Του Παναγιώτη Μήλα
«Στις μέρες μας, τα έχουμε αφήσει όλα στην τύχη. Θέλω αλλαγή, αλλά πρέπει πρώτα να αλλάξω εγώ και κάποιοι που είναι γύρω μου. Προτιμώ αυτό από το να δείχνω με το δάχτυλο και να λέω συνέχεια ποιος έκανε το λάθος. Αυτό δεν είναι παραγωγικό. Ελπίζω να αλλάξουμε λογική και να αλλάξουμε τακτική και στρατηγική. Να είμαστε πιο σώφρονες από εδώ και πέρα. Όταν ελπίζεις μόνο, είναι σαν να αφήνεις τα πάντα στην τύχη. Σαν να παίζεις τζόκερ. Να πάρουμε στα χέρια μας κάποια πράγματα. Δεν θέλω να ρίχνω στους άλλους την ευθύνη. Θέλω να κάνω την αρχή, να ξεκινήσω από εμένα τις όποιες αλλαγές».
Με αυτογνωσία και χωρίς υπεροψία η Χριστίνα Δενδρινού μιλάει στο catisart.gr και καταθέτει τις ενδιαφέρουσες απόψεις της για το θέατρο, για τη φιλία και για την καθημερινότητα. Επιπλέον μάς μιλάει για την Γκρέτα, για τον Βασιλιά Ληρ, για τα… φίδια, αλλά και για τον Φίλιππο που τη… φιλοξενεί.
Έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές τη Χριστίνα στη σκηνή τα τελευταία χρόνια. Θεωρώ πως πέρα από το αδιαμφισβήτητο φυσικό της κάλλος και τη δυναμική της προσωπικότητα, ως ηθοποιός είναι ένα πολύτιμο εργαλείο για κάθε σκηνοθέτη. Είναι μία καλλιτέχνις πολύπλευρη, που κρύβει πολλούς άσους στο μανίκι των ικανοτήτων της. Γι’ αυτό δεν είναι δυνατόν να αποφύγω τον πειρασμό και να μην εκμεταλλευτώ μια συνάντησή μου μαζί της. Διαβάζοντας αυτή τη συνέντευξη, θα διαπιστώσετε κι εσείς πως, πέρα από τη θηλυκότητα, την ομορφιά και τη γοητεία, που παραπέμπει σε σταρ του ιταλικού κινηματογράφου, η Χριστίνα διαθέτει μια γερή παιδεία, απίστευτη καλλιέργεια και ολοκληρωμένη σκέψη.
Τι καλύτερο λοιπόν από ένα παιχνίδι με τις λέξεις; Ένα παιχνίδι με 14 ρήματα που έχουν ως δεύτερο συνθετικό τους το ρήμα «ζω». Πίσω από αυτά τα ρήματα υπάρχουν οι απαντήσεις της ταλαντούχας ηθοποιού σε όλα τα ερωτήματα για τη ζωή και την τέχνη. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, για να μας αποκαλυφθούν τα όμορφα μυστικά της…
Φωτογραφίες: Νικολέττα Γιαννούλη
– Βαδί-ΖΩ.
* Τα πρώτα βήματά μου, τα έκανα κρατώντας το χέρι της μητέρας μου που είναι Λιβανέζα, μάλλον Λιβανεζοκύπρια και του πατέρα μου που έχει ρίζες από Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη. Μεγάλωσα στη Βούλα που σημαίνει ότι έπαιζα μέσα στη φύση, έπαιζα πάρα πολύ έξω, πήγαινα στη θάλασσα, σκαρφαλώναμε σε δέντρα, κάναμε ποδήλατο, παίζαμε με φύλλα μέσα σε κτήματα, ήταν πολύ ωραία. Όλα αυτά μόνη μου, αφού δεν έχω αδέλφια. Τα πρώτα μου βήματα τα έκανα με ένα λυκόσκυλο που ήταν κουτάβι και ήμουν μωρό. Ήμουν κουταβάκι κι εγώ. Το σκυλί με προστάτευε. Με έβγαζε η μητέρα μου βόλτα με το καρότσι και με άφηνε με το σκυλί δεμένο δίπλα. Έμπαινε εκείνη στα μαγαζιά και το σκυλί με φύλαγε. Θυμάμαι ένα φαγητό που έφτιαχνε η μητέρα μου για την «Γκρέτα». Ήταν ρύζι με κοτόπουλο στην κατσαρόλα και καροτάκι. Αυτό το φαγητό το είχα ονομάσει «σουές» και πήγαινα μπουσουλώντας κρυφά και το… δοκίμαζα. Επίσης θυμάμαι τον γάτο μου, τον «Ομάρ» που είχε πολύ καλή σχέση με την «Γκρέτα». Ποτέ δεν έτρωγε ο ένας αν δεν ήταν και η άλλη στην παρέα του. Όταν η «Γκρέτα» είχε κουτάβια, θήλαζε πρώτα τον «Ομάρ». Έτσι είχαν συνηθίσει… Η «Γκρέτα», το λυκόσκυλο, όταν γέρασε, ήρθε και πέθανε στο πλάι μου, ήμασταν πολύ δεμένες. Στη Βούλα θυμάμαι δέντρα, παιχνίδι με κλέφτες και αστυνόμους, κρυφτό, λιγότερες οθόνες, λιγότερα ηλεκτρονικά. Πηγαίναμε στην πλαζ του ΕΟΤ. Βάζαμε στόχο την εξέδρα. Όλη μέρα βουτιές. Ακόμη βουίζουν τα αυτιά μου όταν στο σκέφτομαι. Γυρνούσαμε σπίτι μόλις νύχτωνε και το καλοκαίρι ακόμη πιο αργά.
– Σπουδά-ΖΩ.
* Έχω πάρα πολύ ωραίες αναμνήσεις από δασκάλους. Η κυρία Κική, στο Δημοτικό, ήτανε πολύ τρυφερή και πολύ γλυκιά. Όμως την ίδια εποχή με σημάδεψε με την παρουσία της η μαντάμ Εύα, που μου έκανε γαλλικά στο σπίτι. Επειδή μιλούσα γαλλικά με τη μαμά μου, με την κυρία Εύα δεν κάναμε τόσο γραμματική και άλλα βαρετά πράγματα κατ’ εμένα. Διαβάζαμε βιβλία και εφημερίδες, μιλούσαμε για όλα τα θέματα. Ακόμα έχουμε επικοινωνία, είναι γλυκύτατη. Την ένιωθα πιο πολύ σαν φίλη παρά σαν δασκάλα. Ασφαλώς δεν ξεχνώ στο Δημοτικό και τον κύριο Τόνυ Γεωργίου που μου έκανε πιάνο. Βέβαια σε αυτό που κάνω σήμερα, άθελά του, με έχει φέρει ο πατέρας μου ο οποίος ποτέ δεν ασχολήθηκε με το θέατρο επαγγελματικά. Είχε μόνο συμμετοχή σε κάποια ερασιτεχνική ομάδα. Με πήγαινε στο σινεμά από πολύ μικρή ηλικία. Τότε είδα τη «Φαντασία» του Ντίσνεϊ, νομίζω είναι η πρώτη ταινία που είδα. Το πρώτο θεατρικό που είδα ήταν το «Φατς και Σβου» στο «Πόρτα». Αργότερα είδα τη «Λοκαντιέρα» με την Ξένια Καλογεροπούλου, τον Γιάννη Φέρτη και τον Σπύρο Παπαδόπουλο τότε που ήταν πιτσιρίκος και ήμουνα το μόνο παιδί στο θέατρο και είχα καθίσει μπροστά μπροστά. Μετά πήγαμε στα καμαρίνια και θυμάμαι οι ηθοποιοί λέγανε: «Είναι το κοριτσάκι που καθόταν στην πρώτη σειρά». Το αστείο και το φανταστικό στην υπόθεση είναι ότι έπειτα από πολλά χρόνια γνώρισα τον κύριο Φέρτη και του θύμισα το περιστατικό. Έτσι σιγά σιγά χτίστηκε η αγάπη μου για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Με βοήθησε και ο πατέρας μου, και η μαντάμ Εύα αλλά και η θεία μου η Φρανσουάζ που μου έστελνε κάτι απίθανα βιβλία από τη Γαλλία που είχαν το κείμενο και σε κασέτα. Οπότε άκουγα, διάβαζα και μάθαινα. Μετά άρχισε να μου στέλνει και ένα περιοδικό γαλλικό για εφήβους, το Okapi, με θέματα για τη φύση και τα ζώα. Ενισχύθηκε έτσι η αγάπη μου και για το περιβάλλον.
– Θαυμά-ΖΩ.
* Αυτό που θαύμαζα, το θέατρο, άργησα να το επιλέξω αν και το γυρόφερνα. Στη Γ’ Λυκείου όταν έδωσα Πανελλήνιες η πρώτη επιλογή μου ήταν η Δ’ Δέσμη, του λαού η δέσμη, τα οικονομικά. Περίεργη επιλογή κυρίως επειδή μέσω αυτής μπορούσες να μπεις και στη θεατρική σχολή της Θεσσαλονίκης. Τελικά δεν πέρασα. Έτσι πήγα στο Deree, το Αμερικάνικο Κολέγιο. Εκεί σπούδασα Ιστορία της Τέχνης, επειδή τότε δεν είχε ειδικότητα ηθοποιού. Όμως γράφτηκα στο Drama Club αλλά μόλις έμαθα ότι θα έπαιζα μπροστά σε κόσμο το άφησα. Εκεί, μια καθηγήτριά μου, η Κατερίνα Νικολοπούλου (που έχω ακόμα κάποιες σημειώσεις της) με ενθάρρυνε πολύ. Μου έγραψε μάλιστα και συστατικές επιστολές που τις χρησιμοποίησα όταν πήγα για μεταπτυχιακό στο Λονδίνο (Royal Holloway, University of London – MA in Arts, Performance Studies). Εκεί έπαιξα για πρώτη φορά σε μια παράσταση που λεγόταν «Σπίτι μου». Ήταν για τους μετανάστες. Εκεί γνώρισα την Τάνια Παλαιολόγου η οποία είναι ένα από τα άτομα που θαυμάζω πάρα πολύ. Η συνάδελφός μου, φίλη μου και «θεατρική μου μαμά», μου πρότεινε να πάω στο Παρίσι. Έτσι βρέθηκα στην Ecole Internationale de Theatre Jacques Lecoq. Όταν γύρισα στην Ελλάδα, άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα στο Επί Κολωνώ. Πρώτα Υποκριτική με τον Γιώργο Παλούμπη (BelleVille) και στη συνέχεια Αυτοσχεδιασμό, με την Ελένη Σκότη. Στη συνέχεια Σεμινάριο με θέμα «Το Σώμα Μιλά» πάνω στην κίνηση του σώματος και της φωνής με τη Lorna Marshal και Σεμινάριο Υποκριτικής με θέμα «Οκτώ Στοιχεία για την Προετοιμασία ενός Ρόλου» με τον Δημήτρη Καταλειφό. Εδώ θέλω να πω ότι ο Γιώργος Παλούμπης είναι ένας από τους ανθρώπους που θαυμάζω και εφόσον δεν υπάρχει κάποια δουλειά για να συνεργαστούμε επιδιώκω να τον έχω ως δάσκαλο σε κάποιο σεμινάριο. Παίρνω πολλή θετική ενέργεια από τη διδασκαλία του.
Ασφαλώς θαυμάζω πολλούς ανθρώπους που έχουν καταφέρει πράγματα μόνοι τους. Εκείνους που είναι αυτοδημιούργητοι. Ακόμη εκείνους που τα αφήνουν όλα και δεν φοβούνται να κάνουν οποιαδήποτε δουλειά για να προχωρήσουν και εκείνους που παίρνουν δύσκολες αποφάσεις. Όσους δουλεύουν πολύ για το θέατρο και για το θέατρο και για να τα καταφέρουν κάνουν και άλλες δουλειές συγχρόνως. Θαυμάζω ακόμη και τους προνομιούχους που δεν εφησυχάζουν. Δεν απολαμβάνουν αυτά που έχουν αλλά προσπαθούν να τα μοιραστούν με άλλους. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε οικονομικό μοίρασμα αν και κάποιοι που μπορούν το κάνουν και αυτό διακριτικά. Αυτό ισχύει για πολλούς οι οποίοι αποφεύγουν να διαφημίζουν τις καλές τους πράξεις. Δεν έχουν έπαρση και δεν βγάζουν selfie όταν δίνουν σωσίβια στους πρόσφυγες.
Φυσικά –κλείνοντας– να πω ότι πάνω απ’ όλους θαυμάζω τους γονείς μου. Επειδή με έκαναν άνθρωπο και επειδή με ανέχονται…
– Δακρύ-ΖΩ.
* Στην Αγγλία την πρώτη ημέρα που έφθασα, τον Σεπτέμβριο θυμάμαι, ήταν άδειο το Πανεπιστήμιο και έπρεπε να φιλοξενηθώ. Δεν είχα ακόμα δωμάτιο στη Φοιτητική Εστία. Ήταν η πρώτη φορά που έφευγα από το σπίτι μου. Ήμουν μακριά από τους αγαπημένους και ήταν πολύ δραματική η κατάσταση την πρώτη ημέρα. Τότε για πρώτη φορά έκλαψα. Ευτυχώς από την επόμενη ημέρα το ξεπέρασα. Το ίδιο ακριβώς αισθάνθηκα και στο Παρίσι μέχρι να προσαρμοστώ στο νέο περιβάλλον. Εκεί έμεινα ένα χρόνο. Θα ήθελα να έχω μείνει παραπάνω. Τώρα αν σπούδαζα εκεί σίγουρα θα εκτιμούσα διαφορετικά τα πράγματα. Θα έκανα διαφορετικές κινήσεις. Μακάρι να είχα τότε το μυαλό που έχω σήμερα.
– Λυγί-ΖΩ.
* Υπήρξαν στιγμές που πισωγύρισα. Στιγμές που μετάνιωσα. Στιγμές που έχω περάσει να αυτοτιμωρούμαι, να κατηγορώ τον εαυτό μου για κάποια λάθη μου είτε αισθηματικά, είτε επαγγελματικά. Αλλά πλέον δουλεύω πολύ στο να αποδέχομαι αυτά που έχω κάνει γιατί αν δεν είχα κάνει αυτά που είχα κάνει δεν θα ήμουνα αυτό που είμαι τώρα, κι αυτό που είμαι τώρα μου αρέσει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Έτσι όπως συγχωρούμε τους άλλους για τα λάθη τους, έτσι συγχωρώ και τον εαυτό μου κάποια στιγμή. Οπωσδήποτε έχω βρεθεί να λυγίζω. Έχω περάσει και μαύρες περιόδους. Με παίρνει από κάτω με την κατάσταση που βιώνουμε. Πάντα διερωτώμαι: «Τι κάνω εδώ; Γιατί το κάνω αυτό; Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Και τι θα βγει; Και γιατί ταλαιπωρούμαι; Και γιατί αυτό;». Αλλά, στο πρόγραμμα είναι. Είμαστε άνθρωποι. Οπότε το παλεύω και μπορώ να πω ότι με αυτόν τον τρόπο υποστηρίζω τα λάθη μου ώστε όταν λυγίζω, να μην σπάω. Μπορεί, όπως βλέπω τώρα έξω από το παράθυρό μου, το δέντρο να λυγίζει αλλά επανέρχεται και ξανά ανεβαίνει. Παλεύω και δουλεύω για να εξελίσσομαι. Προσπαθώ να μαθαίνω από τα λάθη μου. Τα διαγράφω ώστε να μην τα ξανακάνω. Τέλος πάντων, παλεύω για να εξελιχθώ.
– Στηρί-ΖΩ.
* Αποδέχομαι ακόμη και τα λάθη μου. Στηρίζω όλα όσα έχω κάνει. Στηρίζω τις επιλογές και τις ιδέες μου. Δεν αφήνω τίποτα στην τύχη. Στη Ρητορική έχουν γίνει τεράστιες συζητήσεις για την τύχη. Ο δάσκαλός μου Γιάννης Ανδριανάτος θεωρεί ότι δεν υπάρχει τύχη. Tελικά κάθισα και το σκέφθηκα αρκετά. Tο συζητήσαμε όλοι μαζί: Όντως δεν υπάρχει τύχη.
Δηλαδή αν δεν κάνεις τίποτα, δεν υπάρχει περίπτωση να σου έρθει τυχαία αυτό που θα θέλεις. Γι’ αυτό όταν έχω ένα στόχο τον στηρίζω και πηγαίνω προς τα εκεί. Παράλληλα προσπαθώ να μάθω μέσα από την εξέλιξη. Είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω τα διάφορα εμπόδια που μπορεί να εμφανιστούν. Τα εμπόδια δεν είναι για να σε κάνουν να ελίσσεσαι, είναι για να σε μάθουν να εξελίσσεσαι. Οπότε πολλές φορές μπορεί τα εμπόδια να σου μάθουν κάτι άλλο. Πρέπει να είμαστε και λίγο ανοιχτοί. Να βάζουμε στόχους αλλά χωρίς ο στόχος να είναι εμμονή. Γίνονται αλλαγές και πρέπει να προσαρμοζόμαστε. Προσαρμογή όχι με αλλαγή πορείας, ούτε με αλλαγή απόψεων. Προσαρμογή στα δεδομένα της στιγμής, γιατί όπως μας λέει ο δάσκαλος: «Η ζωή είναι άλλη σκηνοθεσία από αυτή που έχεις εσύ στο νου σου».
– Χτί-ΖΩ:
* Πάντα ενδιαφέρομαι να χτίζω φιλίες με ανθρώπους όχι μόνο μέσα από το στενό μου επαγγελματικό περιβάλλον. Έχω πάρα πολλούς γνωστούς και πάρα αρκετούς φίλους. Και πολύ στενούς, και παιδικούς φίλους, αλλά και από την εποχή της εφηβείας. Ανάμεσά τους η Ειρήνη Πιτσιλίδου που είναι εκπαιδεύτρια σκύλων. Έχει τελειώσει και marketing, έχει σπουδάσει και Ιατρική. Η Ειρήνη θα μου τα πει όλα μπαμ, μπαμ, τετράγωνα, σαν χαστούκι… Με βοηθάει πολύ αυτό αρκετές φορές, με προσγειώνει. Επειδή με παρασύρει το συναίσθημα, η Ειρήνη με βοηθάει να τα δω λίγο πιο αποστασιοποιημένα. Στην παρέα μου είναι και μια γιατρός: Η παιδική μου φίλη Ρεβέκκα. Επίσης η «κολλητή» και κουμπάρα μου, η Μαριγώ, που γράφει, είναι μητέρα δύο παιδιών. Γνωριστήκαμε στο Αμερικανικό Κολέγιο όταν σπουδάζαμε Ιστορία της Τέχνης. Έχω ακόμη δίπλα μου, από τα 15 μας, τη Μαριάννα που κατασκευάζει κοσμήματα. Επίσης φτιάχνει για το Εθνικό Θέατρο αξεσουάρ, μάσκες και καπέλα. Δυνατό της σημείο είναι ότι αγαπάει πολύ τα ζώα. Από τον χώρο μας, έχω την Ελένη την πιανίστα, τον Νίκο που είναι βαρύτονος. Είναι άνθρωποι που τους εμπιστεύομαι. Από τον κάθε ένα παίρνω κάτι και τους δίνω κάτι άλλο. Είναι ένα πάρε δώσε της καρδιάς και της ψυχής. Είμαι πολύ επικοινωνιακή. Γνωρίζω συνέχεια κόσμο, βγαίνω έξω και πάντα θα μιλήσω σε κάποιον.
Όπως εδώ στη γειτονιά που ο καλύτερός μου φίλος είναι ο Τομ ο Ιρλανδός. Έχασε όλη του την οικογένεια στον ιρλανδικό εμφύλιο. Βάλανε μια βόμβα και ανατινάχθηκε το αμάξι του. Μέσα ήταν η αδελφή του, η γυναίκα του και τα παιδιά του. Έμεινε μόνος, ενώ πιο πριν ο ΙΡΑ είχε σκοτώσει τον αδελφό του. Βέβαια κάποιος θα γυρίσει και θα σου πει, πως «ήταν με τους Νότιους και συνεργαζόταν με τους Άγγλους». Δεν θέλω να ακούσω αυτό το πράγμα. Από τότε λοιπόν, εδώ και 30 χρόνια, ο Τομ μένει στην Πλάκα. Δεν βγαίνει από τα όριά της. Φτιάχνει στους τοίχους έργα τέχνης. Σε έναν πόλεμο υπάρχουν και οι δύο πλευρές. Καλύτερα αυτός ο πόλεμος εξαρχής να μη γινόταν. Ένας πόλεμος είναι κάτι το φριχτό αλλά παράλληλα πολύ δύσκολο να παίρνεις θέση όταν δεν βιώνεις εσύ ο ίδιος το πρόβλημα. Κάποιοι Έλληνες μιλάνε με απόλυτο τρόπο για τους Ισραηλινούς και για τους Παλαιστινίους. Αν δεν το ζεις από μέσα δεν μπορείς να έχεις σωστή γνώμη. Δεν μπορείς να καταδικάζεις κάποιους και να υποστηρίζεις κάποιους άλλους όταν πίνεις τον καφέ σου στο καφενείο. Εμένα ο παππούς μου και η γιαγιά μου ήτανε στο Λίβανο. Από εκεί, ακόμα και τώρα, έχουν περάσει κάθε λογής λαοί. Οι εμφύλιες διαμάχες είναι καθημερινές. Αν ρωτήσεις τους δικούς μου – που έζησαν εκεί – θα σου πουν ότι δεν ξέρουν ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολο να πεις ότι χτίζω μια άποψη χωρίς να έχεις ζήσει τα γεγονότα από κοντά.
– Θυσιά-ΖΩ:
* Πάντα θυσιάζω προσωπικό χρόνο γι’ αυτό είμαι πολύ αυστηρή και επιλεκτική σε κάθε τι μου προτείνουν να αναλάβω. Εννοείται πως ό, τι κάνω το θέλω! Δεν θεωρείται καν θυσία ο χρόνος για αυτά που έχω επιλέξει αφού πιστεύω ότι πρέπει να γίνουν για να εξελιχθώ. Για να γίνει αυτό που μου αρέσει, αυτό που ονειρεύομαι, αυτό που φαντάζομαι.
-Αυτοσχεδιά-ΖΩ:
* Σχεδιάζω και προγραμματίζω μόνο αυτά που μπορώ. Μόνο αυτά που είναι άμεσα. Δεν βάζω μακρινούς στόχους. Σχεδιάζω μόνο τα κοντινά. Αυτά που μπορώ να ελέγξω, αν και δεν είναι σωστή αυτή η λέξη. Δεν το λέω επειδή είμαι πεσιμίστρια. Το λέω επειδή είμαι ρεαλίστρια. Πάντως να θυμίσω πως όταν εμείς κάνουμε σχέδια, οι θεοί γελούν.
– Ελπί-ΖΩ:
* Λοιπόν, πολύ ενδιαφέρουσα λέξη. Τι να κάνω; Θα πρέπει να αναφερθώ ξανά στο δάσκαλό μου της ρητορικής. Τον Γιάννη Ανδριανάτο ο οποίος μας είπε ότι τα δύο μεγαλύτερα εμπόδια στην εξέλιξη ενός ανθρώπου είναι ο φόβος και η ελπίδα. Αν δηλαδή σκεφθούμε ότι οι άνθρωποι που ήταν κρεμασμένοι στους Δίδυμους Πύργους πηδούσαν κάτω, ήλπιζαν ότι θα σωθούν, γι’ αυτό πηδούσαν, δεν πηδούσαν από φόβο, ήλπιζαν ότι κάτι θα γίνει, ένα θαύμα και θα σωθούν. Πολλές φορές το “ελπίζω” μπορεί να μας κρατάει πίσω, δηλαδή ελπίζω ότι αυτός ο άνθρωπος θα αλλάξει, ας πούμε είμαι με κάποιον άνθρωπο με τον οποίο δεν παίρνω αυτό που θέλω, αλλά έχω την ελπίδα ότι κάποια στιγμή κάτι θα αλλάξει και θα μου δώσει αυτό που θέλω. Κι αυτό το πράγμα με κρατάει εκεί πέρα και δεν προχωράω. Όποτε λέω πως ελπίζω σε κάτι, αφήνω τα πράγματα λίγο στην τύχη τους και όλα «λιμνάζουν», δεν κουνιέται φύλο. Θα ήθελα ο καθένας μας να εξελίσσει τον εαυτό του ώστε κάποια στιγμή άμα το κάνουμε αυτό όλοι για τον εαυτό μας και η πολιτεία μας και το κράτος και όλα θα βελτιωθούν. Θα αρχίσουμε να εξελισσόμαστε και να παράγουμε έργο. Θέλω να δω την Ελλάδα να αξιοποιεί τους πόρους της και το ανθρώπινο δυναμικό της σε όλους τους τομείς. Τώρα τα έχουμε αφήσει όλα στην τύχη. Θέλω αλλαγή αλλά πρέπει πρώτα να αλλάξω εγώ και κάποιοι που είναι γύρω μου. Προτιμώ αυτό από το να δείχνω με το δάχτυλο και να λέω συνέχεια ποιος έκανε το λάθος. Αυτό δεν είναι παραγωγικό. Ελπίζω να αλλάξουμε λογική και να αλλάξουμε τακτική και στρατηγική. Να είμαστε πιο σώφρονες από εδώ και πέρα. Όταν ελπίζεις μόνο είναι σαν αφήνεις τα πάντα στην τύχη. Σαν να παίζεις τζόκερ. Θέλω να πάρουμε στα χέρια μας κάποια πράγματα. Δεν θέλω να ρίχνω πάνω στους άλλους την ευθύνη. Θέλω να κάνω την αρχή, να ξεκινήσω από εμένα τις όποιες αλλαγές.
– Υπογραμμί-ΖΩ:
* Εδώ, σε ένα φύλλο χαρτί υπογραμμίζω με δυο λόγια τη μέχρι τώρα πορεία μου στο χώρο σε ένα πολύ σύντομο βιογραφικό:
* Σπούδασα Ιστορία της Τέχνης στο Αμερικάνικο Κολέγιο Deree. Μεταπυχιακό στην Υποκριτική στο Royal Holloway, University of London και στην Ecole Internationale de Theatre Jacques Lecoq στο Παρίσι.
* Παρακολούθησα τα εξής σεμινάρια: Υποκριτική, με τον Γιώργο Παλούμπη, Αυτοσχεδιασμός, με την Ελένη Σκότη 2014, Υποκριτική στην κάμερα στο Παρίσι, με τον Bruno Esposito. Στη συνέχεια Φωνητική με τη Μίρκα Γεμεντζάκη, Επινοημένο Θέατρο (devised theatre) με τους Lilo Baur και Κώστα Φιλίπογλου. Στην Πειραματική Ομάδα Αυτοσχεδιασμού με τον Γιώργο Παλούμπη και Μαθήματα Αυτοσχεδιασμού με τον Γιώργο Παλούμπη και την ομάδα Νάμα. Μάθημα “Πείραμα Κινηματογραφικού Αυτοσχεδιασμού”, με τον Δημήτρη Λάλο. Σεμινάριο “Το Σώμα Μιλά” πάνω στην κίνηση του σώματος και της φωνής με τη Lorna Marshal. Σεμινάριο Υποκριτικής “Οκτώ Στοιχεία για την Προετοιμασία ενός Ρόλου” με τον Δημήτρη Καταλειφό. Commedia dell’ Arte “Παράδοση και Καινοτομία” με τον Mario Gallo, στις Σπέτσες και “Απελευθέρωση της Φυσικής Φωνής” με τη Βούλα Ξύκη. Τέλος Σεμινάριο SRT (skinner release technique) στο Λονδίνο και Physical theatre με τον Nigel Charnock.
* Μιλάω άπταιστα Γαλλικά, Αγγλικά και πολύ καλά Ισπανικά. Επίσης και… Ελληνικά.
* Μουσική: Πιάνο σε επίπεδο μέσης. Φωνητική και Ορθοφωνία Μέθοδος “Νάγια Γεωργίου” και Σεμινάρια Φωνητικής και Αναπνοής με τη Μίρκα Γεμεντζάκη
* Χορός: Σύγχρονος με την Ανθή Θεοφιλίδη (στον Κινητήρα) και Μαθήματα Σύγχρονου Χορού και Κίνησης στον Κρατήρα με τους Sinequanon.
* Θέατρο: «H Πέτρα του Βορρά», σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου και Κατερίνας Παπαδάκη. «Πρακτόρισσες» του Γιάννη Καλαβριανού σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου. «Παίζοντας με τους Μύθους» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Πλειώνη. «Αίσωπος και Αδελφοί Γκριμ, ίσον παιχνίδι», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Πλειώνη. «Η Μαφία δεν κοιμάται ποτέ», σε σκηνοθεσία Γιάννη Σαρακατσάνη. «Theater Case», με τους Βλάκλιστ, σε σκηνοθεσία Μαργαρίτας Αμαραντίδη. «Ιraq – 9 Τόποι Επιθυμίας», σε σκηνοθεσία Μαρίας Τσαρούχα. «Astraxidi», devised physical theater, σε σκηνοθεσία της Ομάδας ΧΑ!. «Το Σπιρτόκουτο», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κομνηνού. «Η Φαλακρή Τραγουδίστρια» του Ευγένιου Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κομνηνού, στην παράσταση αυτή ήμουν και βοηθός σκηνοθέτη. «Τα Καινούργια Ρούχα του Βασιλιά», σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. «Σπίτι Μου», devised theatre, σε σκηνοθεσία Τάνιας Παλαιολόγου και Λεονάρδου Μπατή. Η αρχή έγινε με το «Horror Vacui», devised theatre, βασισμένο στη “Μητέρα του Σκύλου” του Παύλου Μάτεση, συμμετοχή, διασκευή και σκηνοθεσία Royal Holloway.
* Κινηματογράφος. Μεγάλου μήκους ταινίες: Τετάρτη 04:45, με τον Στέλιο Μάινα, σε σκηνοθεσία του Αλέξη Αλεξίου. «Nikostratos», σε σκηνοθεσία Olivier Horlait και «Debat de Battre mon Coeur», σε σκηνοθεσία Jacques Audiare (Παρίσι).
* Κινηματογράφος. Μικρού μήκους ταινίες: «Μια Νύχτα», σε σκηνοθεσία Γιώτας Καρατζέτζου. «Towards an Exit», σε σκηνοθεσία Θοδωρή Προδρομίδη. «Κλεμμένος Χρόνος», σε σκηνοθεσία Ευγενίας Καρύδη. «Blow Rider» και «8 am», σε σκηνοθεσία Sean Sutton Sean για το Athens 48 hour film festival. «Καρτέλα Ασθενούς», σε σκηνοθεσία Γιώργου Κακαβούλια.
* Τηλεόραση: «Δέκατη Εντολή», σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα. «Επτά Θανάσιμες Πεθερές», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Πετρινιώτη. «Η Εξαφάνιση», σε σκηνοθεσία Σπύρου Ρασιδάκη. «Σε Είδα: Ο Άντρας της Ζωής μου», σε σκηνοθεσία Στρατούλας Θεοδωράτου. «Αληθινοί Έρωτες: Αόρατοι Άνθρωποι», σε σκηνοθεσία Βασίλη Ντούρου. «Ιστορίες Μυστηρίου», σε σκηνοθεσία Γιώργου Κορδέλλα. Άλλες συμμετοχές είχα σε διαφημίσεις και σε σπικάζ.
– Συ-ΖΩ:
* Για την ακρίβεια, συγκατοικώ. Έχω μεγαλώσει με ζώα. Είχα πάντα ζώα και οι γονείς μου ακόμα έχουν δύο σκυλιά. Καταρχάς να πω ότι έχουμε, είχαμε έναν σκύλο που έζησε 19 χρόνια, τον Ράλφ, μαθουσάλα, υπέροχο. Στη Βούλα, στα Πηγαδάκια, που κάποτε ήταν κτήματα ενώ τώρα είναι πυκνοκατοικημένα. Όταν «έφυγε» ο Ραλφ κλαίγαμε για ένα χρόνο. Η μητέρα μου έλεγε ότι δεν θα πάρει άλλο ζώο αλλά -ευτυχώς- δεν κράτησε τον λόγο της. Στο σπίτι μας συνυπάρχουν και γατάκια και σκυλάκια. Ακολουθούν τους κανόνες της οικογένειας. Μπορεί να μην αγαπηθούν, αλλά μπορεί και να κοιμούνται αγκαλιά. Αν δεν το καταφέρουν, θα πρέπει να σέβονται την παρουσία ο ένας του άλλου. Κι εγώ από τότε που μένω εδώ στην Πλάκα δεν ήθελα να δεσμευτώ με ένα ζώο στο σπίτι. Να όμως που απέκτησα τον Φίλιππο ύστερα από προμελετημένο σχέδιο της αγαπημένης μου Ειρήνης. Της είμαι ευγνώμων για την παρέα αυτή. Με περιμένει στην πόρτα κάθε φορά, είναι πανέξυπνος. Η Ειρήνη βρήκε τον Φίλιππο και μου ζήτησε να τον φιλοξενήσω για κάποιες ημέρες, ήταν άρρωστος και δεν έτρωγε, δεν ξέραμε αν θα ζήσει, ήτανε 458 γραμμάρια. Όμως η Ειρήνη τον συνέφερε μέσα σε λίγες ημέρες και μετά μου τον έφερε να τον δω. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος και είμαι ευτυχισμένη από τη στιγμή που πήρα αυτό το πλάσμα στο σπίτι. Βέβαια τα ζώα είναι μεγάλο σχολείο αν τα παρατηρήσεις σε όλα όσα κάνουν. Στην κίνηση και στην έκφρασή τους. Μάλιστα άμα παρατηρήσεις ανθρώπους θα δεις ζώα επάνω τους, το έχουν χωρίς να το ξέρουν. Μια φορά είχα διαφωνήσει με έναν ηθοποιό που μου έλεγε ότι «δεν χρειάζεται να ξέρεις να παίζεις το φίδι, για να παίξεις το βασιλιά Ληρ». Του απάντησα πως πρέπει όλα να ξέρεις να τα κάνεις. Κυρίως πρέπει να είσαι πρόθυμος να το μάθεις και οπωσδήποτε να έχεις ανοιχτές τις κεραίες σου σε κάθε γνώση και σε κάθε πρόκληση. Ανοίγεις λοιπόν τις κεραίες σου και δίνεις μια ερμηνεία αξιοθαύμαστη. Σκέψου λοιπόν να έχεις ενσωματώσει τη συμπεριφορά ενός φιδιού και να δώσεις στη σκηνή ένα υπερ-παγερό βλέμμα ως βασιλιάς Ληρ, ο οποίος μόνο με το βλέμμα του να σε διαπερνάει και χωρίς καμία κίνηση να σε τρομάζει. Είναι σχολείο λοιπόν η παρατήρηση των ζώων. Εδώ νομίζω ότι επειδή ο Φίλιππος ξέρει πως με φιλοξενεί σε αυτό το σπίτι, μου κάνει την τιμή και είναι πολύ καλός οικοδεσπότης. Δεν θα είχα σπίτι αν δεν ήταν αυτός, του χρωστάω χάρη οπότε με αφήνει και μένω εδώ. Και νομίζω πως αυτό αντανακλάται, έχω πάρει κι εγώ πολύ από τη συμπεριφορά του κι αυτός από τη δική μου. Είμαστε συγκάτοικοι. Έχω μάθει την υπομονή και έχω μάθει επίσης να φροντίζω και κάποιον άλλον όταν χρειαστεί.
-Παί-ΖΩ:
* Στην προηγούμενη θεατρική σεζόν έπαιξα στο θέατρο «Αλίκη» στην «Πέτρα του Βορρά» που το είχε γράψει ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και το είχε σκηνοθετήσει ο ίδιος με την Κατερίνα Παπαδάκη. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία. Είδα να πιάνει τόπο η δουλειά μου. Πέρυσι ήμουν και στις «Πρακτόρισσες» μια κωμωδία του Γιάννη Καλαβριανού. Ένα πολύ διασκεδαστικό έργο, μια ωραία κωμωδία.
-Ξεκαθαρί-ΖΩ:
* Φέτος ξεκαθαρίζω παλιούς λογαριασμούς με τη Μαρία Μπρανίδου και τη Ζωρζίνα Τζουμάκα στο θέατρο «μπιπ». Οι παραστάσεις αρχίζουν την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2016. Πρόκειται για το έργου του Ανδρέα Στάικου «Κλυταιμνήστρα;».
Η Κλυταιμνήστρα και η Ηλέκτρα επιστρέφουν για να ξεκαθαρίσουν παλιούς λογαριασμούς. Ένας νεκρός πατέρας, ένας ωραίος εραστής, ένας αρχαίος φόνος, μια μεγαλειώδης εκδίκηση, μια ασίγαστη ζήλια.
Δύο πλανόδιες θεατρίνες, απομεινάρια ενός θιάσου που χάθηκε μέσα στο χρόνο, αστείες, σπαρακτικές και αμετανόητες, αυτοσχεδιάζουν ασταμάτητα πάνω στο ίδιο θέμα αναζητώντας τις τραγικές ηρωίδες.
Ταυτότητα παράστασης «Κλυταιμνήστρα;»
Ανδρέα Στάικου
«Κλυταιμνήστρα;»
Σκηνοθεσία: Ζωρζίνα Τζουμάκα
Σκηνικά / Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Επιμέλεια Κίνησης: Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης
Φωτογραφίες: Νικολέττα Γιαννούλη
Trailer: Γιάννης Μπουγιούκας, Θοδωρής Αρμάος
Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Τάσος Μπιμπισίδης
Παίζουν:
Χριστίνα Δενδρινού
Μαρία Μπρανίδου
Θέατρο «μπιπ»
Αγίου Μελετίου 25 και Κυκλάδων
Τηλέφωνο: 213 – 03.44.074
Γενική είσοδος: 12 ευρώ | Φοιτητικό/Μαθητικό: 8 ευρώ | Ανέργων: 5 ευρώ, Ατέλειες δεκτές.
Από 18 Νοεμβρίου μέχρι 11 Φεβρουαρίου
Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 9 μ.μ.
***
Την ώρα που το περίφημο «Ζαζάνι», ο σούπερ Φίλιππος, τρέχει, νιαουρίζει και διεκδικεί χάδια, η συνέντευξη τελειώνει…
– Χριστίνα, σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Καλή συνέχεια και καλή επιτυχία σε ό, τι κάνεις.
* Κι εγώ ευχαριστώ πολύ.
Όλες οι φωτογραφίες (και η τελευταία για την «Κλυταιμνήστρα;») ανήκουν στη Νικολέττα Γιαννούλη.
* Το catisart.gr την ευχαριστεί για την ευγενή παραχώρηση.
