Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
«Και τότε αμέσως κατάλαβα γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουμε σέβας και φιλία προς το χώμα, και επιθυμία για γη: επειδή η γη…»
***
Η νέα θεατρική στέγη των «bijoux de kant» στην περιοχή του Θησείου εγκαινιάστηκε με τη διασκευή του μυθιστορήματος του Παύλου Μάτεσι, «Η μητέρα του σκύλου» ως σκηνική σύνθεση με τον τίτλο «Χώμα».
Η δραματουργική επεξεργασία της Ασημένιας Ευθυμίου αφήνει τον λόγο του Μάτεσι να ρέει, φροντίζει να κρατήσει το ύφος του συγγραφέα και πετυχαίνει μία σκηνική δράση χωρίς ψεγάδια.
Εστιάζει στη Ραραού, ειδικά στον ευαίσθητο ψυχισμό της. Η Ρουμπίνη διέγραψε το όνομά της, την ταυτότητα που της επέβαλαν και πορεύτηκε ως δεσποινίς Ραραού, ηθοποιός. Ο λόγος της ισορροπεί ανάμεσα σε μνήμες του χθες και τωρινά γεγονότα θυμίζοντας μας εκείνα τα χρόνια που μάταια προσπαθούμε να σβήσουμε από την ιστορική μνήμη.
Η σκηνοθετική ματιά του Γιάννη Σκουρλέτη δημιουργεί μία φορτισμένη συναισθηματικά ατμόσφαιρα, με τις δύο καλλιτέχνιδες επί σκηνής να θυμίζουν τα περιφερόμενα μπουλούκια, να ερμηνεύουν σαν ένα σώμα, σαν να είναι η μία συμπλήρωμα της άλλης, αλλά, ταυτόχρονα να είναι και σκηνικά ανεξάρτητες στις ερμηνείες τους. Το τραγούδι, ρεμπέτικο και λαϊκό, με συνοδεία ακορντεόν ενισχύει τη δύναμη του κειμένου και αποφορτίζει κάπως τον θεατή.
Η Σωτηρία Χρυσικοπούλου μεταμορφώνεται σε Ραραού όχι μόνο εμφανισιακά, αλλά, έχει κάνει κτήμα της τον ψυχισμό της χάρτινης ηρωίδας και ο θεατής βλέπει και ακούει τη Ραραού μέσα από τα δικά της μάτια, βιώνει την ειλικρίνεια και την αλήθειά της.
Η Χαρούλα Τσαλπαρά είναι μία φωνή που «τρυπά» κατευθείαν στην καρδιά με το τραγούδι της, αποφορτίζει και απαλύνει τις θύμησες της Ραραούς, συμμετέχει ψυχή και σώμα στην αφήγησή της.
Η σκηνογραφία του Νίκου Παπαδόπουλου είναι λιτή και συμβολική. Τα άδεια κιβώτια πυρομαχικών είναι το σπίτι της Ραραού, είναι η μνήμη της, είναι η ζωή της, είναι μία μικρογραφία της ιστορίας αυτού του τόπου που σιγά σιγά χάνει την ταυτότητά του, τις αξίες και τα ιδανικά.
Οι φωτισμοί του Γιώργου Μαρουλάκου φροντίζουν να εξελιχθεί η αφήγηση στο μισοσκόταδο. Όχι επειδή θέλει να κρύψει κάτι, αλλά για να δώσει «φως» στο σκοτάδι εκείνων των χρόνων.
Και το χώμα είναι εκεί, να μας θυμίζει την καθημερινή πάλη για την επιβίωση, τα όνειρα που γκρεμίζονται, τις ελπίδες που ποδοπατούνται.
Μία παράσταση που επιχειρεί να δείξει πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και ίσως πρέπει να δούμε και να αντιμετωπίσουμε τα σημάδια των καιρών άμεσα και αποτελεσματικά.
***
Οι bijoux de kant και ο Γιάννης Σκουρλέτης παρουσιάζουν το «Χώμα» στη νέα τους στέγη
