Στις 14 Οκτωβρίου του 1904 η δασκάλα του χωριού Γκρίτσιστα Γευγελής Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, χωρίς να υπακούσει στις απειλές των Βουλγάρων να απομακρυνθεί από τη θέση της από την οποία κρατούσε άσβηστη τη φλόγα της ελληνικής συνείδησης των κατοίκων, μάχεται μαζί με 5 άλλους Έλληνες αγωνιστές κατά των κομιτατζήδων μέσα από το σπίτι της. Μετά από 4ωρη μάχη καίγεται ζωντανή σε αυτό μαζί με τους συμπολεμιστές της.
Η θυσία της Αικατερίνης Χατζηγεωργίου έγινε θρύλος και γι’ αυτήν γράφτηκε ένα δημώδες τραγούδι που οι στίχοι λένε : ”Παιδιά μου, γιατί χύνεται δάκρυα με τόση λαύρα κι όλα φοράτε μαύρα στο έρμο αυτό σχολειό; -Έκαψαν τη δασκάλα μας Βούλγαροι δολοφόνοι κι έχουμε μείνει μόνοι, χωρίς μανούλα πλειό. Γιατί από μάνα πιο πολύ μας αγαπούσε εκείνη, η δόλια Αικατερίνη από τη Γευγελή. Της είπαν να παραδοθεί τα τέρατα εκείνα. Μ’ αυτή σαν Μπουμπουλίνα, ενώ πυροβολεί, τους λέει “Δεν παραδίνεται ποτέ της μια Ελληνίδα”. Κι ως λύκαινα ηρωίδα τρεις ώρες τους κρατεί. Μα τέλος την εκάψανε κι επέταξε στα ουράνια κι εμάς σε μαύρη ορφάνια μας άφησε στη γη.
