Του Περικλή Μοσχολιδάκη
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης, ήρθε σ’ αυτή τη ζωή, την έζησε και τη χάρηκε, αγάπησε και αγαπήθηκε, όργωσε την ακριβή μας Τέχνη του Θεάτρου με το ταλέντο του, με τη σπιρτάδα και το χιούμορ του και αγάπησε τη φύση και τα ζώα με τρυφερότητα.
Σκέψη ανήσυχη, ενεργός πολίτης και άνθρωπος του Πολιτισμού, αγάπησε την Ποίηση και φεύγει ως Ποιητής.
Μέχρι το τέλος είχε δίπλα του τις δυο αγαπημένες του, τη φίλη μας και αγαπημένη συνάδελφό μας Ασπασία Κράλλη και τη μοναχοκόρη τους Κατερίνα και έσβησε στη ζεστή, στη γλυκιά τους αγκαλιά, στην αγκαλιά της αγάπης, τη μόνη που νικάει τον θάνατο.
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης, διένυσε σαν φωτεινό μετέωρο τον ουρανό της ζωής και φεύγει τώρα για άλλους ουρανούς.
Ήταν ένα ακριβό κόσμημα για το Θέατρο και τον Πολιτισμό μας κι έτσι θα τον θυμόμαστε και θα τον αγαπάμε πάντα…
***
Με το παραπάνω κείμενο ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Περικλής Μοσχολιδάκης, αποχαιρέτησε τον Χρήστο Βαλαβανίδη, την Τετάρτη 11 Μαρτίου 2026, στο Αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας. Το κείμενο – λόγω απουσίας του συγγραφέα – διάβασε ο σκηνοθέτης Κοραής Δαμάτης.
