Του Παναγιώτη Μήλα
[email protected]
Δεν είναι λίγες οι φορές που με τη φράση «την τύχη μου μέσα…» επισημαίνουμε μια κακοτυχία που είχαμε και παράλληλα, με τη φράση αυτή, προσπαθούμε να ξορκίσουμε το κακό και να μη μας ξανασυμβεί.
Στην προκειμένη περίπτωση τη φράση «την τύχη μου μέσα» την είπαμε περίπου 300 άτομα το Σάββατο 22 Ιουνίου 2013, στο Μουσείο Μπενάκη, στο κτήριο της οδού Πειραιώς 138. Εμείς οι 300 όμως δεν είχαμε κάποια κακοτυχία. Ο κανόνας είχε, όπως πάντα, την εξαίρεσή του. Εμείς οι 300 ήμασταν καλότυχοι αφού βρήκαμε «την τύχη μας μέσα» στο αίθριο του Μουσείου. Βράδυ με πανσέληνο στις 10.
Πήγαμε να δούμε τη γνωστή «Αντιγόνη», του γνωστού Σοφοκλή. Αυτή που μάθαμε από τη Βουγιουκλάκη και τον Παπαμιχαήλ με το πασίγνωστο του Αλέκου Σακελλάριου «Έρως ανίκατε μάχαν, Έρως, ός εν κτήμασι πίπτεις, ός εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις, φοιτάς δ’ υπερπόντιος εν τ’αγρονόμοις αυλαίς, καί σ’ούτ’ αθανάτων φύξιμος ουδείς ούθ’αμερίων σέ γ’ανθρώπων. Ο δ’έχω μέμηνεν…».
Ξέφυγα. Πήγα πολλά χρόνια πίσω. Επιστρέφω. Επιστρέφω γρήγορα στην εποχή μου και στη θέση μου. Ήδη η μουσική έχει αρχίσει. Υποβλητική μουσική. Οι τελευταίοι θεατές μπαίνουν από το χώρο του καφέ του Μουσείου και κατευθύνονται στις δύο (λυόμενες) εξέδρες. Κάποιοι σχεδόν μπερδεύονται με την Αντιγόνη (Λένα Παπαληγούρα) που ήδη έχει αρχίσει να περιφέρεται τρέχοντας και περπατώντας στο Αίθριο, από τη μια γωνιά στην άλλη. Τα φώτα σβήνουν. Οι πόρτες κλείνουν. Ξεκίνησε η παράσταση. Ξεχνιέμαι για λίγο. Σαν θερινό σινεμά. Σαν σινεμά στην παλιά γειτονιά. Το βιομηχανικό σκηνικό θυμίζει τη χρήση του κτηρίου πριν μεταλλαχθεί σε μουσείο. Αυτό το βαρύ φορτίο με τη σωρευτική θετική ενέργεια «έπεσε» στα χέρια μιας νεαρής σκηνοθέτιδας. Πρόκειται για τη Νατάσα Τριανταφύλλη που έσφιξε μέσα στην παλάμη της αυτό το σκληρό τοπίο, τις ράμπες ανάβασης, τις τεράστιες περσίδες και τις μεταλλικές σκαλωσιές. Το έλιωσε, το έστυψε και μας χάρισε τους χυμούς της πρώτης σκηνοθετικής της δουλειάς. Φυσικά και δεν έχω τις κατάλληλες γνώσεις για να κρίνω. Λειτουργώ με το συναίσθημα. Μου άρεσε πολύ ο χώρος. Αυτοί που τον εμπνεύστηκαν και τον δημιούργησαν είναι άξιοι συγχαρητηρίων. Πρώτη φορά γνώρισα αυτόν τον χώρο ως θέατρο. Δέχθηκα ως δώρο αυτή τη νέα πολιτιστική πρόταση. Αυτή τη μικρή αθηναϊκή Επίδαυρο, μόλις 10 λεπτά από την πολυπολιτισμική καρδιά της Αθήνας, την Ομόνοια. Σ’ αυτόν τον πίνακα ζωγραφικής της Τριανταφύλλη πρόσθεσε τα ηχητικά της χρώματα η Μόνικα με ένα εντυπωσιακά ώριμο μοντέρνο έργο. Ίσως μου άρεσε πάρα πολύ επειδή αν και ήταν «κόντρα» στο όλο θέαμα έδενε εκπληκτικά ως τελικό αποτέλεσμα.
Είδα μια καινούργια Λένα Παπαληγούρα, να παίζει σ’ αυτό το ξερό γήπεδο, πάνω κάτω, με τρομερή αυτοπεποίθηση.
Φυσικά η Λυδία Φωτοπούλου έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ. Και ως χορός αλλά ειδικά στη σκηνή όπου μεταμορφώνεται σε κλάσματα δευτερολέπτου σε Τειρεσία. Και οπωσδήποτε σε αυτό το εκπληκτικής μαεστρίας και τεχνικής παιχνίδι με τη σκιά… Με την ευκαιρία να θυμίσω σε κάποιες βαριές (;) υπογραφές, που διαγράφουν από άμβωνος τα πάντα πως η Φωτοπούλου ήταν μακιγιαρισμένη με λευκό χρώμα και όχι με γκρι όπως έγραψαν. Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες αποκαλύπτουν κακές προθέσεις και μόνο.
Ο Κρέων του Λάζαρου Γεωργακόπουλου ήταν δυναμικός, στιβαρός, σίγουρος. Πάταγε γερά. Λένε πως θύμιζε κάπως Λευτέρη Βογιατζή. Κι αν τον θύμιζε δεν ήταν κακό. Ήταν καλό να θυμίζει έναν μεγάλο που είναι πάντα παρών. Όμως αυτός ο Κρέων ήταν του Γεωργακόπουλου.
Από ‘κει και πέρα δεν υστέρησαν ούτε χιλιοστό στο κομμάτι που τους αναλογούσε οι άλλοι τρεις πρωταγωνιστές:
Η Βίκυ Παπαδοπούλου φώτισε με την παρουσία της όλες τις σκηνές στις οποίες εμφανίστηκε.
Ο Ορφέας Αυγουστίδης υπήρξε ισάξιος συμπαίκτης του σκληρού Κρέοντα, ενώ τέλος ο Χρήστος Σαπουντζής πρόσφερε σταθερό στήριγμα στο όλο εγχείρημα.
Το εγχείρημα της Τριανταφύλλη πήρε σάρκα και οστά με την εντυπωσιακή σαν παραδοσιακό κέντημα δουλειά όλων των συντελεστών: Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη. Hair Styling: Γιώργος Καμπούρης. Σχεδιασμός Μακιγιάζ: Πάνος Κονδύλης. Bοηθός Σκηνοθέτη: Σοφία Ίτο. Φωτισμοί: Scott Bolman. Σκηνικός χώρος: Ιωάννα Τσάμη, Νατάσα Τριανταφύλλη.
Όλο αυτό το οικοδόμημα στηρίχθηκε στα ακλόνητα θεμέλια που έβαλε ο Νίκος Παναγιωτόπουλος με τη μετάφρασή του.
Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία για μένα. Αλλά και για όλους τους παριστάμενους, αν κρίνω από το ενθουσιώδες και παρατεταμένο χειροκρότημα, αλλά και από τα εγκωμιαστικά σχόλια προς όλους.
Ήταν μια «Αντιγόνη» εντός των… τυχών. Των τυχών των 300 θεατών. Μια «Αντιγόνη» εντός των τειχών, κυριολεκτικά, του Μουσείου Μπενάκη. Πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία. Μην τη χάσετε…
* Οι επόμενες παραστάσεις: 26-30 Ιουνίου και 3-7 Ιουλίου 2013 στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138).
Ημέρες και ώρες: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 22.00. Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά.
Μετάφραση: Νίκος Παναγιωτόπουλος. Σκηνοθεσία: Νατάσα Τριανταφύλλη. Πρωτότυπη μουσική: Monika. Παίζουν: Λένα Παπαληγούρα (Αντιγόνη), Λάζαρος Γεωργακόπουλος (Κρέων), Βίκυ Παπαδοπούλου (Ισμήνη), Χρήστος Σαπουντζής (Φύλακας), Ορφέας Αυγουστίδης (Αίμονας), Λυδία Φωτοπούλου (Χορός, Τειρεσίας, Ευρυδίκη).
