Ξεκίνησε ως διαμαρτυρία ενάντια σε έναν πόλεμο. Τρία χρόνια αργότερα, έχει γίνει κάτι άλλο. Κοπεγχάγη, Παρίσι, Άμστερνταμ, Λονδίνο, Μόντρεαλ, Σίδνεϊ και αλλού.
Οι ίδιες σημαίες και τα ίδια συνθήματα, απαγγέλλονται ομόφωνα πέρα από σύνορα και γλώσσες. Πίσω από αυτό που μοιάζει με αυθόρμητο θυμό στέκεται ένα κίνημα που έχει μάθει να οργανώνεται. Το αποκαλούμε ελευθερία του λόγου και προσποιούμαστε ότι αφορά τη συμπόνια.
Εν τω μεταξύ, η Αριστερά πορεύεται πλάι πλάι με ισλαμιστές που δεν μοιράζονται καμία από τις ιδέες της για τις γυναίκες και την ελευθερία. Η Αριστερά στο Ιράν έκανε το ίδιο το 1979. Δύο χρόνια αργότερα, συνετρίβη από τους ίδιους ανθρώπους που είχε βοηθήσει να φτάσουν στην εξουσία.
Δεν είναι πια διαμαρτυρία. Έχει γίνει μια αίρεση, και δεν φέρει καθόλου το φως πάνω στο οποίο χτίστηκε η Δύση. Ο πολιτισμός μας βασίζεται στην πίστη σε ό,τι είναι καλό και αληθινό. Η αίρεση βασίζεται στο μίσος και σε έναν εχθρό που πρέπει πάντα να υπάρχει. Οι πολιτικοί περιμένουν να περάσει. Δεν θα περάσει.
Αυτή είναι μια μηχανή προπαγάνδας που δημιουργεί χάος για να βοηθήσει στην καταστροφή της Δύσης. Αν κάποιος αφιέρωνε χρόνο να ερευνήσει την παλαιστινιακή κατάσταση, δεν θα τους υποστήριζε ποτέ!
ΕΙΡ.Α.
