Του Παναγιώτη Μήλα
Το 1951 όταν σε έλεγαν αλάνι καμάρωνες επειδή όλα τα αλάνια – όπως έλεγε η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου – ήταν «διαλεχτά παιδιά μέσα στην πιάτσα».
Επίσης σε αυτό το χασαποσέρβικο ο Βασίλης Τσιτσάνης με τη βοήθεια της Μαρίκας Νίνου έλεγε πως αυτή τη ράτσα «δεν την τρομάζουν οι φουρτούνες».
Είμαστε το 2026. Από τότε έχουν περάσει 75 χρόνια και τα σημερινά αλάνια τα «τρομάζουν οι φουρτούνες» και τρέμουν όταν τα ρωτούν πόσο κάνει 1+1…
Μάλιστα σε ένα τέτοιο αλάνι δόθηκε βήμα από μια μεγάλη εφημερίδα για να καταθέσει την άποψή του για το γεγονός των ημερών:
Τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και την αλλαγή ηγεσίας στο Ιράν.
Αυτό το επαναστατημένο αλάνι ενώ απολαμβάνει στη χώρα μας τα καλά (;) της καπιταλιστικής Δύσης εν τούτοις διαμαρτύρεται «από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός».
Τον ρώτησαν λοιπόν πόσο κάνει 1+1 και αντί να απαντήσει 2 εκείνος έκανε μια περιοδεία σε όλους τους τύπους των εξισώσεων.
Μίλησε για τις Γραμμικές και τις Δευτεροβάθμιες Εξισώσεις.
Θυμήθηκε τις Πολυωνυμικές και τις Ρητές Εξισώσεις.
Δεν ξέχασε βέβαια τις Άρρητες/Ριζικές ούτε τις Εκθετικές Εξισώσεις.
Τέλος είπε τον καλό του λόγο για τις Λογαριθμικές και τις Τριγωνομετρικές Εξισώσεις.
Και ενώ όλοι θαύμαζαν το εύρος των γνώσεών του εκείνος έκανε και μια πλατιά ανάλυση στις Διαφορικές και στις Διοφαντικές Εξισώσεις.
Στο σημείο αυτό επανήλθαν απηυδισμένοι οι οικοδεσπότες και τον ρώτησαν πάλι πόσο κάνει 1+1 κι εκείνος με το ύφος του κορυφαίου μας μαθηματικού Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή απάντησε:
ln(e²) + sin²(π/2) + cos(0) – √(16) + (3² – 7) = 2
Μέχρι να απαντήσει όμως, οι ερωτώντες είχαν ήδη πάει στο σπίτι τους. Έτσι ο ερωτώμενος (που πέτυχε αυτό που ήθελε) έκλεισε τα φώτα. Ικανοποιημένος αποχώρησε από τη μεγάλη αίθουσα της εφημερίδας και προχώρησε για να …διαπράξει την επόμενη επαναστατική του διάλεξη.
Φίλε σε πήραμε χαμπάρι: Πες 1+1=2 για να τελειώνουμε. Άσε τις «περικοκλάδες» για εκεί που σε παίρνει.
Αλλού το θέατρο…
***
Υστερόγραφο: Κείμενο το οποίο περιλαμβάνεται στο τέλος άρθρου, γιατί ο συγγραφέας του ξέχασε να το συμπεριλάβει στο κυρίως θέμα ή γιατί αναφέρεται σε κάτι που δεν ήταν το κύριο και δεν ήθελε να το συμπεριλάβει σε αυτό ή γιατί ήθελε να το ξεχωρίσει ώστε να είναι περισσότερο εμφανές.
Στην προκειμένη περίπτωση, κείμενο που δεν χρειάζεται να ακολουθήσει κάποιο άρθρο, μιας και είναι αυτόνομο.
