Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Όλα έγιναν ως εκ θαύματος. Ίσως ένα άστρο, ίσως μια πυξίδα να με οδήγησε εκεί ένα βράδυ. Σ’ ένα γραφικό στενάκι του Κολωνού. Το σπίτι ήταν νεοκλασικό. Του 1925. Μπήκα από την πλαϊνή πόρτα, σιδερένια, ελαφρώς καλυμμένη με μια στρώση σκουριάς. Κρεμασμένη μια αφίσα που έγραφε «Κήπος Στάχτες». Προχώρησα γεμάτη προσμονή. Μια άγρια γάτα που έπαιρνε το δείπνο της στην πίσω αυλή σκαρφάλωσε ευκίνητη στα βυζαντινά σταχτοκόκκινα κεραμίδια. Ανέβηκα την παλιά σκάλα, μέσα στην ήρεμη παγωνιά. Στην υποδοχή έκαιγε η ξυλόσομπα. Στους τοίχους παλιές κορνίζες με ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Μια δρύινη ντουλάπα γεμάτη ρούχα στην κρεβατοκάμαρα. Μια κουνιστή πολυθρόνα με ένα κεντημένο μαξιλάρι πάνω της, μια βαλίτσα σε αναμονή, μπαούλα, μαυρισμένοι θολοί καθρέφτες. Όλα όσα χρειάζονταν για να μεταφερθείς σε μια νύχτα συμβόλων και μεταμορφώσεων βρίσκονταν εκεί.
Ομορφιά και μαγεία
Nα είσαι ο Danilo Kis σημαίνει ομορφιά. Να είσαι η Ζωή Τούντα, ο Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, ο Ηλίας Κουνέλας και να παίζεις στο «Κήπος Στάχτες» σημαίνει μαγεία. Kάποιες φορές αρκεί μία και μόνο ημέρα, το διάστημα μόλις δύο ωρών, μια συνηθισμένη αλλαγή τόπου, μια αλλιώτικη παράσταση, ένα βλέμμα ανθρώπινο, το πλησίασμα ενός καλλιτέχνη, ώστε οι μικρές στιγμές, των οποίων το λυρισμό δεν νιώθεις όσο τρέχεις στη ζωή, να αποκτήσουν αξία μέσα σου, να φεγγοβολήσουν και να στεφανωθούν με μια αύρα ευωδιαστή με την οποία στολίζονται μόνον οι μεγάλες αγάπες. Και οι αναμνήσεις εκείνες που έχουν μείνει χρόνια πολλά στη λήθη κι έχουνε γίνει πέτρινες.
Ο Ντανίλο Κις είναι ένας συγγραφέας σπουδαίος. Με παιδική υπερευαισθησία και φαντασία ζωηρή που μετέτρεπε το βίο του σε μια αέναη ανάμνηση, και πολύ γρήγορα μάλιστα. «Δύο μέρες, στην περίπτωσή μου, ήταν αρκετές για να αποκτήσουν τα πράγματα το έλεος της ανάμνησης», έλεγε.
«Βελούδινο άλμπουμ του 20ου αιώνα»
Αυτή την εσωτερική διαδικασία, το χτίσιμο της μνήμης, κατά την οποία τα πράγματα και τα πρόσωπα αποκτούν ένα λεπτό επίχρυσο στρώμα και την αρχοντική καπνιά της πατίνας, την είδαμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας μέσα από το «βελούδινο άλμπουμ του 20ου αιώνα». Που το αισθανθήκαμε να ανθίζει σαν την άνοιξη μέσα στον παγερό χειμώνα από τρεις εξαίρετους καλλιτέχνες. Μυρίσαμε το άρωμα του χρόνου, ακούσαμε τις ξύλινες σανίδες να τρίζουν, κι είδαμε ολοζώντανη την παλιά ραπτομηχανή της μητέρας, της γιαγιάς, της θείας, μια γερή, μεταλλική κατασκευή, όμοια με τις περίτεχνες καμάρες στις γέφυρες των σιδηροδρόμων. Με ευφυές ένστικτο, με ιδιαίτερη γοητεία, με ευγενική εκκεντρικότητα. Σπάνια ένα λογοτεχνικό κείμενο μεταφέρεται τόσο άρτια στο θέατρο. Είναι ένας συγκινητικός άθλος. Μελαγχολικός, μεθυστικός, αλλόκοτος.
Ο μικρός Αντρέα
Πρόκειται για μία θεατρική μεταφορά της αυτοβιογραφικής τριλογίας του Σερβοούγγρου συγγραφέα Ντανίλο Κις, που αποτελείται από τα βιβλία «Πρώιμα βάσανα», «Κήπος στάχτες» και «Κλεψύδρα».
Ουγγαρία. Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο μικρός Αντρέα Σαμ μετρά τον κόσμο με μνήμες, απώλειες και ταξίδια. Με μία αναπαλαίωση της μνήμης, του πατρικού σπιτιού, της τρυφερής ηλικίας. Με απόηχους από τη βαθιά μελαγχολία του πατέρα, παραδομένου σε κρίσεις τρέλας, αδικαιολόγητες απουσίες και πυρετώδεις εμπνεύσεις.
Ο επιζών Αντρέα Σαμ έρχεται αντιμέτωπος με τις απώλειες του παρελθόντος, για να ξαναβρεί τη ζωτική του δύναμη. Η καρτερικότητα της μητέρας του συμβολίζει τη θλιμμένη μοίρα ενός δυσερμήνευτου πεπρωμένου. Μέσα από το άδειο πια «βελούδινο άλμπουμ του 20ου αιώνα», προσπαθεί να ξαναθυμηθεί τις εικόνες που αφαιρέθηκαν. Τις κιτρινισμένες φωτογραφίες και τα φθαρμένα κειμήλια, σκόρπιες φράσεις και κομβικά περιστατικά. Το σώμα του εγκλήματος παλιών οικογενειακών στιγμών. Εκεί που τελειώνει η ανάμνηση, στο μεταίχμιο δηλαδή της λήθης και της φαντασίας, ο Αντρέα επιλέγει να ακολουθήσει τη φαντασία του. Παρακολουθεί τη γλυκόπικρη ιεροτελεστία του ταξιδιού με τρένο, σημαδεμένη από μυρωδιές ναφθαλίνης και χαρτιού, γεύσεις από γάλα, μέλι και λεμόνι. Και με αυτόν τον τρόπο, ξαναβρίσκει τους γονείς του παντοτινά. Με το αίνιγμα του θανάτου και τον πόνο του εφηβικού έρωτα. Mε τον κατακερματισμένο από τον πόλεμο κόσμο του να γίνεται στάχτη. Με τους χαμένους και διασκορπισμένους συγγενείς να εγκαταλείπουν απότιστο τον κήπο των ονείρων του, η πληγωμένη καρδιά του δεν προσδοκά πλέον κανένα θαύμα.
Παράσταση με ιεροτελεστία
Η Ζωή Τούντα μοιάζει με μαντόνα. Ηθοποιός σπάνια. Αινιγματική, εύθραυστη και μεγαλοπρεπής, δαντελένια. Σαν παιδική οπτασία.
Ο Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης πατριαρχικός, μαγνητικός, μυστηριώδης. Ηθοποιός εντυπωσιακός, προκαλεί ρίγος με την ερμηνεία του. Άψογος στο ρόλο του πατέρα.
Ο Ηλίας Κουνέλας είναι καλλιτέχνης πελώριος, με έκταση, ενέργεια, δύναμη. Μυθικός, πολύτιμος.
Τα κοστούμια της Κατερίνας – Χριστίνας Μανωλάκου είναι άξια θαυμασμού. Με χρώμα, αθωότητα, τόλμη και ευρηματικότητα. Τα σκηνικά ένα επίτευγμα.
Η παράσταση, σε σύλληψη και σκηνοθεσία Ηλία Κουνέλα, έχει εξάρσεις, εντάσεις, στιγμές προσήλωσης και γαλήνης, ιεροτελεστία, έκσταση. Είναι σχεδόν μεταφυσική. Παρουσιάζεται σε ένα νεοκλασικό σπίτι στον Κολωνό χτισμένο το 1925. Το σπίτι κατοικήθηκε μέχρι το 1970 και από τότε έμεινε εγκαταλειμμένο. Ξαναφτιάχτηκε για τις ανάγκες της παράστασης ύστερα από 40 χρόνια σχεδόν, όπου 22 θεατές κάθε φορά θα έχουν την ευκαιρία να πενθήσουν χαμογελώντας τον 20ο αιώνα…
Η είσοδος είναι ελεύθερη και η χρηματική συνεισφορά προαιρετική.
Συντελεστές
Σύλληψη – σκηνοθεσία: Ηλίας Κουνέλας
Μετάφραση: Γκάγκα Ρόσιτς – Μαρία Κεσίνη
Κινησιολογική επιμέλεια: Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης
Σκηνικά – κοστούμια: Κατερίνα – Χριστίνα Μανωλάκου
Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος
Μουσική: Ηλίας Κουνέλας
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ιουλία Ριζοπούλου, Στέλλα Ερμή
Βοηθός σκηνογράφου – πατίνες: Κατερίνα Καρακάλου
Hair Styling: Αλέξανδρος Μπαλαμπάνης
Ερμηνεύουν: Ζωή Τούντα, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Ηλίας Κουνέλας
Παραστάσεις
Κάθε Παρασκευή με Τρίτη στις 21.00
Η είσοδος είναι ελεύθερη με προαιρετική συνεισφορά.
Διεύθυνση
Θυάμιδος 7, Κολωνός (κάθετη στις Ναυπλίου και Άργους)
Πληροφορίες και κρατήσεις: 6955560403
Σε Νεοκλασικό Σπίτι
