχύτητα σπρίντερ «έτρεχε» με το ίδιο πάθος που είχε όταν πρωτοξεκίνησε.

Με το ίδιο πάθος – στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του – αντιμετώπιζε τους μεγάλους της γης, όπως τον Αριστοτέλη Ωνάση, αλλά και τους μικρούς «σώγαμπρους της Κοντοβάζαινας».

 

Τελειομανείς και οι δυο. Ο ένας με το κατσαβίδι, κι ο άλλος με το μολύβι. Φιλοποίμην Φίνος και Δημήτρης Λιμπερόπουλος.

Με τον ίδιο σεβασμό συνομιλούσε με τον κορυφαίο Μωρίς Σεβαλιέ αλλά και με τη 16χρονη Ελένη Δεληβασίλη, την οποία μαζί με τον Φίνο «βάφτισε» Έλενα Ναθαναήλ.

 

Ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος στον Σκορπιό σε απόσταση αναπνοής από την Τζάκι Κέννεντι η οποία φθάνει στο νησί κρατώντας από το χέρι τον μικρό Τζον Τζον. Πίσω της, δεξιά, η κόρη της Καρολάιν.

 

Χωρίς να κάνει «εκπτώσεις», έβλεπε  κατευθείαν στα μάτια και τη Μαρία Κάλλας, και την Τζάκι Κέννεντι και τη Μελίνα Μερκούρη και την Κορίνα Τσοπέη, και τη Μαίρη Αρώνη και τη Ρίκα Διαλυνά.

Το ίδιο έκανε και με τον Νικόλαο Πλαστήρα αλλά και με τον Νίκο Μπελογιάννη, ο οποίος, σε ένα διάλειμμα της δίκης του – το 1951 – του χάρισε το ιστορικό κόκκινο γαρίφαλο που το έκανε παγκοσμίως γνωστό ο Πικάσο όταν φιλοτέχνησε το πορτρέτο του Έλληνα αγωνιστή.

 

Η Τζένη Καρέζη, ο ρεπόρτερ και ο Γιώργος Οικονομίδης.

 

Με όλες και όλους ο Λιμπερόπουλος κρατούσε αποστάσεις. Δεν ξεπερνούσε τα όρια. Ούτε άφηνε τους άλλους να τα ξεπεράσουν.

Εκεί όμως που ήταν άλλος άνθρωπος ήταν την ώρα της δουλειάς.

Συναντήθηκα με τον Δημήτρη Λιμπερόπουλο και συνεργαστήκαμε στις «Εικόνες» και στο «Έθνος» του Αλέκου Φιλιππόπουλου.

Μια συνεργασία που άξιζε με δέκα ντοκτορά, αφού ο φτασμένος ρεπόρτερ δεν κρατούσε τα μυστικά της δουλειάς και δίδασκε τους νέους συναδέλφους του. Έτσι ακριβώς όπως έκανε μεχρι και τις 4 Ιουλίου 2019 από τη σελίδα του στο facebook από όπου μπορούσε κανείς – με μεγάλη ευκολία – να μάθει μέσα από τα κείμενά του πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Μπορούσε ακόμη κανείς, ακολουθώντας τον τρόπο σκέψης του Λιμπερόπουλου, να αποκρυπτογραφήσει τα μυστικά που κρύβονται μέσα στις γραμμές των κειμένων στις εφημερίδες, αλλά και να εντοπίσει τα δεκάδες ψέματα που κυκλοφορούν ανενδοίαστα φορώντας τη λεοντή της… μοναδικής αλήθειας.

 

Με τη Μελίνα Μερκούρη ήταν… εχθροί. Όμως κατάφερε να τη φέρει στα νερά του.

 

 

***

20 Σεπτεμβρίου 2018, ημέρα Πέμπτη και ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος μπήκε στα 94. Το «κοντέρ» γράφει: 33.969 νύχτες και 1 ημέρα και ο ελεύθερος ρεπόρτερ, στη σελίδα του στο facebook γράφει δυο λέξεις για τις αναμνήσεις του. Τα κείμενα αυτά – με τη δική του υπογραφή και κάποιες ελάχιστες φωτογραφίες από τη σελίδα του – σας τα παρουσιάζω εδώ.
Ας τον χαρούμε λοιπόν…

***

«Στις 20 Σεπτεμβρίου 2018, την Πέμπτη, μπαίνω στα 94 κι αναρωτιέμαι πώς άντεξα, αλλά και πώς με αντέξανε 30.000 μερόνυχτα οι άνθρωποι – έτσι ιδιότροπος, γκρινιάρης και ισχυρογνώμων που είμαι…
Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω με ένα κείμενο, που δεν ξέρω ακόμα αν θα είναι σύντομο ή μακρόσυρτο σαν πενιά ταξιμιού. «Εσύ δεν μπαίνεις λόγω ασυδοσίας σε νότες», μου έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις…

 

 

Ξεκινάω με την προσωπική μου ταυτότητα, υπευθυνότητα των γονιών μου που μού έδωσαν όνομα και η πολιτεία πιστοποίησε εθνικότητα και θρήσκευμα. Και λέω… ναι, λέω… αν είχα γεννηθεί σε άλλο μέρος της Γης…. με άλλους γονείς, διαφορετική γλώσσα, θρησκεία, άλλα ήθη και έθιμα, ανατροφή, περιβάλλον… θα είχα τις ίδιες απόψεις για την καταγωγή μου, την εθνικότητά μου, τη θρησκεία μου τη σημερινή;
Φυσικά όχι, οπότε μην εκπλαγεί κανένας φανατικός και ξερόλας για τη συνέχεια των απόψεών μου.

***

 

Με την Άννα Μαντζουράνη (κάτω), τον Γιώργο Πάντζα, τη Ζωίτσα Κουρούκλη, τον Μιχάλη Νικολινάκο και τη Ζωή Λάσκαρη, στους περίφημους θαλάσσιους περιπάτους που διοργάνωνε για τους αναγνώστες της η “Απογευματινή” και το περιοδικό “Πρώτο”. Ψυχή όλων των εκδηλώσεων της εφημερίδας, ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος.

30. 000 ημέρες και νύχτες πέρασαν και δεν το κατάλαβα…

Άλλες χιλιάδες απορίες τι είναι ζωή… Θα προσπαθήσω με την πείρα του δημοσιογράφου που έζησε από κοντά διασημότητες και απλούς ανθρώπους, πρόσωπα, προσωπικότητες και προσωπεία, επαρμένους και ταπεινούς, καλοπροαίρετους και πονηρούς… Ναι, θα προσπαθήσω να δώσω εξηγήσεις σε ερωτήματα που έχουμε όλοι μας… Και ενώ κάποιοι θα με πουν σκεπτόμενο, άλλοι θα με χαρακτηρίσουν ξερόλα…

Αχ ρε χωριάτα μάνα που έλεγες να μη λέω πράματα που δεν τα νογάνε…. Εξακολουθώ να είμαι αγύριστο κεφάλι… τόσο, που έχω ετοιμάσει και κάποιες ερωτήσεις να κάνω στον Αρχάγγελο Μιχαήλ (οι άθεοι λένε ότι δεν υπάρχει) οπότε οι λεγόμενοι λογικοί ας με πάρουν για ασυλλόγιστο…

***

 

Αναμφίβολα οι πιο αγαπημένες του ήταν και είναι η Ρίκα Διαλυνά και η Κορίνα Τσοπέη.

 

 

Κι όμως πέρασαν από την 20ή Σεπτεμβρίου 1925, που γεννήθηκα, περίπου 30.000 ημέρες – δηλαδή 720.000 ώρες – κι ούτε που το κατάλαβα, αλλά μου το θυμίζουν τα χάπια και οι απαγορεύσεις στο φαγητό, στο ποτό, στο τσιγάρο – όσο για κάτι άλλο… και να στο επιτρέψουν αδυνατείς να το κάνεις, να το απολαύσεις θα έλεγα, που να μου πει ο παπάς κι ο διάκος…

 

***

 

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Σπύρος Σκούρας, το μεγάλο αφεντικό του κινηματογραφικού κολοσσού της Fox.

 

 

 

Ναι είμαι τσαντισμένος, αγανακτισμένος, γιατί ο δημιουργός της ζωής μας στερεί στο τέλος της μικροαπολαύσεις που είναι όλη η γλύκα της… Και το χειρότερο αποχτάμε και συχνοουρία και καθώς σκύβουμε… βλέπουμε από την τρούπα που άλλοτε ηδονιζόμαστε, την τωρινή σιχασιά μας… Έτσι ωμά τα λέω κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο μπροστά σε μία οθονίτσα που δείχνει φαγητά, γλυκίσματα, παιδιά κι εγγόνια, σκυλιά, γατιά, τοπία… και παιδαράδες με μούσκουλα και τατουάζ, κυρίως πάνω σε μοτοσικλέτες… Να και μισόγδυτες και σε παλαιότερες φωτογραφίες τους…

 

Το βρήκα! Θα δείξω κι εγώ παλιές μου φωτογραφίες – δεν είχα μούσκουλα και κοιλιακούς, όσο να ‘ναι όμως δεν είχα τα σημερινά μου χάλια…

 

 

Με την εντυπωσιακή Τζόαν Κόλινς.

 

 

Και ξεκινάω το οδοιπορικό της ζωής μου των 30.000 ημερών – σε μικρά αποσπάσματα, γιατί αν τα εξιστορήσω όλα δεν με παίρνει ο χρόνος…

 

***

 

Ερχόμαστε στη ζωή από γονιμοποίηση σπερματοζωαρίων. Στη νηπιακή μας περίοδο δεν κατέχουμε τι είμαστε, βρισκόμαστε στον πλήρη έλεγχο των γονιών μας. Αυτοί μας βαφτίζουν με ένα όνομα και τα νηπιακά μας χρόνια δεν ξέρουμε αυτά που θα μάθουμε μεγαλώνοντας. Ποια είναι η εθνικότητά μας, η θρησκεία μας και σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμα του τόπου που ήρθαμε, συν την ανατροφή, τη διαπαιδαγώγηση και το περιβάλλον.

 

 

Με βλέπετε – εδώ – στην πρώτη φωτογραφία στα γόνατα της μητέρας μου, υπό τον πλήρη έλεγχό της. Δεν θυμόμαστε απολύτως τίποτα από τη νηπιακή μας περίοδο, το μυαλουδάκι μας νερουλό… Κλαψουρίζουμε για τιποτένια πράματα, για μια κουδουνίστρα, μια μπουκιά, ένα χάδι, δεν ξέρουμε ακόμα τι είναι χρήμα, απόκτηση κάτι του ιδιόκτητου… Ιδιοκτησία – μου το ‘λεγε η μητέρα μου – ότι τη διαπίστωσε όταν μου φέρανε ένα τρίτροχο ποδηλατάκι και δεν ήθελα να το αποχωριστώ με τίποτα…

 

 

 

Στη δεύτερη φωτογραφία – εδώ – έχει αρχίσει και πήζει το μυαλό, κολακεύομαι με το κοστουμάκι μου, καμαρώνω την Κυριακή στην εκκλησία… Νιώθω πλούσιος με μεγάλο σπίτι και λουστρίνια παπούτσια και τον συμμαθητή μου Θανάση φτωχό σε παράγκα και με σολιασμένα… Δεν παραξενεύομαι, έτσι τα βρήκα έτσι τα ζω, αλλά τι σοφίζεται ο φίλος μου… Στην αυλή που παίζουμε μας φέρνουν οι μανάδες μας κάποιο φίλεμα, εκείνου λίγο σταφιδόψωμο ή ένα τσαμπί σταφύλι, εμένα και του πουλιού το γάλα… Λέμε «μαζικό» και το μοιραζόμαστε… Μπράβο ρε Θανάση, πώς να μην προκόψεις με λιμουζίνα, μικρός δεν είχες μπει ούτε σε ταξί…

 

 

Εδώ, σε αυτή την τρίτη φωτογραφία το μυαλό δουλεύει πια ροδάνι…

-«Γιατί μπαμπά μισούμε τους Εβραίους»;

• «Γιατί σταυρώσανε τον Χριστό»…

-«Εκείνοι μας μισούνε»;

• «Ναι, γιατί τον κάναμε Θεό»!

 

 

Και – τέλος – στην τέταρτη φωτογραφία ο πιτσιρικάς Μίμης εξελίσσεται σε κύριο Δημήτρη, καθότι δημοσιογράφος με σπουδαίες γνωριμίες…

Αμ πως – θα σας τα πω καταλεπτώς…

 

Νάντια Χωραφά, Ζωή Λάσκαρη. Πάρις Λεβέντη και Ζωίτσα Κουρούκλη με τον Δημήτρη Λιμπερόπουλο.

 

«Και πώς άντεχες ρε θηρίο τον τόσο πλούτο των αντρών και την τόση ομορφιά των γυναικών», με ρωτάει σε μήνυμά του φίλος…

 

«Ναι, γνώρισα στην καριέρα μου τους πιο ζάπλουτους και τις πιο γοητευτικές γυναίκες… Στην αρχή ζαλιζόμουνα, αισθανόμουνα δέος… μετά συνήθισα και τους ζάλιζα εγώ με το μπλαμπλά μου…

 

Ρεπορτάζ σε απόσταση αναπνοής από τον πρωθυπουργό Νικόλαο Πλαστήρα. Τότε που οι δημοσιογράφοι μπορούσαν να κάνουν ελεύθερα τη δουλειά τους. Τότε που δεν περίμεναν τα δελτία Τύπου, ούτε τα non papers…

 

Πάτησα λοιπόν τα 94 χρόνια

 

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018… και δεν το πιστεύω ότι με αξίωσε η μοίρα να ζήσω πόλεμο του 1940, Κατοχή, Απελευθέρωση, Εμφύλιο σπαραγμό, πρωθυπουργούς Ιωάννη Μεταξά, Νικόλαο Πλαστήρα, τρεις Παπανδρέου, Κωνσταντίνο Καραμανλή και άλλους… ακόμα και χούντα ως τα σημερινά….

 

Η δίκη του Νίκου Μπελογιάννη: Ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος στο βάθος, ακριβώς στο κέντρο της φωτογραφίας, με το λευκό βελάκι.

 

Αύγουστος 1951. Στο δικαστήριο. Ο Νίκος Μπελογιάννης μου χαμογελάει και με ρωτάει αν είμαι δημοσιογράφος του δικαστικού ρεπορτάζ.

-«Αθλητικός συντάκτης», του λέω…

Και ξαφνικά, απλώνει το χέρι του:

-«Πάρε το γαρίφαλο να με θυμάσαι».

Πήρα το γαρίφαλο και στο σπίτι μου το έβαλα ανάμεσα στις σελίδες ενός βιβλίου… Όταν μετά από πολλά χρόνια το βρήκα, είχε ξεραθεί και τα φυλλαράκια του είχαν γίνει θρύψαλα…

 

***

 

Ο Δημήτρης Λιμπερόπουλος με την Ειρήνη Αϊβαλιώτου, σε συνάντηση φίλων στον “Μαγεμένο Αυλό”.

 

Και επειδή θ’ αρχίσουν οι ευχές, να ξέρετε πως είμαι φατσικά, όχι όπως με βλέπετε στο φέισμπουκ σε παλιές φωτογραφίες… αλλά τώρα – από τις τελευταίες μου – εδώ με την καλή φίλη Ειρήνη Αιβαλιώτου, σύζυγο του φίλου και παλιού μου συνεργάτη Παναγιώτη Μήλα. Τη διάλεξα γιατί η έκφρασή μου καθρεφτίζει τα συναισθήματά μου… Έτσι νομίζω… Αλλά και γιατί αυτή η συνάδελφος συμπαραστέκεται και αγωνίζεται για τους νέους θιάσους – και ηθοποιός σημαίνει φως! Και αν με ρωτήσετε τι σημαίνει δημοσιογράφος… Πολύ φοβάμαι ότι δεν έχω στις ημέρες μας απάντηση…

Αυτά, με την αγάπη μου στους νέους και με την ελπίδα που είχα κι εγώ όταν ξεκίνησα την καριέρα μου… ότι θα συντελέσω στη δημιουργία ενός νέου κόσμου… δυστυχώς δεν απέβαλα ούτε τα ελαττώματά μου…

 

***

 

Ο «ελεύθερος ρεπόρτερ»  Δημήτρης Λιμπερόπουλος, καβάλησε το άλογό του και το πρωϊ Σάββατο 17 Αυγούστου 2019 «έφυγε» τρέχοντας στην απέναντι όχθη, στα 94 του…

Από τις αρχές Ιουλίου 2019 ταλαιπωρήθηκε μετά από ένα ατύχημα που είχε μέσα στο σπίτι του, στο Παλαιό Φάληρο. Έκανε επέμβαση στο ισχύο αλλά δεν κατάφερε να περπατήσει. Μετά από πολυήμερη παραμονή σε κλινική αποκατάστασης έχασε στην τελευταία του μάχη…

 

 

***

Εδώ από την εκπομπή του Δημήτρη Λιμπερόπουλου “Ελεύθερος Ρεπόρτερ”, το 1977.

ΟΙ ΣΩΓΑΜΠΡΟΙ ΤΗΣ ΚΟΝΤΟΒΑΖΑΙΝΑΣ

***

Ένα κείμενο στο catisart.gr

ΤΟ ΑΤΙΘΑΣΟ ΑΤΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

 

***

Η καθημερινή επικοινωνία μας…

Η ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ FACEBOOK

 

***

…και τα περισσότερα και τα καλύτερα

ΕΔΩ ΤΟ SITE ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ