Αγγελική Δεληθανάση: Περισσότερο ευχαριστώ για τα πράγματα που ήδη έχω, παρά εύχομαι να αποκτήσω αυτά που δεν έχω ακόμη

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Το θέατρο είναι μια όαση δημιουργίας και αλληλεγγύης. Ο ηθοποιός -μέσω της ερμηνείας του- εκφράζει τις δικές του υπαρξιακές αγωνίες, τα ερωτήματα και τα κενά που καθρεφτίζονται μέσα από το ρόλο του.

Η σκηνή σού δίνει τον χώρο να ερευνήσεις βαθιά πολλά δυσεπίλυτα θέματα και να φτάσεις στον πυρήνα τους. Με το να πει κάποιος «ακόμη ένας ηθοποιός» παραβλέπει το γεγονός ότι το θέατρο, όπως και η τέχνη γενικότερα, εξελίσσεται και ανανεώνεται διαρκώς με νέες ιδέες, τεχνικές και αισθητικές.

«Για μένα ο άνθρωπος κάνει θέατρο γιατί έχει ανάγκη να μιλήσει για κάτι, και τα πράγματα αποκτούν πραγματική υπόσταση μόνο όταν τα μοιραζόμαστε» μου λέει, νοηματοδοτώντας την έννοια του θεάτρου, η Αγγελική Δεληθανάση στη συνέντευξη που παραχωρεί στο catisart.gr.

Το υπέροχο πρόσωπό της πηγαινοέρχεται από το επικό στο ρομαντικό κι από την αγριότητα στο θάλπος, με την ισορροπία της έκφρασης να μη διαταράσσεται. Η Αγγελική είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών (2024). Έχει συμμετάσχει σε σεμινάρια με τον Ανατόλι Βασίλιεφ, τον Θεόδωρο Τερζόπουλο, και έχει μαθητεύσει για έναν μήνα στο Ινστιτούτο Grotowski στην Πολωνία. Διαθέτει πτυχίο στο κλασικό μπαλέτο, και διδάσκεται φωνητική από την υψίφωνο της Λυρικής Σκηνής Φωτεινή Χατζιδάκη.
Έχει συμμετάσχει στην 10η Θεατρική Ολυμπιάδα στη Βουδαπέστη (2023), καθώς και στο Διεθνές Θεατρικό Φεστιβάλ του Πεκίνου (2023). Επίσης έχει συμμετάσχει στη θεατρική παράσταση «Οι τρεις αδελφές» του Α. Τσέχωφ (σκηνοθεσία: Θοδωρή Αμπαζή, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 2024), στη ραδιοφωνική θεατρική παραγωγή Ο Λάμπρος του Δ. Σολωμού (ΕΡΤ –  τρίτο Πρόγραμμα, 2023), και στην ταινία Θάλασσα από Γυαλί (σκηνοθεσία: Αλέξης Αλεξίου, 2025). Συμμετείχε στη θεατρική παράσταση «Στο Σώμα της» (σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου, Εθνικό Θέατρο, 2024-25) και έπεται συνέχεια. Σπουδαία συνέχεια απ’ όσο αντιλαμβάνομαι.

Μάλιστα φέτος το χειμώνα θα είναι στην παράσταση «Η Δίκη» του Φρανς Κάφκα σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, που θα παρουσιαστεί στο θέατρο «Αρκ».

«Είμαι πολύ περήφανη και ευγνώμων που είμαι μέρος αυτής της δουλειάς», δηλώνει. «Η “Δίκη” αποτελεί μια ωδή στην ενοχή. Ο τόπος του Δικαστηρίου αποτελεί το μέσο εξωτερίκευσης της ενδόμυχης ενοχής που υπάρχει στον καθένα και στην καθεμία μας», διευκρινίζει.

Παράλληλα θα βρίσκεται στην παράσταση για παιδιά «Τι είναι αυτό;», η οποία ανεβαίνει στο θέατρο «Σταθμός».

«Μια παράσταση γλυκιά, με πολλή ενέργεια και χαρά. Είναι μια παράσταση που βασίζεται πολύ στον χορό και στο τραγούδι, καθώς και στη χρήση αντικειμένων με παράδοξους τρόπους, κάτι σίγουρα πολύ ευχάριστο για τα μικρά παιδιά» μου εξηγεί.

Η ευχή της για το μέλλον και αυτή που βάζει πάντα στις προσευχές της είναι η υγεία. «Η δική μου και των αγαπημένων μου ανθρώπων», όπως τονίζει. «Ευχαριστώ τον Θεό και το Σύμπαν που κάθε μέρα ανοίγω τα μάτια μου, μπορώ να μυρίσω τα λουλούδια, να δω τον ουρανό, να τρέξω. Περισσότερο ευχαριστώ για τα πράγματα που ήδη έχω, παρά εύχομαι να αποκτήσω αυτά που δεν έχω ακόμη».

Ξαναδιαβάζοντας τη συνέντευξή της διακρίνω μαθήματα ζωής, τα οποία το δυνατό αυτό κορίτσι έκρυψε με μαεστρία ανάμεσα στις απαντήσεις της. Ευγένεια, γλυκύτητα, σιγουριά.

Αγγελική, πού γεννήθηκες και από πού κατάγεσαι;

*Γεννήθηκα στην Αθήνα και κατάγομαι από τη Θεσσαλονίκη. Νιώθω μεγάλη σύνδεση με την πόλη αυτή, όπου πέρασα και κάποια από τα πιο όμορφα παιδικά και εφηβικά καλοκαίρια. Έχω πολλές όμορφες αναμνήσεις στη Θεσσαλονίκη και θα ήθελα πολύ να ζήσω εκεί κάποια στιγμή.

Ποια είναι η εντονότερη  παιδική σου ανάμνηση;

*Η εντονότερη παιδική μου ανάμνηση ίσως είναι ο χρόνος που πέρναγα με τη γιαγιά μου. Μας θυμάμαι να τραγουδάμε μαζί, να βλέπουμε ταινίες, να τη βοηθάω στο μαγείρεμα, και να κολυμπάμε βαθιά στη θάλασσα ενώ εγώ κρατιόμουν από την τιράντα του μαγιό της.

Πρώτη καλλιτεχνική αίσθηση;

*Η πρώτη καλλιτεχνική μου αίσθηση αφορά σίγουρα τη μουσική. Από μικρή μετέφραζα διάφορους ήχους σε μουσική και ρυθμό. Πάντα είχα μια ευκολία στο τραγούδι και τραγουδάω από μικρή.

Ποιοι ήταν οι πρώτοι ηθοποιοί που αγάπησες;

*Η πρώτη Ελληνίδα ηθοποιός που αγάπησα, τολμώ να πω πως είναι η Ιωάννα Παππά. Πρώτη φορά την είδα στο θέατρο σε μια παιδική παράσταση σε σκηνοθεσίας Ξένιας Καλογεροπούλου, δεν θυμάμαι το όνομα, αλλά μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση. Πρέπει να ήμουν τεσσάρων. Με θυμάμαι να τη βλέπω στην τηλεόραση και να σκέφτομαι ότι θα ήθελα μια μέρα να παίζω σαν εκείνη. Πρέπει να ήμουν 10 χρονών όταν με πήγε η μητέρα μου να δω το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νυκτός» σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού, την είχα αναγνωρίσει και είχα εντυπωσιαστεί. Σκεφτόμουν «μα είναι δυνατόν να είναι ο ίδιος άνθρωπος;». Αξιοθαύμαστο το πώς μπορεί κανείς να αλλάξει μορφή, ύφος, κίνηση και παρουσία.

Φέτος το χειμώνα θα είσαι στην παράσταση «Η Δίκη» του Κάφκα σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, στο θέατρο «Αρκ». Ποιο ρόλο θα υποδυθείς;

*Ναι. Φέτος θα βρίσκομαι στη «Δίκη» του Κάφκα, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη. Δεν είναι ένας ο ρόλος που θα υποδυθώ, αλλά τρεις. Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα, νομίζω η παράσταση θα μιλήσει από μόνη της. Είμαι πολύ περήφανη και ευγνώμων που είμαι μέρος αυτής της δουλειάς.

Ποια είναι η «κανονικότητα» που περιγράφει ο Κάφκα;

*Κατά την ταπεινή μου άποψη, η «Δίκη» αποτελεί μια ωδή στην ενοχή. Ο τόπος του Δικαστηρίου αποτελεί το μέσο εξωτερίκευσης της ενδόμυχης ενοχής που υπάρχει στον καθένα και στην καθεμία μας. Η ενοχή αυτή θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι σαν χαμαιλέοντας. Μπορεί να ταιριάξει και να εφαρμοστεί παντού. Το παράλογο της υπόθεσης θέτει ταυτόχρονα και το θεμέλιο για την κανονικότητά της.

Ποια η σχέση της «Δίκης» με την επικαιρότητα;

*Η σχέση της «Δίκης» με την επικαιρότητα είναι αυταπόδεικτη. Το φανταστικό σύμπαν που δημιουργεί ο Κάφκα, είναι μια πυρετώδης αναφορά στην πραγματικότητα. Αν διαβάσει κανείς το βιβλίο του, και μετά ανοίξει τα μάτια του να δει τι συμβαίνει γύρω μας, θα αναγνωρίσει αμέσως ότι και στις δύο περιπτώσεις, μιλάμε για έναν κόσμο που η αθωότητα ενός υποκειμένου δεν εξασφαλίζει σε καμία περίπτωση και την αθώωσή του.

Πόσο εφιαλτικό είναι το καφκικό τοπίο;

*Για μένα, το εφιαλτικό τοπίο του έργου του Κάφκα έγκειται στην αόρατη και τρομακτική εξουσία που απασχολεί ολόκληρη την ύπαρξή μας από την ώρα που γεννιόμαστε ως την ώρα που πεθαίνουμε. Το αρχέγονο σφάλμα της κάθε ζωής για μια αναπόφευκτη ενοχή, όπως έχει πει και ο Έρμαν Έσσε.

Πώς θα χαρακτήριζες τη συνεργασία σου με τον Άρη Μπινιάρη;

*Η συνεργασία με τον Άρη Μπινιάρη είναι για μένα ένα σχολείο. Κάθε μέρα εκπαιδεύομαι και μαθαίνω. Νιώθω ότι εξελίσσομαι, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για έναν άνθρωπο.

Παράλληλα θα βρίσκεσαι στην παράσταση για παιδιά «Τι είναι αυτό;», στο θέατρο «Σταθμός». Πώς θα περιέγραφες το έργο αλλά και τη σκηνοθετική ματιά επάνω σε αυτό;

*Θα βρίσκομαι επίσης στην παράσταση «Τι είναι αυτό;» σε σκηνοθεσία Στέλλας Σερέφογλου, στο θέατρο «Σταθμός». Μια παράσταση πολύ γλυκιά, με πολλή ενέργεια και χαρά. Είναι μια παράσταση που βασίζεται πολύ στον χορό και στο τραγούδι, καθώς και στη χρήση αντικειμένων με παράδοξους τρόπους, κάτι σίγουρα πολύ ευχάριστο για τα μικρά παιδιά.

Πιστεύεις ότι το θέατρο για παιδιά έχει ως αποστολή και το να μεταδίδει σημαντικά κοινωνικά μηνύματα στους πολίτες του αύριο;

*Πιστεύω ότι κάθε είδους θέατρο έχει ως αποστολή να μεταδίδει μηνύματα κάθε είδους. Για μένα ο άνθρωπος κάνει θέατρο γιατί έχει ανάγκη να μιλήσει για κάτι, και τα πράγματα αποκτούν πραγματική υπόσταση μόνο όταν τα μοιραζόμαστε. Το μοίρασμα αυτό, όταν γίνει με ειλικρίνεια και διαφάνεια μπορεί να συγκινήσει και να ενεργοποιήσει το ανθρώπινο θυμικό. Και ίσως με αυτόν τον τρόπο να πυροδοτεί και μια εσωτερική μετατόπιση στην καθεμία και στον καθένα μας.

Τι σημαίνει -για σένα- πραγματικά καλλιεργημένος άνθρωπος;

*Για μένα ο πραγματικά καλλιεργημένος άνθρωπος, είναι ο άνθρωπος που έχει ψυχική ευγένεια και ανθρωπιά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πολλές φορές ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει σε ένα βουνό και ασχολείται με τη γη και τα ζώα, είναι πιο καλλιεργημένος από έναν άνθρωπο που έχει τρία πτυχία και ζει στην πόλη.

Ποια σκέψη σε συνοδεύει τις περισσότερες ώρες της ημέρας;

*Η σκέψη που με συνοδεύει τις περισσότερες ώρες της ημέρας είναι πόσο γρήγορα και εύκολα μπορεί η ζωή μας να αλλάξει. Μερικές φορές συμβαίνουν πράγματα εντός δευτερολέπτων, και λυπάσαι που δεν ζούσες πιο ανέμελα πριν συμβούν. Για μένα το πιο σημαντικό πράγμα είναι η υγεία. Δεν ζητάω τίποτα, απλά σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που την έχω, και πολλές φορές φοβάμαι τι θα συμβεί αν τη χάσω.

Πώς ορίζεις την αγάπη;

*Δεν έχω τα κατάλληλα λόγια να ορίσω την αγάπη, μου φαίνεται πολύ μεγάλη για να τη χωρέσω σε λέξεις. Σίγουρα εμπεριέχει το νοιάξιμο, την υπομονή, και τη μετατόπιση.

Ποιους ρόλους ονειρεύεσαι;

*Δεν ονειρεύομαι κάποιον συγκεκριμένο ρόλο, δεν μου αρέσει να με βάζω σε κάποιο πλαίσιο. Θεωρώ ότι εν δυνάμει θα μπορούσα να παίξω στα πάντα, και σε τίποτα. Είμαστε τόσο ρευστοί εμείς οι άνθρωποι. Περισσότερο ονειρεύομαι συνεργασίες και μαθητείες.

Μια ευχή για το μέλλον…

*Η ευχή μου για το μέλλον και αυτή που βάζω πάντα στις προσευχές μου είναι η υγεία. Η δική μου και των αγαπημένων μου ανθρώπων. Ευχαριστώ τον Θεό και το Σύμπαν που κάθε μέρα ανοίγω τα μάτια μου, μπορώ να μυρίσω τα λουλούδια, να δω τον ουρανό, να τρέξω. Περισσότερο ευχαριστώ για τα πράγματα που ήδη έχω, παρά εύχομαι να αποκτήσω αυτά που δεν έχω ακόμη.

Αγαπημένο βιβλίο;

*Αγαπημένο μου βιβλίο είναι «το βιβλίο της Κατερίνας» του Αύγουστου Κορτώ. Το έχω διαβάσει τρεις ή τέσσερις φορές. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με ψυχική ασθένεια, ένα μέρος όπου η αγάπη και το παράλογο συνυπάρχουν, οπότε για μένα αυτό το βιβλίο στην εφηβεία αποτέλεσε μεγάλη παρηγοριά και το έχω στην καρδιά μου.

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Υπάρχει κάποιο κατοικίδιο με το οποίο μοιράζεσαι τη ζωή;

*Τα ζώα τα αγαπώ πολύ γιατί είναι προέκταση δική μας. Ως μοναχοπαίδι παρακαλούσα τη μητέρα μου να έχουμε ένα σκυλάκι γιατί αγαπούσα πάρα πολύ τα σκυλιά, και όταν ήμουν 8 χρονών βρήκαμε μια μικρή σκυλίτσα στο δρόμο. Ζήσαμε μαζί 15 χρόνια και ήταν για πολύ καιρό η συντροφιά μου. Από τότε δεν έχω υιοθετήσει ξανά κάποιο ζωάκι, ούτε νομίζω ότι ψυχικά το αντέχω κιόλας γιατί μετά η απώλεια είναι μεγάλη.

Αγγελική σε ευχαριστώ πολύ για τη συνομιλία.

*Κι εγώ ευχαριστώ το Catisart για τη φιλοξενία.

***

«Η Δίκη» του Φραντς Κάφκα έρχεται στο θέατρο ARK, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη

Θέατρο Σταθμός: Εννέα χρόνια καλλιτεχνικής ζωής / Προγραμματισμός 2025 – 2026