Γράφει ο Βαγγέλης Κοχλατζής
Σε μια χώρα με τόσα προβλήματα, μια χώρα που τη μαστίζει η κρίση -κρίση όχι μόνο οικονομική, αλλά και πολιτιστική και αξιών- μια νότα αισιοδοξίας πηγάζει από την προσπάθεια μερικών ταλαντούχων νέων ανθρώπων που στους χαλεπούς αυτούς καιρούς καταφέρνουν να κάνουν το κοινό που τους παρακολουθεί να γελά και να ξεφεύγει, έστω και για δυο ώρες, από τη σκληρή πραγματικότητα. Και αυτό είναι μεγάλο επίτευγμα σε μια χώρα όπου σπάνια βλέπει κανείς στο δρόμο ανθρώπους να χαμογελούν…
Ο σύντομος αυτός πρόλογος ήταν μια εισαγωγή για να παρουσιάσω μια παράσταση που δίνεται κάθε Σάββατο στις 10.15 στον Μελίτη (Αποστόλου Παύλου 47 και Βασίλη 2, Θησείο) από τα ταλαντούχα παιδιά που ανέφερα προηγουμένως. Πρόκειται για το διαδραστικό έργο «Όπου φύγει… φύγει».
Και για να αρχίσω, θα αναφέρω τον Ορέστη Τρίκα, που όλοι ξέρουμε πόσο ταλαντούχος ηθοποιός είναι, ο οποίος έχει κάνει και τη σκηνοθεσία της παράστασης, με βοηθό τη θεατρολόγο Αρτίνα Γκέτση. Ο Ορέστης καταφέρνει, σε έναν μικρό χώρο όπου διαδραματίζεται η παράσταση, να προσφέρει ένα άρτιο θέαμα, που φέρνει αβίαστα το γέλιο των θεατών, οι οποίοι, σημειωτέον, συμμετέχουν και στην παράσταση. Απολαυστικός στους ρόλους που αποδίδει, σε κάνει να μη χορταίνεις να τον βλέπεις.
Πάρα πολύ καλός ο Νίκος Παπούλιας, που έχει γράψει και το έργο, στο ρόλο του σεφ και του δημοσιογράφου. Η Βαρβάρα Καρά, επίσης απολαυστική στο ρόλο της μοναχής και στο τουρκικό σίριαλ μαζί με τον Ορέστη Τρίκα, ενώ η Παρασκευή Μπαγιάστα κάνει τους θεατές να γελούν αβίαστα παίζοντας τον Ερωτα και το Τζίνι.
Η Γιούλη Χατζηδάκη πάρα πολύ καλή στο ρόλο της Κρητικιάς, αλλά και στους άλλους ρόλους που υποδύεται, ενώ ο Στράτος Βαλσαμίδης είναι εξίσου απολαυστικός στο ρόλο της Λίτσας Παυλίτσας.
Τα βίντεο επιμελήθηκε ο Στάμος Τσάμης και τις χορογραφίες ο νεαρός, αλλά ταλαντούχος, Αλέξης Πατρικουνάκης.
Ο χώρος φιλόξενος, το εισιτήριο προσιτό (10 ευρώ μαζί με το ποτό), η παράσταση φέρνει αβίαστο γέλιο –τι άλλο θα ζητούσε κανείς για να περάσει ένα όμορφο και ευχάριστο Σαββατόβραδο;
Προτείνω στους φίλους μου –αλλά και στους εχθρούς μου, γιατί πρέπει να τους αγαπάμε κι αυτούς!– να μη χάσουν αυτή την παράσταση. Είναι μια όαση στην ερημιά αυτής της πόλης με τα τόσα προβλήματα…
