Μια γαλήνια, αλληγορική ωδή της Alice Meynell στην πνευματική καθαρότητα, την αυτοσυγκράτηση και τη σεμνότητα, όπου η «βοσκοπούλα» ουσιαστικά φυλάει και προστατεύει τις ίδιες τις σκέψεις της από τους πειρασμούς του κόσμου.
Η Βοσκοπούλα (The Shepherdess)
Έχει κυρίες ο καιρός, μαρμάρινες, τρανές, μα η δική μου η κυρά μια βοσκοπούλα είναι, που περπατάει σιωπηλή σε πράσινες πλαγιές, κι ο νους της είναι καθαρός, σαν του φεγγαριού τη μήνη. Φυλάει τα λευκά αρνιά, τα πάει στη βοσκή, μα πιο πολύ τις σκέψεις της προσέχει εκεί εκεί. Κρατά τις σκέψεις της αγνές, δεν τις αφήνει ελεύθερες να τρέξουν, σε μονοπάτια σκοτεινά, σε δρόμους που ξεγελάν, τις οδηγεί σε ρεματιές που οι πηγές αναβλύζουν, κι εκείνες την ακολουθούν και γύρω της γυρνάν. Κι αν κάποιος κίνδυνος φανεί ή φόβος ξαφνικός, τις παίρνει στην αγκάλη της, σαν φύλακας πιστός. Κι όταν η νύχτα πέφτει πια και κλείνει τα μαντριά, κι ησυχάζει ο κόσμος όλος μες στο βαθύ σκοτάδι, εκείνη στέκει ήρεμη, με καθαρή καρδιά, και νιώθει της συνείδησης το πιο γλυκό χάδι. Τέτοια κυρά δεν έχει ο κόσμος, τόσο ευγενική, που βοσκοπούλα τη φωνάζουν, μα είναι μια ψυχή. Μετάφραση σε συνεργασία με την τεχνητή νοημοσύνη της Google
