«Μάνα, μητέρα, μαμά». Ένα προκλητικά αληθινό και «σύγχρονο» έργο του Γιώργου Διαλεγμένου

Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών

«Δεν έχω σπίτι, δεν έχω τάφο, τίποτα δεν έχω. Στον δρόμο έμεινα»

***

Το θεατρικό έργο «Μάνα, μητέρα, μαμά» του συγγραφέα Γιώργου Διαλεγμένου παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1980 σε σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη με τον συγγραφέα στον ρόλο του Σωτηράκη. Δεκαπέντε χρόνια μετά (1995) θα ανέβει στη σκηνή του θεάτρου Βεάκη σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή και το 2009 στο ίδιο θέατρο σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη.

Φέτος, στο Θέατρο «Άλμα», τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Μάνος Καρατζογιάννης.

Το έργο του Διαλεγμένου διανύει σχεδόν μισό αιώνα πορείας στην ελληνική θεατρική σκηνή και είναι τόσο προκλητικά αληθινό και «σύγχρονο».
Ο μέσος αστός, ο καθημερινός λαϊκός άνθρωπος που θέλει κάτι καλύτερο από τη ζωή που του έτυχε. Η μητέρα δεν μπορεί να αυτοσυντηρηθεί, η άτεκνη νύφη έχει αναλάβει τη φροντίδα της, οι γιοι της ψάχνουν την «καλή» ευκαιρία. Το πατρικό σπίτι έχει δοθεί αντιπαροχή και ο οικογενειακός τάφος έχει πουληθεί.
Οι οικογενειακές σχέσεις, η αντοχή του ανθρώπου να υπομένει, δοκιμάζονται στο συγκεκριμένο έργο. Μοιάζει σαν κραυγή απελπισίας απέναντι σε μία κοινωνία που παραπαίει και μία πολιτεία που αδιαφορεί.

*Η σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη εστιάζει στον ευάλωτο ψυχισμό των χαρακτήρων και το αποτέλεσμα τον δικαιώνει.

*Η Σμαράγδα Σμυρναίου στον ρόλο της «μάνας, μητέρας, μαμάς» θα μας συγκινήσει για μία ακόμη φορά με το αστείρευτο υποκριτικό της ταλέντο, απαλλαγμένο από μούτες και φτιασίδια. Αν και καταφέρνει να κρατήσει ακίνητο το σώμα της, όπως θέλει ο ρόλος, τα μάτια της «πετούν σπίθες» και όλο το πρόσωπό της είναι καθρέφτης του συναισθηματικού της κόσμου.

*Η Νεκταρία Γιαννουδάκη, ως υπομονετική Βαρβάρα που ελπίζει να καταφέρει να ζήσει κάτι όμορφο στη ζωή της, δεν αρκείται να παρουσιάσει μία γυναίκα-θύμα, αλλά μία προσωπικότητα με αξιοπρέπεια και επιθυμίες. Η κραυγή της καθώς βλέπει τα όνειρά της να διαψεύδονται ακούγεται σαν την κραυγή του παγιδευμένου ζώου που καταλαβαίνει πως πλησιάζει το τέλος του.

*Η Τόνια Μαράκη, η χαριτωμένη Μπέμπα, που ανέχεται τα καπρίτσια και τις προσβολές του συντρόφου της, δημιουργεί έναν γνήσιο γυναικείο χαρακτήρα, απλό και καθημερινό χωρίς υπερβολικές εξάρσεις.

*Ο Θανάσης Βλαβιανός, ο πρωτότοκος, ο Μεμάς, ο καλός γιος που φροντίζει τη μητέρα του βασιζόμενος στην υπομονετική γυναίκα του. Σαρκασμός, χιούμορ και μικρή δόση μελαγχολίας συνδυάζονται δεξιοτεχνικά και δίνουν ένα αψεγάδιαστο αποτέλεσμα.

*Ο Νίκος Ορφανός, ο αγαπημένος γιος της «μάνας, μητέρας, μαμάς», ο Σωτηράκης, δίνει στον ρόλο τον διττό του χαρακτήρα με ερμηνευτική ακρίβεια. Είναι «καλό παιδί» και ταυτόχρονα υπόδειγμα αυταρχικού συντρόφου.

*Ο Άγγελος Αγγελής στήνει στη σκηνή του θεάτρου Άλμα ένα αστικό σαλόνι μιας μακρινής δεκαετίας που συνδέει το σήμερα με το χθες. Ο σκηνογράφος φροντίζει ένα διπλό τζάμι-καθρέφτης να επιτρέπει στον θεατή να «βλέπει» τόσο το δωμάτιο της μητέρας όσο και τον εσωτερικό της κόσμο.

*Η ενδυματολόγος Βασιλική Σύρμα «ντύνει» τους ρόλους του έργου με ότι κρίνει κατάλληλο για να αναδεικνύει τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του και πετυχαίνει ένα αρμονικό οπτικό αποτέλεσμα.

*Οι μουσικές επιλογές και διασκευές της Κρυσταλλίας Θεοδώρου – Χειμωνά δίνουν νέα πνοή σε πολυαγαπημένα τραγούδια και ταυτόχρονα, «φωτογραφίζει» το κοινωνικό υπόβαθρο της οικογένειας.

Και καθώς η αυλαία πέφτει, αναρωτιέσαι αν όντως έχει αλλάξει κάτι στην ελληνική κοινωνία του 2026 σε σχέση με εκείνη περασμένων δεκαετιών. Οι χαρακτήρες του Διαλεγμένου είναι τόσο αυθεντικοί που αισθάνεσαι ότι είναι δίπλα σου, ζωντανές σκιές των δικών σου ονείρων και ελπίδων.

***

Στο «Άλμα» το «Μάνα, Μητέρα, Μαμά» του Γιώργου Διαλεγμένου από τον Μάνο Καρατζογιάννη

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
0ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -