«Εδώ και λίγο καιρό κυκλοφορεί στους δρόμους μια αφίσα η οποία, χαρακτηρίζοντας συλλήβδην τους Ισραηλινούς στρατιώτες ως εγκληματίες πολέμου, κατακτητές, βιαστές και δολοφόνους (ενώ προφανώς οι λεβέντες τής Χαμάς είναι σκέτα μπουμπούκια), διευρύνει τον κύκλο των ενόχων περιλαμβάνοντας και τούς Ισραηλινούς τουρίστες, στους οποίους απευθύνεται και στα εβραϊκά, διαμηνύοντάς τους καθαρά και ξάστερα πως είναι ανεπιθύμητοι.
Στη Θεσσαλονίκη τις προάλλες ακυρώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες ακτιβιστικού τραμπουκισμού η παρουσίαση βιβλίου μόνον εκ τού λόγου ότι ο συγγραφέας είναι Ισραηλινός πολίτης, άνευ περαιτέρω διερευνήσεως για το ποιόν του.
Είμαστε, δηλαδή, μία ωραία ατμόσφαιρα. Ατμόσφαιρα που θυμίζει Γερμανία τού ’30, επί διακυβερνήσεως Χίτλερ, όταν η ιδιότητα και μόνον τού Εβραίου οδηγούσε στον κοινωνικό αποκλεισμό ως πρώτο βήμα των όσων επακολούθησαν.
Μπορεί ο καθένας να έχει τις απόψεις του για το Παλαιστινιακό. Ξέρω πολύ καλά ότι η πλειονότητα, τουλάχιστον σίγουρα των Ελλήνων, διαχρονικά και όχι μόνον τώρα, ρίχνει το άδικο στο Ισραήλ και δίνει το δίκιο στους Παλαιστίνιους.
Συνήθως ΟΛΟ το άδικο στο Ισραήλ και ΟΛΟ το δίκιο στους Παλαιστίνιους, μανιχαϊστικά, αδιάλλακτα, χωρίς ενδιάμεσες αποχρώσεις και κυρίως φανατικά (δεν νομίζω π.χ. ότι θα καλοπέρναγε κανείς αν ανέμιζε δημοσίως την ισραηλινή σημαία εκτός τής Γιουροβίζιον), λειτουργεί δε με παβλοφικά αντανακλαστικά απέναντι στους δύο λαούς, αυτόματα και χωρίς πολλή πολλή σκέψη.
Προβάλλεται, εξάλλου, το επιχείρημα ότι η κριτική στην κυβέρνηση του Ισραήλ και τις πολιτικές της δεν ταυτίζεται με τον αντισημιτισμό.
Ακόμα όμως κι αν συμφωνήσει κανείς μ’ αυτό το επιχείρημα, ακόμα κι αν θεωρεί ότι η πλάστιγγα γέρνει συντριπτικά υπέρ των Παλαιστινίων, υπάρχει, νομίζω, ένα όριο, μια λεπτή κόκκινη γραμμή που αν την υπερβούμε βρισκόμαστε στην επικράτεια της άκριτης απόδοσης συλλογικής ευθύνης.
Και μεταξύ τού παλιού Juden raus! (επειδή γεννήθηκες Εβραίος) και τού τωρινού Israelis raus! (επειδή γεννήθηκες Ισραηλινός), η κόκκινη γραμμή έχει πλέον επικίνδυνα θολώσει.
Καλό θα ήταν, λοιπόν, οι δημιουργοί της εν λόγω αφίσας, αντί να ψάχνουν στα λεξικά πώς γράφεται στα εβραϊκά το ανατριχιαστικό «δεν σας θέλουμε εδώ», να έβλεπαν κανένα ιστορικό ντοκιμαντέρ ή ν’ άνοιγαν κανένα βιβλίο μπας κι άρχιζε να παίρνει στροφές το (όποιο) μυαλό τους.
Υ.Γ. Ερώτηση: Μιας και τούς αρέσει τόσο πολύ να εγκύπτουν στις ξένες γλώσσες, γιατί δεν έφτιαχναν παράλληλα μιαν αφίσα ανάλογου περιεχομένου που να απευθύνεται και στα ρωσικά στους Ρώσους τουρίστες; Άραγε αυτωνών οι στρατιώτες δεν έχουν καμία σχέση με war criminals, occupiers, rapists και murderers; Εντάξει, συγγνώμη, παραγίνομαι αφελής. Ρητορική ήταν η ερώτηση.
***
Το παραπάνω θέμα είναι από την προσωπική σελίδα στο Facebook του ηθοποιού Νίκου Αλεξίου.
