Γράφει η Ελένη Ευθυμίου
Κατά το «όποιος ψάχνει βρίσκει», μέσα στις άπειρες επιλογές του Διαδικτύου βρέθηκε μπροστά μου η φόρμα συμμετοχής στα σεμινάρια θεάτρου (Biennale College Teatro) που θα δίνονταν σε νέους (ηθοποιούς, σκηνοθέτες, δραματολόγους, σκηνογράφους κ.ά.) στο πλαίσιο της φετινής θεατρικής Μπιενάλε Βενετίας. Ανάμεσα στα γνωστά σε εμένα ονόματα, Casteluci, Ostermeier, Mouawad, Liddell, ήταν και η ανεξάρτητη ιταλική ομάδα Motus. Έστειλα παντού, καθότι θεώρησα πώς όπου και να με παίρνανε θα ήταν για μένα μια νέα εμπειρία και μία ευκαιρία να δω και να μάθω καινούρια πράγματα, ώστε να φρεσκάρω τη φαντασία μου.
Μόλις η αίτηση έγινε δεκτή από την ομάδα των Motus ενθουσιάστηκα, καθώς θα πήγαινα να γνωρίσω κάτι για το οποίο δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Στο άγνωστο, λοιπόν, κάπου αλλού, στη Βενετία.
Οι Ιταλοί Enrico Casagrante και Daniela Nicolò, οι σκηνοθέτες της ομάδας, έπειτα από δεκατρία χρόνια δράσης, άλλο από βαλτωμένοι αισθάνονται. Με απόλυτα ελεύθερο πνεύμα και ερευνητική διάθεση δημιούργησαν τις συνθήκες ώστε σε 3 μόλις ημέρες, 20 άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους κι από διαφορετικά μέρη του πλανήτη να συμπεριφερθούν σαν σύνολο. Ένα σύνολο χωρίς αρχηγό το οποίο, με ελεύθερη την προσωπική πρωτοβουλία του καθένα από μας, λειτουργούσε ομαδικά, πλην όμως αυθόρμητα.
Την τρίτη λοιπόν ημέρα, με κεντρικό πάντα άξονα την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ, δημιουργήθηκε μία «τρικυμία» στους δρόμους της Βενετίας, όταν, με τα χαρακτηριστικά happening, το σύνολό μας ξεχύθηκε ανάμεσα σε τουρίστες, ντόπιους μαγαζάτορες, ανυποψίαστους διαβάτες και Γιαπωνέζους, δημιουργώντας εικόνες συνόλου μέσα στο τοπίο. Μία ανθρώπινη τρικυμία που προκάλεσε ένα πλήθος από στιγμές, μία «διαστροφή της πραγματικότητας», έθεσε ζητήματα του τι είναι ελευθερία, τι είναι κανονικό. «Αυτό είναι χάος», αναφώνησε ένας περαστικός, που μάλλον ταράχτηκε από τη διαφορά που δημιουργούσε στο μάτι του η ομάδα μας μέσα στο δημόσιο χώρο.
Κάπως έτσι γνωρίστηκα με την ομάδα των Motus χωρίς να ξέρω εκ των προτέρων ότι είχαν κάνει μία παράσταση άκρως «ελληνική» με θέμα τον άδικο θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Το ότι δεν το γνώριζα όμως γι’ αυτό δεν είναι και πολύ τυχαίο, σκέφτηκα, καθώς έμαθα πως την παράσταση παρουσίασαν σε πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά όχι στην Ελλάδα για «ευνόητους» λόγους -ότι δηλαδή γνωστά ιδρύματα της χώρας μας αρνήθηκαν να φιλοξενήσουν την παράσταση των Motus για να αποφύγουν τυχόν «αντιδράσεις»… σκέψεις… σκέψεις… κι άλλες σκέψεις…
* Η Ελένη Ευθυμίου είναι ηθοποιός, μουσικός και σκηνοθέτις
